บทที่ 340 อ๋องเฉินจะไม่ปกป้องพวกเจ้าไปตลอด

จู่ ๆ ฮูหยินเสิ่นก็ยกริมฝีปากของนางขึ้นราวกับกำลังคว้าฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิต นางพูดอย่างเย็นชาว่า "เจ้าไม่กลัวที่ว่าจะทำให้อ๋องเฉินขุ่นเคือง"

นางคิดว่าเสิ่นหรูเหลียนจะคิดไม่ซื่อกับอ๋องเฉิน แต่สิ่งที่นางได้กลับมาคือความเย็นชาที่ลึกล้ำยิ่งกว่า "อ๋องเฉินจะไม่ปกป้องพวกเจ้าไปได้ตลอดแน่"

หลังจากพูดจบ เสิ่นหรูเหลียนก็เปิดประตูและออกจากเรือนลี่จู

ฮูหยินเสิ่นล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง

แม่นมวิ่งเข้ามาพยุงนางและพูดว่า "ฮูหยิน"

“เสิ่นหรูเหลียนกล้าที่จะคุกคามข้า เขากล้าที่จะคุกคามข้าได้อย่างไร”

“ฮูหยิน เมื่อเร็ว ๆ นี้มีข่าวลือว่าท่านแม่ทัพและพระชายาหรงกำลังมีสัมพันธ์สวาทกันในตำหนักเย็น!”

"ข้าเข้าใจแล้ว" ฮูหยินเสิ่นเยาะเย้ยทันที

เนื่องจากเป็นเบี้ยที่ไม่มีประโยชน์แล้ว ก็แค่ทิ้งมันไป...

...

รถม้าหยุดที่โรงหมอ ไป๋ชิงหลิงลงจากรถม้าก่อน และตามด้วยอิงซาที่ลงจากรถม้าโดยมีหรงเยี่ยอยู่บนหลัง

ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวเข้าไปในโรงหมอ หงเหนียงก็เดินไปหาไป๋ชิงหลิงพร้อมกับห่อยาขนาดใหญ่: "ท่านอ๋อง พระชายา"

ไป๋ชิงหลิงชำเลืองมองถุงยาในมือของหงเนียง ซึ่งมีเครื่องหมายยาของอ๋องเฉิน

นางขมวดคิ้วและถามว่า: "อ๋องเฉินกลับมาแล้วหรือ?"

หงเหนียงพยักหน้า: "ใช่ มันถูกส่งมาเมื่อเช้านี้ และบอกพระชายาว่าอย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องของคนอื่นให้มากนัก และไม่จำเป็นต้องจ่ายยามาให้อีก เมื่ออ๋องเฉินกล่าวคำเหล่านี้ เขาดูโกรธมาก”

ไม่โกรธได้เหรอ พวกนั้นล้วนขยับมีดกันหมด

ไป๋ชิงหลิงเย้ยหยัน รับยาและพูดกับหรงเยี่ย "หากไม่ดูแลเท้าของอ๋องเฉินให้ดี ข้าเกรงว่ามันจะเป็ยอัมพาตจริงๆ"

ดวงตาของหรงเยี่ยหรี่ลง และเขายื่นมือไปจับยาในมือของนางแล้วพูดว่า "เจ้าส่งยามาให้ข้า แล้วข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง"

“เจ้าคงไม่ได้พยายามจะลักพาตัวเขาใช่ไหม?”

"พระชายา เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่น่ะ?" หรงเยี่ยเงยหน้าขึ้น และตาของเขาจับจ้องที่หูซ้ายของนาง รู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อย"เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้หวางเฟยรู้สึกไม่ดี ข้าเองก็คิดจะลักพาตัวเขามาจริงๆ จะระบายความโกรธแทนเจ้าให้สาสม แต่หากพระชายาไม่อยากเห็นข้าเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะไม่เป็นเช่นนั้น คนอื่นก็ควบคุมเขาไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็มีคนหนึ่งที่เขายอมรับฟัง"

“ท่านหมายถึงเสด็จแม่หรือ?”

“เสด็จแม่คงไม่รู้ว่าลูกของพระชายาเฉินแท้งไปแล้ว แต่ข้าเชื่อว่าจะทรงทราบในไม่ช้า” เขาหันศีรษะและยื่นยาคืนให้หงเหนียง “ส่งยาให้เสด็จแม่ ส่วนที่เหลือไม่ใช่เรื่องที่เราที่ควรใส่ใจ"

จู่ๆ เขาก็กลายเป็นเย็นชาเหมือนไหแตก และตัดสินใจว่าจะไม่ใส่ใจเรื่องของอ๋องเฉินอีก

ทันใดนั้นนางก็นึกถึงคำพูดที่อ๋องเฉินทำให้หรงเยี่ยต้องอับอายในจวนอ๋องเฉิน

นางทนไม่ได้และยื่นมือไปกดที่กึ่งกลางคิ้วของเขา "เจ้ายังมีข้าอยู่ที่นี่"

“พระชายา พาข้าไปที่ห้องพักฟื้นเถอะ ข้าจะฝึกฝนอย่างหนัก” ในที่สุดเขาก็เข้าใจความหมายของการสูญเสียขา

เขาต้องลุกขึ้นสู้อีกครั้ง

“ได้สิ” ไป๋ชิงหลิงพาเขาเข้าไปในห้องพักฟื้น

ไม่รู้ว่าเขาถูกกระตุ้นหรือเปล่า แต่ไป๋ชิงหลิงรู้สึกเสมอว่าสภาพของหรงเยี่ยไม่ปกติ

เขาลุกขึ้นยืนหยัดแต่เขาต้องเจ็บปวดมาก