บทที่ 333 เว่ยซือเฉิงมาจวนอ๋องหรงเพื่อสืบสวนสถานที่เกิดเหตุ

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงมองไปที่มือขวาของเธอ เล็บนิ้วกลางของจื่ออีบิดออกด้านนอก เลือดจับตัวเป็นก้อนและที่มือก็มีรอยแผล

"จื่ออี มือของเจ้า..."

“หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ ตอนนั้นเธอสนใจแต่พระชายา เธอไม่รู้ว่ามือของเธอเจ็บ “มันไม่เจ็บเลย” จื่ออีปลอบโยน

หัวใจของไป๋ชิงหลิงรู้สึกจุกมาก

ทั้งชิงอีและจื่ออีตกเป็นเหยื่อของเหตุการณ์นี้ และเธอจะไม่มีวันปล่อยเสิ่นโหรวเม่ยไปอย่างแน่นอน

เว่ยซือเฉิงมองไปที่รอยกรงเล็บบนราวรั้วอีกครั้ง แล้ววางมือขวาบนรอยนั้น ลักษณะมือและร่องรอยสอดคล้องกัน

นี่เป็นข้อพิสูจน์ว่าสาวใช้ไม่ได้โกหก

เขาหันกลับมาและพูดว่า: ได้ยินมาว่าพระชายาเฉินก็ตกลงไป ไม่ทราบว่านางตกลงไปได้อย่างไรกัน "

จื่ออีกล่าวว่า: "หม่อมฉันรู้เพคะ หม่อมฉันจับพระชายาเอาไว้ เดิมทีพระชายาจะไม่ตกลงไปเช่นนั้น แต่พระชายาเฉินปีนข้ามรั้วด้วยพระองค์เอง เขาไปหาพระชายา กอดพระชายา แล้วตกลงไปพร้อมกัน จึงเป็นเหตุทำให้หูข้างซ้ายของพระชายาได้รับบาดเจ็บ "

“อาการบาดเจ็บที่หูข้างซ้ายของพระชายาเป็นอย่างไรบ้าง?” เมื่อเว่ยซือเฉิงได้ยินสาวใช้เกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของไป๋ชิงหลิง เขาก็กังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเธอมากกว่า

เขามีเพียงความประทับใจที่ดีต่อไป๋ชิงหลิง และไม่ได้มีเหตุผลอื่นแอบแฝงแต่อย่างใด

เธอไขคดีการตายต่อเนื่องของเด็กให้เขา

ไป๋ชิงหลิงกล่าวว่า: "แก้วหูข้างซ้ายแตก ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด ยังมีหูอีกข้างที่สามารถใช้ได้"

เว่ยซือเฉิงเสียใจมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้ แม้ว่าเขาจะเป็นเจ้าหน้าที่ของจวนชุ่นเทียนแต่เขาก็ต้องใช้หลักฐานเพื่ออธิบายสิ่งต่าง ๆ เมื่อเขาได้รับคดี แต่ในเรื่องนี้ เว่ยซือเฉิงรู้สึกว่ามันไร้สาระ และในใจของเขาเอียงไปที่จวนอ๋องหรงมากกว่า

อย่างไรก็ตาม เขาสงบลงอย่างรวดเร็ว เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับท่านอ๋องทั้งสอง ดังนั้นมันจึงไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง

เขาต้องตรวจสอบอย่างถี่ถ้วนและซ้ำแล้วซ้ำอีกก่อนที่จะขอคำแนะนำจากจักรพรรดิ

เรื่องที่เกี่ยวข้องกับตระกูลเทียน ควรจัดการอย่างจริงจังและระมัดระวังเป็นอย่างมาก

“เมื่อกี้พระชายาเพิ่งพูดว่า ท่านกับพระชายาเฉินคุยกันและไม่สามารถตกลงกันได้ พระชายาช่วยบอกข้าหน่อยได้หรือไหม ว่าท่านกับพระชายางเฉินคุยเรื่องอันใดก่อนที่เหตุการณ์จะเกิดขึ้น—”

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ไป๋ชิงหลิงทันที แม้แต่หรงเยี่ยก็มองเธอด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟ

ตรงกันข้าม สีหน้าของเธอกลับดูไม่แยแส เธอเหลือบมองหรงเยี่ยด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจ อย่างมาก

ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเสิ่นโหรวเม่ยและหรงเยี่ยนั้นไม่ธรรมดา และหรงเยี่ยก็ไม่เคยพูดถึงมันมาก่อน ทำให้เธอไม่ได้เตรียมตัวสำหรับผู้หญิงคนนี้

เธอคิดว่าหลังจากที่เธอแต่งงานกับอ๋องเฉินก็จะไม่คิดเพ้อฝันเกี่ยวกับหรงเยี่ยอีกต่อไป แต่ใครจะรู้ว่าความรักของเธอที่มีต่อหรงเยี่ยนั้นช่างมันเกินจะเยียวยา

"ได้สิ มันก็ไม่ใช่ความลับที่สำคัญอะไร" ดังนั้นไป๋ชิงหลิงจึงเล่าบทสนทนาทั้งหมดระหว่างเธอกับเสิ่นโหรวเม่ย

ใบหน้าของหรงเยี่ยค่อยๆมืดมนลงทันที มือของเขาแอบจับที่วางแขนของรถเข็น แล้วพูดว่า: "ข้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับนาง ตอนที่นางเข้ามาในตำหนัก ข้าเองก็ไม่เห็นด้วย เจาเสวี่ย ตอนที่นางอยู่ในตำหนัก ข้าไม่ได้อยู่ที่นี่"

"แล้วเจ้าอยู่ที่ไหน?"ไป๋ชิงหลิงยอมรับว่าเธอเองก็กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่น้อย

แต่เธอก็รู้สึกว่าจิตใจของเธอค่อนข้างไร้เหตุผล เพราะไม่มีใครอยากอยู่กับอดีต และทุกๆคนก็ต้องมองไปข้างหน้า