บทที่ 358 ไป๋ชิงหลิงเป็นห่วงหรงเยี่ย

เมื่อไป๋ชิงหลิงวิ่งไปหาหรงเยี่ย เขาเพิ่งถูกทหารองครักษ์เหยี่ยวดำช่วยลงจากหลังม้า และเขายืนอยู่ตรงจุดนั้น พร้อมกับพยุงเข่าที่เจ็บปวดเป็นอย่างมากของเขา

เมื่อไป๋ชิงหลิงวิ่งเข้ามา หรงเยี่ยก็ปล่อยมือของหทารองครักษ์เหยี่ยวดำโดยไม่รู้ตัว และค่อย ๆ อ้าแขนทั้งสองข้างออก

ภายใต้แสงแดดที่แผดเผา ร่างของเขาสูงเป็นพิเศษ

ไป๋ชิงหลิงวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของในเขาทันที เอามือโอบรอบเอวของเขาไว้แน่น และใบหน้าแนบกับหน้าอกของเขา

และเขาก็กอดนางไว้แน่น โดยไม่พูดอะไรกัน

ในขณะนั้น ในความเงียบก็มีเสียงพูดขึ้น

ฮองเฮาอู่มองไปที่ขาของหรงเยี่ย นางค่อย ๆ เปลี่ยนจากความตกใจเมื่อครู่เป็นความประหลาดใจ การเปลี่ยนแปลงของนางเป็นเพียงชั่วครู่เท่านั้น

นางชี้ไปทางหรงเยี่ยและพูดว่า “เยี่ยเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนแล้ว ฝ่าบาท ดูสิเพคะ เยี่ยเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนแล้ว เขาลุกขึ้นยืนแล้ว”

ความสนใจของทุกคนเปลี่ยนจากเหตุการณ์ฝูงม้าที่เสียการควบคุมไปที่อ๋องหรง

จักรพรรดิเหยาจ้องมองที่ขาของหรงเยี่ยด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

หมอหลวงกลุ่มหนึ่งเข้าไปในที่เกิดเหตุ เพื่อตรวจสอบร่างของบุตรหลานขุนนางทั้งหลายที่ตกจากหลังม้า

เนื่องจากอ๋องหรงมีไป๋ชิงหลิง จึงไม่มีใครไปรบกวนพวกเขา

หรงเยี่ยลูบหัวของไป๋ชิงหลิงเบา ๆ และพูดอย่างอบอุ่นว่า “ข้าไม่เป็นไร”

เขาก้มศีรษะลงและจูบหน้าผากของนาง

ไป๋ชิงหลิงกล่าวว่า “เมื่อครู่ข้ากำลังคิดว่า ถ้าหากท่านมีส่วนไหนพิการไปอีก ข้าจะเอาท่านกลับไปยังไง”

หรงเยี่ยยิ้มเล็กน้อย “พระชายา เจ้าควรสนใจข้ามากกว่านี้ ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของไป๋ชิงหลิงก็เปลี่ยนไปทันที

นางลืมไปได้อย่างไร ว่าทหารองครักษ์เหยี่ยวดำของหรงเยี่ยฆ่าอาจิ และนางก็ผลักเขาออกไปอย่างแรง แต่เขาคาดเดาไว้แล้ว และนางก็ถูกเขากอดไว้ในอ้อมกอดแน่น

“อย่าพยายามผลักไสข้า แม้ว่าเจ้าจะเกลียดข้า และต้องการฆ่าข้า เจ้าก็ต้องอยู่ในอ้อมแขนของข้า” หรงเยี่ยพูดอย่างหนักแน่น

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาทั้งสองของนางปวดเล็กน้อยจากแสงแดด ทำให้ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตา ซึ่งดูมีเสน่ห์มาก

เขาอดไม่ได้ที่จะก้มศีรษะลงและจูบริมฝีปากของนาง

ไป๋ชิงหลิงต้องการที่จะดิ้นรนออกไป แต่ในสายตาของเขา การต่อสู้ของนางเป็นเพียงความพยายามที่สูญเปล่า

โดยไม่คำนึงถึงสายตาของคนอื่น เขาจูบริมฝีปากของนางอย่างดุเดือด จนกระทั่งเขาได้ลิ้มรสเลือดในปากของนาง

นางกัดริมฝีปากของเขา

หรงเยี่ยหันหน้าหนี และกำลังจะพูดบางอย่างเพื่อแก้ปัญหาทางตันระหว่างคนทั้งสอง ด้านหลังก็มีเสียงกรีดร้องของจวิ้นอ๋องน้อย ดังมาจากด้านหลัง “โอ๊ย……”

ไป๋ชิงหลิงตัวสั่น และมองไปยังทิศทางของจวิ้นอ๋องน้อย

กลุ่มหมอหลวงล้อมรอบเขา

ในหมู่พวกเขา หมอหลวงจ้าววิ่งมาทางนางและหรงเยี่ย