บทที่ 290 ซักถามพระชายารองหวู่

นางไม่เคยเปรียบเทียบตัวเองกับเสิ่นหรูเหลียน

ไป๋ชิงหลิงรู้สึกว่านางและเสิ่นหรูเหลียนเป็นสองคนที่มีความเข้าใจโดยปริยาย แต่อยู่ในโลกที่แตกต่างกัน

เส้นทางของนางไม่เหมือนกับของเขา

ผู้ชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่บนโลก กินความอิจฉาริษยาที่น่าเบื่อโดยไม่มีเหตุผล

เขาตะคอกแสดงความไม่พอใจ และหยิกแก้มนางสองสามครั้ง "เจ้าจะไปวังเย็นกับเขาหรือไม่"

"ใช่" ไป๋ชิงหลิงรู้สึกว่าเป็นการดีกว่าที่จะอธิบายเรื่องนี้อย่างชัดเจน "ข้าได้พบกับแม่ทัพเสิ่นที่ทะเลสาบเลี่ยนเยี่ยหลังจากที่เขารู้ว่าเด็กสองคนหายไป เขาก็พาข้าไปที่วังเย็นเพื่อตามหาเด็กๆ เมื่อเราไปที่นั่นเราก็ไม่รู้ว่าจิ่งหลิงจะตกใจแบบไหน แต่เจ้าไม่รู้ว่าผู้หญิงเหล่านั้นในวังเย็นเป็นเหมือนผีผู้หญิง พวกเขามาหาจิ่งหลินทีละคนและบอกว่าจิ่งหลินเป็นของพวกเขา"

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวซ่าที่หนังศีรษะ

นางแกะมือเขาออก มองเขาแล้วพูดว่า "ไม่อนุญาตหรือ"

"ไม่" เขายื่นมือออก และทันใดนั้นก็ดึงนางไว้ในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง ริมฝีปากของเขากดที่หน้าผากของนาง เขาพูดว่า "ข้ากำลังคิดว่าจะขอบคุณแม่ทัพเสิ่นอย่างไร เจ้าหญิงคิดมากเกินไป ไม่ใช่คนใจง่ายขนาดนั้น”

“เป็นการดีถ้าหากเจ้าคิดได้” นางยืดอกของเขาให้ตรง “เจ้าคิดอย่างไรกับสิ่งที่แม่ทัพเสิ่นพูดเมื่อกี้”

เขาขมวดคิ้วทันทีและดวงตาของเขาก็จมลง

"เสิ่นหรูเหลียนไม่ได้โกหก เขา ข้าและหวู่โป๋หย่วนลูกชายคนโตของพ่อเฒ่าที่สามตระกูลหวู่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเมื่อพวกเขายังเด็ก อย่างไรก็ตามหลังจากการตายของแม่ของเขา ข้าไม่ค่อยออกไปโต้ตอบ กับเด็กที่ทรงพลังเหล่านี้ มิตรภาพของเขากับหวู่โป๋หย่วนน่าจะดีกว่านี้และน้องสาวของหวู่โป๋หย่วนคือพระชายารองหวู่ ซึ่งมักจะเดินตามหลังพี่ชายของเขาและเสิ่นหรูเหลียนก็ติดต่อกับพระชายารองหวู่มากขึ้นและสิ่งที่เขาพูดกับเจ้าคืนนี้สามารถไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน"

หรงเยี่ยสนทนาอย่างจริงจังกับไป๋ชิงหลิงเกี่ยวกับเรื่องนี้

และไป๋ชิงหลิงก็ได้ข้อมูลที่นางต้องการจากปากของหรงเยี่ย

ประการแรก พระชายารองหวู่ไม่ใช่คนที่พยายามเข้มแข็ง ตรงกันข้าม นางยังเป็นบุคคลที่มีบุคลิกดี

ประการที่สองเสิ่นหรูเหลียนไม่จำเป็นต้องโกหกนางและขอโทษภรรยาน้อยของหวู่

พฤติกรรมของพระชายารองหวู่ในคืนนี้ก็น่าสงสัยเกินไป

“นางจะทำอย่างไรเมื่อนางจับมือเด็ก? หากเด็กได้รับอันตราย นางจะได้รับประโยชน์อะไร เรื่องนี้จะไม่เป็นอันตรายต่อนางเลย เหตุใดนางถึงทำเช่นนี้” ไป๋ชิงหลิงพึมพำกับตัวเอง ด้วยอาการคิ้วขมวด

ในเวลานี้ดวงตาของนางสว่างขึ้น นางเงยหน้าขึ้นมองเขาและพูดว่า "เมื่อข้ารู้สึกถึงชีพจรของนางที่จวนท่านอ๋องต้วน ข้าพบว่าพระชายารองหวู่น่าสงสัยมาก แม้แต่หวู่กั๋วกงและพระชายาหราวก็แปลกมากเช่นกัน โดยเฉพาะหวู่กั๋วกงที่จ้องมองพระชายารองหวู่อยู่เสมอ ราวกับว่านางกลัวว่าพระชายาหวู่จะเปิดเผยความลับบางอย่าง เจ้าว่า... นางอาจจะไม่เป็นตัวของตัวเอง เมื่อถูกจวนกั๋วกงขู่บังคับ"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของหรงเยี่ยก็เย็นเฉียบ...

"ตอนนี้ข้าดูท่านอ๋องต้วนและไม่รู้ว่านางตั้งครรภ์ ปฏิกิริยาแรกของมนุษย์ไม่สามารถหลอกได้ ถ้าเขาเสแสร้งจริง ๆ เขาก็พูดได้เพียงว่าทักษะการแสดงของเขาดีเกินไป" ไป๋ชิงหลิงเห็นอย่างชัดเจน สาวใช้ถัดจากพระชายารองหวู่กล่าวว่าเมื่อพระชายารองหวู่ตั้งครรภ์ ดวงตาของหรงฉี่ก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

นั่นพิสูจน์ได้ว่าหรงฉี่ไม่ได้ขอให้นางทำเรื่องนี้

แต่มีคนอื่น

ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าจวนอ๋องหรงถูกโจมตีจริงๆ