บทที่ 372 หวู่ซือหลิงไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่

ก่อนที่หมอหลวงจ้าวจะจากไป เขาพูดกับหมอหลวงฮั่ว “แต่หากหลังจากจวิ้นอ๋องน้อยกลับไปยังจวนอ๋องอันจวิน หากมีอะไรเกิดขึ้น ใครจะรับผิดชอบ?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หมอหลวงจ้าวก็หันศีรษะกอดอกมองไปทางไป๋ชิงหลิงแล้วพูดว่า “เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ในยามนี้ของจวิ้นอ๋องน้อย เพียงเลี้ยงอาการให้ผ่านสิบวันครึ่งเดือนไปได้ บาดแผลภายในย่อมหายดี เมื่อถึงเวลานั้นพระชายาหรงจะต้องทำการผ่าตัดกระดูกสันหลังส่วนก้นกบด้วยตัวเอง พระชายาอันจวินควรคิดทบทวนให้ดีนะพ่ะย่ะค่ะ”

ดวงตาหวู่ซือหลิงมืดลงเล็กน้อย นางลอบกัดฟัน นางไม่คาดคิดว่าชายชราสองคนที่ดื้อรั้นจากสำนักหมอหลวงจะช่วยพระชายาหรง

“หมอหลวงจ้าวคำพูดนี้เป็นการดูแคลนตนเองเกินไป ไม่ว่าโรงหมอฮุ่ยหมินจะดีเพียงใด จะเทียบได้กับสำนักหมอหลวงในวังได้อย่างไร? หลังจากจวิ้นอ๋องน้อยกลับจวนอ๋องอันจวิน ตราบใดที่มีหมอหลวงฮั่วและหมอหลวงจ้าวดูแลตลอดเวลามันไม่เหมือนกันหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น ประเด็นสำคัญกว่าคือหลังจากที่จวิ้นอ๋องน้อยกลับจวนอ๋องอันจวิน นั่นย่อมปลอดภัยกว่าอยู่ที่โรงหมอฮุ่ยหมิน และพระชายาอันจวินยังสามารถเข้าไปดูแลจวิ้นอ๋องน้อยได้เป็นครั้งคราว ซึ่งเอื้อต่อการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของจวิ้นอ๋องน้อย” หวู่ซือหลิงกล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง

หมอหลวงจ้าวหายใจถี่ หนวดกระตุกก่อนตะโกนขึ้นว่า “พระชายาหราว ท่านไม่คิดช่วยโน้มน้าวใจพระชายาอันจวินก็ไม่เป็นไร ยังจะโน้มน้าวให้พาจวิ้นอ๋องน้อยกลับจวนอ๋องอันจวินได้อย่างไร ท่านรู้หรือไม่ว่ากระดูกสันหลังส่วนก้นกบหักหมายความว่าอย่างไร หักก็คือกระดูกหัก พระชายาหรงกล่าวว่ากระดูกที่หักนั้นไร้ประโยชน์”

“นางจะรอให้อาการบาดเจ็บภายในของจวิ้นอ๋องน้อยดีขึ้น แล้วจึงทำการผ่าตัดจวิ้นอ๋องน้อย ยามนี้ท่านขอให้พระชายาอันจวินพาตัวจวิ้นอ๋องน้อยกลับจวนอ๋อง และพระชายาหรงจะไม่สนใจจวิ้นอ๋องน้อยอีกต่อไป เช่นนั้นใครจะเป็นผู้ทำการผ่าตัด? หมอหลวงฮั่วและข้าเราไม่ได้ดูแคลนตนเองเกินไป เป็นความจริงที่ว่าเราไม่มีทักษะและยาของพระชายาหรง เราไม่มีทางทำการผ่าตัดนี้ให้สำเร็จได้ หากจวิ้นอ๋องน้อยไม่ได้รับการรักษา หลังจากนี้เขาได้แต่นอนอยู่บนเตียงไปตลอดชีวิตแล้ว ขอให้พระชายาอันจวินคิดทบทวนให้ดีนะพ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากประโยคสุดท้าย สีหน้าหวู่ซือหลิงก็เปลี่ยนไปอย่างมาก น้ำตาเอ่อคลอในดวงตานางทันที

ราวกับถูกกระแทกอย่างแรง นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตาที่หางตาด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อยแล้วพูดว่า “เสด็จอาสะใภ้ เป็นเพราะข้าไม่ได้คิดอย่างรอบคอบพอจนลืมไปว่าพระชายาหรงเป็นหมอหญิงประจำกายไทเฮา นางรักษาอาการประชวรจากโรคเรื้อรังของไทเฮาได้ นอกจากนี้ยังผ่าคลอดเต๋อเฟยจนสามารถช่วยชีวิตองค์ชายทั้งสองและองค์หญิงไว้ได้ ขอเสด็จอาสะใภ้โปรดพิจารณาอย่างรอบคอบ ก่อนตัดสินใจว่าจะพาจวิ้นอ๋องน้อยออกไปหรือไม่?”

พระชายาอันจวินถูกปิดตาจนมืดสนิทด้วยคำพูดที่ว่า ‘เขาได้แต่นอนอยู่บนเตียงไปตลอดชีวิตแล้ว’ ยังดังก้องอยู่ในใจนาง

นางไม่คาดคิดว่าอาการบาดเจ็บของลูกชายจะมาถึงจุดนี้

ขานางอ่อนแรง นางถอยหลังไปสองสามก้าว แม่นมชราที่อยู่ข้างหลังรีบเข้าประคองนางแล้วกระซิบข้างหูว่า “พระชายา ให้หมอมากฝีมือไปตรวจจวิ้นอ๋องน้อยก่อน หากหมอมากฝีมือบอกว่าไม่สมควรเคลื่อนย้ายจวิ้นอ๋องน้อย เราก็จะไม่ทำ ทักษะทางการแพทย์ของพระชายาหรงนั้นไม่อาจปฏิเสธได้”

พระชายาอันจวินจับมือแม่นมชราแล้วพยักหน้าพร้อมเอ่ยว่า “ไปตรวจจวิ้นอ๋องน้อย”

“พ่ะย่ะค่ะ” หลังจากที่หมอมากฝีมือของจวนอ๋องอันจวินตอบรับ ไป๋ชิงหลิงก็ให้หงเหนียงพาหมอมากฝีมือทั้งสองไปที่ห้องผู้ป่วยของจวิ้นอ๋องน้อยด้วยตนเอง

หวู่ซือหลิงลอบกำหมัด

หลังจากนั้นไม่นาน หมอมากฝีมือทั้งสองก็ออกมาจากด้านใน

พระชายาอันจวินถาม “เป็นอย่างไรบ้าง?”

“ทูลพระชายา จวิ้นอ๋องน้อยได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะให้จวิ้นอ๋องน้อยนั่งรถม้า มิฉะนั้นจะทำให้เกิดการบาดเจ็บขั้นที่สองและผลที่ตามมาจะร้ายแรงได้พ่ะย่ะค่ะ” หมอหวังกล่าว

ในเวลานี้หวู่ซือหลิงก็พูดแทรกขึ้นมาอีกประโยคหนึ่ง “เช่นนั้นหากแบกกลับไปเล่า เคลื่อนย้ายพาท่านกลับจวนอ๋องอันจวินอย่างอ่อนโยน”