บทที่ 289 ทฤษฎีการต่อสู้เพื่อกองหนุน

“คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก เจ้าจะตกใจ”

“จะไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว ตราบใดที่ข้าเอาแต่พร่ำบ่นเรื่องความเจ็บป่วย ท่านย่าก็จะไม่กล้าปล่อยให้เจ้าปล่อยข้าไปตามความประสงค์” หรงเยี่ยจับมือของนางและวางบนริมฝีปากของเขา จูบนางอย่างอ่อนโยน

แต่ไป่ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจเพราะประโยคสุดท้ายของนาง "เจ้าเคยบ่นเรื่องความเจ็บป่วยหรือไม่"

"อืม!"

"เจ้า…เหตุใดเจ้าจึงบอกว่าตนเองป่วย ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าเจ้าแข็งแรงดี..." เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ไป๋ชิงหลิงก็นึกถึงสิ่งที่เสิ่นหรูเหลี่ยนพูดเมื่อครู่นี้ ทันใดนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นจับแขนของหรงเยี่ยแล้วถามว่า "จะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในวังหรือไม่"

นางอยู่เคียงข้างเขาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา คอยดูแลเขา ทำเป็นหูหนวกต่อสิ่งที่เกิดขึ้นนอกหน้าต่าง ราวกับว่านางปิดหูปิดตาเล็กน้อย

เป็นไปไม่ได้ที่หรงเยี่ยจะอ้างว่าเจ็บป่วยโดยไม่มีเหตุผล

เมื่อเร็ว ๆ นี้หรงฉี่ยังแสดงความได้เปรียบของเขา

และสิ่งที่เสิ่นหรูเลี่ยนบอกนางเกี่ยวกับพระชายารองหวู่ในคืนนี้ดูเหมือนจะบอกเป็นนัยว่าเรื่องใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น

หรงเยี่ยขมวดคิ้วและพูดเสียงเบา "เข่าทั้งสองข้างของข้าไร้ประโยชน์ อ๋องเฉินไม่ได้รู้เรื่องรู้ราว และเจ้าชายที่เกิดจากจักรพรรดินีก็พิการหรือไร้ประโยชน์ อาณาจักรหรงไม่ยอมรับเจ้าชายเช่นนี้เป็นจักรพรรดิในอนาคต ดังนั้นเจ้าชายสองสามคนถัดไปจึงพร้อมที่จะเคลื่อนไหว"

ไป๋ชิงหลิงพลันตระหนักได้

“เจ้าหมายความว่า ท่านอ๋องคนอื่นๆ รู้สึกว่าเจ้ามีความหวังน้อย และพวกเขาทั้งหมดต้องการต่อสู้เพื่อรัชทายาท”

"เดาถูกครึ่งหนึ่ง" ดวงตาของหรงเยี่ยหรี่ลง "พระชายารองหวู่ในคืนนี้ดูถูกจักรพรรดิและหลานชายเป็นเพียงการทดสอบน้ำ พวกเขาต้องการเห็นสถานะของตำหนักหรงในสายตาของผู้เป็นพ่อ

"

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงเบิกกว้างทันที ตระหนักถึงบางสิ่ง และหัวใจของนางก็สั่นไหวเล็กน้อย "เมื่อพวกเขาพบว่าความรักที่พ่อของเจ้ามีต่อเจ้าไม่ได้ลดลงเลย มีแต่เพิ่มขึ้น พวกเขาจะทำให้เจ้าตกเป็นเป้าหมายของการปล้นใช่หรือไม่"

หรงเยี่ยพยักหน้า

หลังจากเห็นท่าทีของเขา ไป๋ชิงหลิงก็บีบแขนกลับอย่างอารมณ์เสีย "ถ้าอย่างนั้น ลูกของข้าก็จะตกอยู่ในอันตราย โดยเฉพาะ... จิ่งหลิน!"

หรงเยี่ยกดรับสายแล้วยิ้มอย่างขมขื่น

ไม่ดีสำหรับพระชายาที่ฉลาดเกินไป แต่มันทำให้นางกังวลและกังวลมากขึ้นเล็กน้อย

เขาอุ้มนางไว้ในอ้อมแขน วางฝ่ามือใหญ่ไว้บนหลังของนาง ก่อนจะลูบนาง "อย่ากังวล ร่างกายของจิ่งหลินเป็นที่รู้จักกันดี และไม่มีอันตรายในตอนนี้"

“ใช่ ชั่วคราว แต่พวกเขายังต้องการชีวิตเจ้าและชีวิตของจิ่งหลิน มีเพียงคนตายเท่านั้นที่จะไม่แข่งขันกับพวกเขาเพื่อชิงตำแหน่งรัชทายาท เจ้าเป็นทายาทของอดีตจักรพรรดินี และเจ้าก็เป็นคนที่น่าจะได้รับมรดกอันยิ่งใหญ่ พวกเขาไม่กล้ามาก่อนเพราะเจ้าโดดเด่นในทุกด้าน ตอนนี้พวกเขากล้าเพราะเจ้าทำให้ขาและร่างกายพิการ เนื่องจากพวกเขาตัดสินใจแล้ว อันตรายนี้จะติดตามเจ้าและจิ่งหลินตลอดไป เจ้าว่าข้าเป็นคนโง่หรือไม่”

ไป๋ชิงหลิงไม่รู้ว่าความโกรธของเขามาจากไหน ดังนั้นเขาจึงตะโกนใส่หรงเยี่ย

นางรู้สึกเสียใจมาก และเด็กที่นางให้กำเนิดต้องมีชีวิตอยู่โดยมีดาบอยู่บนหัว

นางไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เมื่อคิดว่าหรงจิ่งหลินจะกลายเป็น "ผู้เสียสละ" เพื่อให้พวกเขาต่อสู้เพื่อชิงตำแหน่งมกุฎราชกุมาร

นางดึงผมของนางอย่างแรง และทันใดนั้นก็มีความคิดที่จะออกจากเมืองเฉาจิงอีกครั้ง

แต่ทันทีที่ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัว นางก็ระงับมันไว้...

มันไม่สมจริง การพรากเจ้าชายและมงกุฎราชกุมารไปถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง พวกเขาสามารถตัดสินว่านางลักพาตัวและจะจับนางเข้าคุก แม้ว่านางจะเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของเด็กก็ตาม

เมื่อเห็นนางล้มลงเช่นนั้น หรงเยี่ยก็กอดนางจากด้านหลัง