บทที่ 371 พระชายาอันจวินโวยวายในโรงหมอฮุ่ยหมิน

หงเหนียงเดินมาข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมพูดด้วยท่าทางลำบากใจ “พระชายา ในที่สุดท่านก็มาแล้ว ท่านดูสิ...”

“ท่านมาทันเวลาพอดี” พระชายาอันจวินซึ่งนั่งอยู่บนเบาะวางถ้วยชาในมือลง ยืนขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาไป๋ชิงหลิงด้วยความไม่พอใจ

จากนั้นนางก็ยกถ้วยชาในมือขึ้นกระแทกไปทางไป๋ชิงหลิง

หมอหญิงและหงเหนียงในโรงหมอร้องอุทานทันที “พระชายา!”

ยามถ้วยชากำลังจะโดนหน้าไป๋ชิงหลิงก็มีมือหนึ่งผ่านออกมาจากข้างหลังนางอย่างรวดเร็ว คว้าสิ่งอันตรายซึ่งกำลังลอยเข้าหาไป๋ชิงหลิงแล้วกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง

เกิดเสียง “เพล้ง”

พระชายาอันจวินขว้างเครื่องลายครามของไป๋ชิงหลิง และมันกลับมาตกอยู่แทบเท้าของพระชายาอันจวิน

พระชายาอันจวินผงะและรีบถอยห่างไป

ขณะที่หวู่ซือหลิงซึ่งยืนอยู่ข้างกายนางรีบเข้าไปพยุงพระชายาอันจวินพร้อมร้องด้วยใบหน้ากังวล “เสด็จอาสะใภ้”

แต่ทันทีที่พระชายาอันจวินยืนหยัดได้ ไป๋ชิงหลิงก็เดินไปหานางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกมือขึ้นตบพระชายาอันจวินอย่างดุเดือด

เสียงตบดังขึ้นทันที พระชายาอันจวินส่งเสียงร้องลั่น “กรี๊ด!”

หวู่ซือหลิงจ้องมองอย่างตะลึงงัน นางเติมเชื้อเพลิงให้กับเรื่องนี้โดยไม่ต้องคิดมาก “น้องเจ็ด เจ้าตีเสด็จอาสะใภ้เช่นนี้ได้อย่างไร ไม่ว่าอย่างไรนางก็ยังเป็นผู้อาวุโสของเรานะ”

“ผู้อาวุโส?” ไป๋ชิงหลิงมองห้องที่ยุ่งเหยิง โรงหมอฮุ่ยหมินเกิดจากความพยายามอันแสนอุตสาหะของนาง แต่คนผู้นี้กลับกระทำการโดยประมาทจากการถือว่าตนว่าเป็นผู้อาวุโส

คิดว่านางจะไม่มีอารมณ์ได้จริงหรือ?

“เสด็จอาสะใภ้ช่างไร้เหตุผล ควรค่าแก่การเคารพของอนุชนรุ่นหลังตรงไหน ลูกชายของท่านถูกม้ากระทืบ ข้าใช้เวลาร่วมห้าชั่วยามเพื่อพาเขากลับจากประตูนรก แต่ท่านกลับต้องการทำลายชีวิตเขาและทุบโรงหมอของข้า” ไป๋ชิงหลิงตำหนิอย่างโกรธเกรี้ยว

พระชายาอันจวินคิดถึงลูกชายของนางอย่างกระวนกระวายใจ มากจนเสียการตัดสินใจ ควบคู่ไปกับคำพูดของหวู่ซือหลิง นางรู้สึกว่าอยู่ในโรงหมอฮุ่ยหมิน ลูกชายของนางมีแต่จะอันตรายมากขึ้น...

“โรงหมอที่เลี้ยงฆาตกรจะสามารถช่วยลูกข้าได้อย่างไร? ข้าไม่เชื่อ วันนี้ข้าต้องการเปิดโปงใบหน้าอันดำมืดและอัปลักษณ์ของโรงหมอนี้ต่อสาธารณะ” ดวงตาแดงก่ำของพระชายาอันจวินหันไปทางประตูมองผู้คนที่แออัดราวสายน้ำด้านนอกแล้วกล่าวว่า “ทุกคนลืมตาดูสิว่ามีฆาตกรอยู่ในโรงหมอแห่งนี้ มันคือหมอหญิงที่ได้รับการสั่งสอนโดยหญิงผู้นี้ หมอหญิงที่อยู่ภายใต้มือของนางสังหารบิดามารดาผู้ให้กำเนิดรวมทั้งพี่ชายเพื่อเรียนรู้ทักษะทางการแพทย์”

เมื่อทุกคนได้ยินคำนั้น พวกเขาต่างอ้าปากค้าง

อิงเหลียนกัดฟัน ได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

ไป๋ชิงหลิงดุด้วยความโกรธด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ในเมื่อเสด็จอาสะใภ้เชื่ออย่างสุดใจว่าข้าต้องการทำร้ายจวิ้นอ๋องน้อย เสด็จอาสะใภ้จึงกล่าวเพียงแค่นั้น ท่านก็จงลองดูว่าจวิ้นอ๋องน้อยจะสามารถก้าวออกจากโรงหมอนี้อย่างมีชีวิตได้หรือไม่”