บทที่ 341 เจ้าเป็นชีวิตของข้า

"ข้าแค่อยากจะกอดเจ้า" อยากให้เขาอยู่กับนางอีกสักพัก

เขาถอนหายใจเบา ๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายวิบวับ

ไป๋ชิงหลิงวางคางของนางไว้บนไหล่ของเขา และถูใบหน้าเล็กๆ ของนางใกล้กับหูของเขา

เขาวางมือลงบนเอวเรียวบางของนาง แล้วค่อยๆกอดรัดแน่นขึ้น และในที่สุดร่างกายของทั้งคู่ก็เบียดชิดกันแนบแน่น

พวกเขาจูบอีกครั้ง

ครั้งนี้คงยาวนานและเต็มไปด้วยอารมณ์ ร่างกายของนางอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนของเขา มือของนางโอบรอบคอของเขาแน่น

เขาจับเอวนางและฉีกเสื้อผ้าของนางออก

จู่ๆ ไป๋ชิงหลิงก็รู้สึกเย็นๆในทรวงอก นางปล่อยมือโดยไม่รู้ตัว วางลงบนไหล่ของเขา และผลักเขาออกไปเบาๆ: "อย่านะ"

"เจ้ายั่วข้าก่อน"

"ข้าเปล่า"

ฝ่ามือของเขาวางลงบนส่วนโค้งเว้าของนาง และเสียงของเขาก็แหบแห้ง "ข้าต้องการเจ้า!"

นางรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว สวมเสื้อผ้าลวกๆ ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วพูดว่า: "ข้าจะให้อิงซาแและอิงอู๋เข้ามา เจ้ารอที่นี่"

หรงเยี่ยตอบโต้ด้วยความโกรธ และไป๋ชิงหลิงออกจากห้องพักฟื้นราวกับกำลังหลบหนี ปล่อยให้อิงซาแและอิงอู๋เข้ามา

และเมื่อนางกำลังจะกลับจวนอ๋อง จู่ๆ แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็มาเยือน!

ไป๋จิ่นเพิ่งเดินเข้ามาจากประตู แต่นางผอมกว่าตอนที่เห็นนางเมื่อไม่กี่เดือนก่อนมาก

อารมณ์ของคนเปลี่ยนไป เบ้าตายุบเล็กน้อย ใบหน้าซีดราวกับป่วยด้วยโรคร้าย

แม่นมอันทำความเคารพไป๋ชิงหลิงด้วยความเคารพ

ไป๋ชิงหลิงพาทั้งสองคนไปที่ห้องรับแขก สั่งให้จื่ออีและซังจวี๋ตามพวกเขาไป

หลังจากเหตุการณ์ของเสิ่นโหรวเม่ย นางก็ไม่กล้าที่จะพบพระชายาตามลำพังอีกเลย นางไม่รู้ว่าพวกเขาจะซ่อนความชั่วร้ายอะไรไว้

หลังจากเข้าไปในห้อง ไป๋จิ่นก็นั่งอย่างเรียบร้อย ในช่วงเวลานั้น นางก็ไอหลายครั้ง และไป๋ชิงหลิงก็เหลือบมองนางอย่างเฉยเมย: "คิดออกหรือยัง?"

"เวลาของข้าเหลือไม่มากแล้ว"

"..." ไป่ชิงหลิงตกตะลึง และสายตาจับจ้องไปที่ไป๋จิ่นอีกครั้ง "หน้าเจ้าซีดมาก"

ไป๋จิ่นก้มหน้าลงและไอหลายครั้ง...

แม่นมอันคุกเข่าข้างนางและนำชามาให้นางด้วยความลำบากใจ: "พระชายา จิบชาสักหน่อย"

"ไม่จำเป็น" นางปิดหน้าอก มองผู้หญิงตรงข้ามแล้วพูดว่า "น้องหญิง ข้าขอโทษ"