บทที่ 330 ข้าเชื่อเจ้า

เธอค่อนข้างจะชอบชุดสีฟ้าธารน้ำแข็ง และชุดที่เสิ่นโหรวเม่ยสวมใส่ในวันนี้ก็เหมือนกับชุดของเธอทุกอย่าง นี่อาจทำให้คนใช้ไม่สามารถบอกได้ว่าใครผลักใครกันแน่ในเวลานั้น

ในท้ายที่สุด ก็กลับกลายเป็นว่าทั้งสองฝ่ายต่างก็ให้เหตุผลของตัวเอง และสิ่งต่างๆ ก็ซับซ้อนมาก

แต่เป้าหมายที่แท้จริงก็เพื่อให้หรงเยี่ยและอ๋องเฉินแตกหักกัน

และยังมีอีกปัญหาหนึ่งที่เธอจะละเลยไปไม่ได้

เสิ่นโหรวเม่ยรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์หรือไม่?

หากรู้ตัวว่าตัวเองตั้งครรภ์อยู่ พฤติกรรมของเธอในวันนี้ ก็แย่มากๆอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

มือของเธอสั่นเล็กน้อย และคลื่นความเย็นแผ่ซ่านจากฝ่าเท้าไปถึงหัวใจ ทำให้เธอสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ในเวลานี้ จื่ออีอุทาน: "พระชายาหรง หูของท่าน ... "

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หูของไป๋ชิงหลิง การจ้องมองของหรงยี่ยก็ดิงตรงไปที่หูของไป๋ชิงหลิงอย่างรวดเร็วเช่นกัน

และปรากฎว่ามีเลือดไหลออกจากหูซ้ายของเธอ

หมอเทวดาซูรีบเข้ามา หรงเยี่ยก็ดึงไป๋ชิงหลิงเข้ามาในอ้อมแขนของเขาและพูดว่า: “กลับไปตรวจให้พระชายาที่ตำหนัก”

“ข้าไม่เป็นอะไร ได้โปรดให้ข้าสงบสติอารมณ์สักพัก” ไป๋ชิงหลิงส่ายหัว

“อย่าคิดมาก ข้าเชื่อเจ้า” หรงเยี่ยกอดเธอแน่น

อิงซาเข็นเขากลับไปที่ห้อง

เด็กทั้งสองเพิ่งจะกลับมาถึงตำหนักพอดี เมื่อได้ยินว่าไป๋ชิงหลิงตกลงมาจากชั้นสอง เด็กๆ ก็รีบวิ่งกลับมาด้วยความตกใจ

หมอเทวดาซูตรวจหูของไป๋ชิงหลิง และพบว่าอาการนั้นไม่สู้จะดีนัก

เมื่อหรงจิ่งหลินเห็นหมอเทวดาซูสีหน้าไม่ดีนัก เขาก็รู้สึกหายใจไม่ออกทันที จากสิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับหมอเทวดาซูในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขากลัวว่า...อาการที่หูของท่านแม่นั้นไม่ค่อยจะสู้ดี

“หมอเมวดาซู เสด็จแม่ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง? "

หมอเทวดาซูมองไปที่หรงเยี่ยและพูดว่า: "แก้วหูข้างซ้ายของพระชายาแตกแล้ว วันข้างหน้าหูข้างนี้จะไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกต่อไป"

“เพี้ยะ...” หรงเยี่ยทุบถ้วยในมืออย่างรุนแรง สีหน้าของเขามืดมนลงทันที

ไป๋ชงเซิงมองคนใช้ที่อยู่ข้างหลังเขาด้วยความโกรธ: “ทำไมท่านแม่ถึงตกลงมาจากชั้น 2 ได้ พวกเจ้าดูแลท่านกันยังไง? นี่เพิ่งกลับมาถึงวังของจวนอ๋องหรง ท่านแม่ของข้าก็ถูกรังแกเช่นนี้ ทำไมพวกเจ้าถึงไม่ชอบท่านแม่ของข้ากันนักเล่า"

ไป๋ชงเซิงยังไม่รู้ที่มาที่ไปของเรื่องนี้ เขารู้เพียงว่าไป๋ชิงหลิงตกลงมาจากชั้นสอง

เธอรู้สึกว่าคนในวังของจวนอ๋องหรงต้องดูถูกท่านแม่ของเธออย่างแน่นอน

สาวใช้ในห้องคุกเข่าลงด้วยความตกใจ

แม้ว่าไป๋ชงเซิงจะเป็นเด็ก แต่สิ่งที่เธอพูดในตอนนี้ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนน้ำเสียงปกติของอ๋อหรงมาก ซึ่งทำให้พวกเขาตัวสั่น

หรงจิ่งหลินมองไปที่หรงเยี่ยแล้วถามว่า: “เสด็จพ่อ เกิดอะไรขึ้น? ข้ากับน้องออกจากหอเป่าซินได้ไม่นาน ก็เกิดเรื่องขึ้นกับท่านแม่แล้ว”