บทที่ 359 อาการของจวิ้นอ๋องน้อยอยู่ในขั้นวิกฤต

และสิ่งที่สำนักหมอหลวงฮั่วพูดนั้น สอดคล้องกับสิ่งที่ไป๋ชิงหลิงใช้เครื่องมือตรวจจับ

สถานการณ์วิกฤต

จักรพรรดิเหยาและฮองเฮาอู่ เสด็จมาพร้อมกับเหล่าองค์ชายที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ

ท่านอ๋องอันจวินกอดพระชายาอันจวินซึ่งนั่งอยู่บนพื้น ปิดปากพระชายาอันจวินแล้วพูดว่า “ฝ่าบาท ภรรยาของกระหม่อมหยาบคายแล้ว”

“มีบางอย่างผิดปกติกับม้า ต้องมีบางอย่างผิดปกติกับม้า” ทันใดนั้นพระชายาอันจวินก็ผลักท่านอ๋องอันจวินออกไป และคุกเข่าต่อหน้าจักรพรรดิเหยา “ฝ่าบาทโปรดตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด และจับตัวผู้กระทำผิดที่แท้จริง เพื่อที่หยวนเอ๋อร์จะได้ไม่ทนทุกข์ทรมานโดยเปล่าประโยชน์”

“ปี้ฮวา！”

“หุบปาก” สีหน้าของพระชายาอันจวินเคร่งขรึมเล็กน้อย “ข้ามีหยวนเอ๋อร์เพียงคนเดียว แต่ท่านมีลูกชายหลายคน ถ้าหยวนเอ๋อร์ตายสำหรับเจ้าแล้วมันก็ไม่ได้อะไร แต่เขาคือสมบัติชิ้นเดียวของข้า”

นางแทบจะกรีดร้องออกมา

ท่านอ๋องอันจวินยืนขึ้น และตบไปที่พระพักตร์พระชายาอันจวิน

การตบของเขารุนแรงมาก เมื่อตบลงบนใบหน้าพระชายาอันจวิน พระชายาอันจวินก็ถูกเขาตบจนหมดสติไป

ท่านอ๋องอันจวินย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว กอดพระชายาอันจวินที่เป็นลมในอ้อมแขน คุกเข่าต่อหน้าจักรพรรดิเหยา และพูดว่า “ฝ่าบาท เรื่องนี้……”

“ข้าจะอธิบายให้พวกท่านฟัง” จักรพรรดิเหยาหันหน้า ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความโกรธ “เว่ยซือเฉิง”

เว่ยซือเฉิงก้าวไปข้างหน้า “กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”

“ตรวจสอบให้ข้า ภายในหนึ่งวัน”

เว่ยซือเฉิงพูดว่า “พ่ะย่ะค่ะ” และพาทหารไปยังจุดที่เกิดอุบัติเหตุ

ทันทีที่เว่ยซือเฉิงจากไป ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำก็พาชิงอีและหมอหญิงหลายคนจากโรงหมอฮุ่ยหมินเข้ามา

ไป๋ชิงหลิงลุกขึ้น เดินไปหาท่านอ๋องอันจวิน และพูดว่า “เสด็จอา โรงหมอฮุ่ยหมินมีอุปกรณ์ที่ทันสมัย และห้องผ่าตัดที่ปลอดเชื้อ หากท่านเชื่อใจข้า ข้าจะนำจวิ้นอ๋องน้อยกลับไปที่โรงหมอฮุ่ยหมิน”

ท่านอ๋องอันจวินมองดูสตรีในอ้อมแขน พยักหน้าและพูดว่า “พระชายาหรงจัดการเถอะ”

นางยังสามารถรักษาอาการป่วยที่ดื้อรั้นของไทเฮาได้ ดังนั้นหมอหลวงฮั่วจึงขอให้หมอหลวงจ้าวตามหานาง ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องปล่อยมันไป

ไป๋ชิงหลิง ดูแลอาการบาดเจ็บของจวิ้นอ๋องน้อยด้วยตัวเอง จากนั้นเรียกใครสักคนวางเขาบนลงเปลหาม แล้วพาเขากลับไปที่โรงหมอฮุ่ยหมิน

หมอหลวงฮุ่ย หมอหลวงจ้าว และหมอหลวงหลี่ตามมา

พวกเขาต้องการดูว่าไป๋ชิงหลิงจะจัดการกับการผ่าตัดนี้อย่างไร

ไม่ใช่ครั้งแรกที่อีผิงถิงและไป๋หมิงฮุ่ยช่วยไป๋ชิงหลิงในการผ่าตัด แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่นองเลือดเท่าครั้งนี้มาก่อน

เมื่อหมิงฮุ่ยมองไปที่เลือดในช่องท้องของจวิ้นอ๋องน้อย ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “อวัยวะภายในแตก”

“ห้ามเลือดเร็ว” ไป๋ชิงหลิงพูด

อีผิงถิงห้ามเลือดอย่างเป็นระเบียบ

หมอหลวงฮั่วจ้องมองที่กระบวนการนี้อย่างตั้งใจ สีหน้าของหมอหลวงจ้าวเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงว่าจวิ้นอ๋องน้อยจะได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้