บทที่ 329 กลัวตาย

อิงซาผลักรถเข็นของเขาเข้าไปที่สนามหญ้า เมื่อหรงเยี่ยเห็นไป๋ชิงหลิงนั่งอยู่บนพื้น และมีกลุ่มคนรับใช้พยุง เขาเกือบจะลุกขึ้นจากรถเข็นโดยไม่รู้ตัว และทิ้งตัวลงบนพื้นหญ้า

อิงอู๋ที่อยู่ข้าง ๆ เขารีบพยุงหรงเยี่ย และช่วยเขาไปที่สนามหญ้า

หรงเยี่ยเข้าไปหาไป๋ชิงหลิง ยื่นมือออกมากอดนางอย่างแรง แต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชั้นสองของหอเป่าซิน

อิงซากล่าวว่าเมื่อนางตกลงมาจากชั้นสอง เขารู้สึกว่าร่างกายและจิตใจล้วนไม่ใช่ของตัวเอง จนอยากจะใช้จิตวิญญาณลอยไปที่ด้านข้างของไป๋ชิงหลิง

เมื่อเขาได้ยินเสียงของไป๋ชิงหลิง แรงกระตุ้นและความโกรธทั้งหมดของเขา ก็กลายเป็นแอ่งน้ำที่อ่อนนุ่ม

ใบหน้าเล็ก ๆ ของไป๋ชิงหลิงพิงไหล่ของเขา มือทั้งสองของนางกอดเขาแน่น เสียงของนางแหบแห้งเล็กน้อย “ข้าไม่เป็นไร ชิงอีและอิงอู๋มาช่วยไว้ ”

เมื่อตกลงมาจากตึก ชิงอีโยนจานผลไม้ทิ้งและรีบวิ่งเข้ามา อิงอู๋ก็วิ่งไปเช่นกัน วางแขนขาของนางลงกับพื้น พิงร่างของชิงอี และใช้หลังของตัวเองมารับตัวนางไว้

ดังนั้น นางจึงไม่ได้รับบาดเจ็บ

แต่นางตกใจเป็นอย่างมาก

นางไม่เคยคาดคิดว่า เสิ่นโหรวเม่ยจะกล้าที่จะสังหารนางในจวนอ๋องหรง

หรงเยี่ยจับหลังศีรษะของนางอย่างระมัดระวัง และมองลงมาที่นาง “ให้ข้าดูหน่อยว่ามีอาการไม่สบาย หรือเจ็บตรงไหนหรือไม่”

“ข้าไม่เจ็บ” ไป๋ชิงหลิงส่ายหัว และฝังใบหน้าเล็ก ๆ ของนางไว้ในอ้อมแขนของเขา

ชั้นสองไม่สูงเกินไป และถ้าตกลงไปนางก็แค่กึ่งพิการ แต่นางก็ยังกลัวมาก

ข้ากลัวว่าตัวเองจะโชคร้าย ถ้าข้าล้มลงเอาศีรษะไปกระแทกกับก้อนหิน และเสียชีวิตทันที

กลัวว่าถ้าตายแล้วจะทิ้งเขาและเด็กทั้งสองคน……

กลัว……

“เม่ยเอ๋อร์ เม่ยเอ๋อร์……”เสียงของอ๋องเฉินดังมาจากอีกด้านหนึ่ง

“ท่านอ๋อง พระชายามีเลือดออกด้านล่าง”

“ทำไมถึงมีเลือดล่ะ พระชายาตกลงมาจากชั้นสองได้ยังไง พวกเจ้ารับใช้ดูแลกันยังไง ไอ้พวกสารเลว” อ๋องเฉินโกรธจัด

สาวใช้ที่รับใช้เสิ่นโหรวเม่ยคุกเข่าแทบเท้าของอ๋องเฉิน ชี้ไปที่ไป๋ชิงหลิงและร้องว่า “หม่อมฉันเห็นกับตาตัวเองว่าพระชายาหรงผลักพระชายาเฉินลงมาจากชั้นสองเพคะ……”

ทุกคนหันศีรษะไปมองยังทิศทางของอ๋องเฉิน จื่ออีกระโดดขึ้นทันที และดุด้วยความโกรธ “ไร้สาระ เป็นพระชายาเฉินเป็นผู้ฉวยโอกาสที่พระชายาของข้าเดินออกมาจากข้างใน จู่ ๆ ก็พุ่งเข้า และไปผลักพระชายาของข้าตกลงมาตอนนั้นข้ายังคงกอดช่วยนายท่านหญิงอยู่ แต่พระชายาเฉินไม่รู้ว่าเกิดบ้าอะไรขึ้น นางกระโดดลงมาเอง และยังคว้าตัวพระชายาของข้ากระโดดลงไปด้วยกันอีก”

“เพี๊ยะ ! ” ทันทีที่จื่ออีพูดจบ อ๋องเฉินก็พุ่งเข้ามาตบหน้าจื่ออีอย่างแรง

จื่ออีเซไปสองสามก้าว แรงตบของอ๋องเฉินก็ไม่น้อยเลย และหูข้างขวาของจื่ออีที่ถูกตบก็เจ็บปวดแสบร้อน ใบหน้าของนางกลายเป็นสีแดงและบวมทันที