บทที่ 334 ทุกคนคิดว่าเขาเป็นหนี้ชีวิตเสิ่นโหรวเม่ย

หูเป็นส่วนที่รับรู้ความรู้สึกได้ดีที่สุดของเธอ การกระทำของหรงเยี่ยทำให้ไป๋ชิงหลิงรู้สึกชาและจั๊กจี้ที่หูซ้ายของเธอหน่อยๆ

เธอห่อไหล่ของเธอโดยไม่รู้ตัวและพยายามหลบเลี่ยง

ชายหนุ่มมองทางเธอออก จึงรีบยกมือขึ้นปิดหน้าอีกด้านของเธอและกดเธอเข้ามาหน้าเขา

ไป๋ชิงหลิงทนไม่ได้กับการรุกที่รุนแรงจากเขา เธออดไม่ได้ที่จะร้องครวญคราง และนิ้วเท้าของเธอก็งอเกร็งโดยไม่รู้ตัว

จั๊กจี้...

นอกจากนี้เธอยังรู้สึกเสียวซ่าไปทั่วทั้งตัว

เธอพิงแขนของเขาอย่างหมดหนทาง ปล่อยให้เขายุ่งหูข้างซ้ายที่หนวกของเธอ

เธอรู้ว่าหัวใจของเขารู้สึกปวดร้าว และเขาก็รู้สึกเกลียดชังจนอยากหยิบแส้ขนาดใหญ่สองสามอันขึ้นมาและเฆี่ยนลงบนร่างของเสิ่นโหรวเม่ยเพื่อระบายความโกรธให้เธอ

แต่พวกเขาล้วนเป็นคนที่มีลูกชายลูกสาว จึงไม่สามารถที่จะไม่รู้สึกกังวลเมื่อก่อนได้

เธอหอบเบา ๆ และในที่สุด เขาก็ปล่อยเธอและกอดเธอแน่นที่ร่างกายของเธอ จูบริมฝีปากของเธอและใช้เวลากับเธออยู่เป็นเวลานาน

เขาเอาหน้าผากแนบหน้าเธอแล้วพูดว่า: “ข้าไม่เคยสัญญากับผู้หญิงคนใดว่าจะอยู่เคียงข้างเขา เมื่อหกปีที่แล้วข้าได้ทำข้อตกลงกับกษัตริย์ทาร์ลาในเมืองทาร์ลา และส่งสายลับไปยังแคว้นฉีเพื่อแต่งงาน เสิ่นโหรวเม่ยปกปิดข้า และไปแคว้นฉีในฐานะองค์หญิง ในระหว่างการต่อสู้ เสิ่นโหรวเม่ยได้รับลูกธนูแทนข้า แต่สุดท้ายแล้วลูกธนูนั้นก็โดนร่างของเสิ่นหรูเหลียน "

"ตั้งแต่นั้นมา ทุกคนในตระกูลเสิ่นรวมถึงเสด็จแม่ก็รู้สึกว่าข้านั้นเป็นหนี้ชีวิตเสิ่นโหรวเม่ย เหตุผลที่เสิ่นหรูเหลียนไม่ถูกกับข้ามาโดยตลอดก็เพราะผู้หญิงคนนี้ เสิ่นโหรวเม่ย"ดวงตาของเขาหรี่ลง เขาไม่เคยอธิบายอะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้

เขารู้สึกว่าสิ่งที่ติดอยู่ในใจถูพูดออกไป แล้วก็รู้สึกโล่งขึ้นมาก

ตอนนั้นเขามีคนที่เลือกไว้ แต่เสิ่นโหรวเม่ยก็ทำลายแผนของเขาและทำให้เขาลำบากมากในการต่อสู้ครั้งนั้น

ไป๋ชิงหลิงจ้องมองเขาอย่างแข็งกร้าว: "ท่านกำลัง... อธิบายให้ข้าฟังงั้นหรือ?"

“คนอื่นอาจจะเข้าใจเรื่องของข้าและนางผิดไปได้ เพราะข้าไม่จำเป็นต้องเอาใจคนอื่น แต่ข้าไม่ต้องการเห็นเจ้ารู้สึกเศร้า เคว้งคว้าง และตื่นตระหนกกับเรื่องนี้”

ไป๋ชิงหลิงรู้สึกขบขันกับคำพูดของเขา

เธอกัดริมฝีปากของเธอ เธอรู้สึกว่าตัวเองเอาความคิดอันน่ารังเกียจของอีกคน มากล่าวหาคนดีๆ

เธอควรจะอดทนกับเขาให้มากกว่านี้สักหน่อย

"ถ้าอย่างนั้น..." ไป๋ชิงหลิงนึกถึงผู้หญิงอีกคนหนึ่ง และเธอถามเขาอย่างไม่แน่ใจว่า: "คนที่เจ้าเลือกในตอนนั้นคือองค์หญิงเสี่ยวชิงใช่หรือไม่?"

“เธอคิดได้ยังไงว่าเป็นนาง?”

“เพราะมีผู้หญิงสองคนเท่านั้นที่คอยอยู่เคียงข้างเจ้า”

“พระชายา!” หรงเยี่ยรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาในทันใด

“เกิดอะไรขึ้น?” ไป๋ชิงหลิงมองเขาอย่างงงงวย

เขาพูดว่า: “ข้ามีเจ้าเพียงคนเดียวที่อยู่ข้างข้า ผู้หญิงที่เหลือเป็นเพียงบริวารของข้า

เนี่ยเสี่ยวชิงเก่งภาษานกและสัตว์ทุกชนิด เช่นเดียวกับเซิงเอ๋อร์ นางเป็นเพียงทหารองครักษ์เหยี่ยวดำในเวลานั้น แต่ข้าปลดนางไปแล้ว นางไม่คู่ควร "

เปลือกตาของไป๋ชิงหลิงกระตุกอย่างรุนแรง: “นางสามารถสื่อสารกับนกและสัตว์อื่นๆได้ด้วยเหรอ?”

“พระชายาอย่าตกใจไป โลกนี้มีคนแปลกๆ มากมาย” เขาลูบไล้ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอด้วยนิ้วของเขา: “ไม่มีใครในค่ายทหารองครักษ์เหยี่ยวดำที่ไม่โดดเด่น ข้าได้เลือกเนี่ยเสี่ยวชิงในเวลานั้น เหมาะที่สุดสำหรับเธอที่จะแต่งงานกับแคว้นฉีในฐานะพระสนมเอก เธอเก่งในเรื่องเหล่านั้นเช่นเดียวกับเซิงเอ๋อร์ สามารถรับข้อมูลได้จากนกและสัตว์ และเธอยังมีนกแก้วพูดได้ตัวหนึ่ง "