บทที่ 381 เสวี่ยหลางได้รับบาดเจ็บ

หลวนอี๋เงยหน้าขึ้นมองชายตัวเล็กที่อยู่นอกกรงทันที พยักหน้าอย่างหนักและพูดว่า "ข้าจะเชื่อฟังพี่สะใภ้เจ็ด"

“อย่ากลัวไป ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเจอปัญหา นี่เป็นสัญญาที่ข้าให้ไว้กับพี่เจ็ดของเจ้า” นางยกมือขึ้นลูบศีรษะของ หลวนอี๋อย่างให้กำลังใจ

ด้วยน้ำตาคลอเบ้า หลวนอี๋เม้มปากแล้วพยักหน้า "อื้อ"

กลุ่มสุนัขมาถึงและหยุดอยู่นอกกรงสัตว์ อวิ๋นมู่เอ๋อร์ฉีดยาให้สุนัขอีกครั้งและสุนัขก็เริ่มเห่าใส่ผู้คนอย่างบ้าคลั่ง

ไป๋ชิงหลิงจ้องมองขอทานที่อยู่นอกประตูกรงสัตว์อย่างตั้งใจ หลังจากที่อวิ๋นมู่เอ๋อร์ฉีดยาเสร็จแล้ว ขอทานก็หยิบกุญแจออกมา ไขกุญแจเหล็กที่ประตูกรงสัตว์ แล้วผลักกลอนให้เปิดออก

ประตูเปิดออก

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงมืดลง และนางรีบพุงไปหาขอทานคนนั้นอย่างรวดเร็ว

นางยื่นมือออกจากกรงเหล็ก ปิดตาของขอทาน และใช้มีดแทงไปที่ท้องของขอทานอย่างแรง

ขอทานร้องด้วยความเจ็บปวด

ไป๋ชิงหลิงหันศีรษะและตะโกนว่า"วิ่ง"

หลวนอี๋ผลักประตูและวิ่งออกไปพร้อมกับไป๋ชงเซิงในอ้อมแขนของนาง เสวี่ยหลางก็รีบตามไป

อวิ๋นมู่เอ๋อร์ ขมวดคิ้วทันทีและตะโกน "จับพวกมันเร็วเข้า อย่าปล่อยให้พวกมันลงจากภูเขาได้"

“วิ่งไป อย่าหันหลังกลับมา” ไป่ชิงหลิงตะโกน

หลวนอี๋ กอดไป๋ชงเซิงและวิ่งไปตามทิศทางของแม่น้ำ ขณะที่เสวี่ยหลางเดินตามหลังหลวนอี๋

ไป๋ชงเซิง หันหลังกลับไปมองและพบว่า ไป๋ชิงหลิงไม่ได้ตามมา นางถูกกลุ่มขอทานขังไว้ในกรงสัตว์ไม่สามารถออกไปได้

นางน้ำตาไหลและพูดว่า "เสด็จน้า ท่านแม่ไม่ตามมา นางถูกขังอยู่ในกรงสัตว์"

หลวนอี๋หยุดชั่วคราว หันกลับมาอย่างรวดเร็ว และเห็นว่าไป๋ชิงหลิงยังอยู่ในกรงสัตว์ และประตูกรงสัตว์ก็ถูกกลุ่มขอทานล็อคอย่างแน่นหนา และสุนัขในกรงก็ค่อยๆ เข้าใกล้ไป๋ชิงหลิง

เซิงเอ๋อร์ในอ้อมแขนของนางบิดตัวอย่างรวดเร็วจนหลุดออกจากอ้อมแขนของนาง และวิ่งไปหาไป๋ชิงหลิง

สหมาบ้าดุร้ายที่ขอทานจับอยู่ก็ถูกปล่อยไปในตอนนี้เช่นกัน

ฝูงสุนัขดุร้ายล้อมรอบ ไป๋ชงเซิงอย่างรวดเร็ว...

หลวนอี๋เบิกตากว้างและกรีดร้อง "เซิงเอ๋อร์!"

เสวี่ยหลางพุ่งตรงไปยังทิศทางของไป๋ชงเซิง มื่อไป๋ชิงหลิงได้ยินเสียงสุนัขเห่านอกกรงและเสียงกรีดร้องของหลวนอี๋ ไป๋ชิงหลิงที่อยู๋ในกรงสัตว์ก็หันไปมองทางหลวนอี๋

ร่างของไป๋ชงเซิงติดอยู่อยู่ในฝูงสุนัขมานานแล้ว

“อวิ๋นมู่เอ๋อร์” ไป๋ชิงหลิงรีบวิ่งไปที่กรง คว้ากรงเหล็กและพูดด้วยความโกรธและดวงตาสีแดง “อย่าให้ข้าออกไปจากที่นี่ได้เป็นๆนะ มิฉะนั้น ข้าจะเอาเจ้าถึงตาย”

"ฮ่าฮ่าฮ่า" อวิ๋นมู่เอ๋อร์หัวเราะเสียงดัง เมื่อเห็นว่าไป๋ชิงหลิงบ้าคลั่งเหมือนสิงโตตัวเมียที่ปกป้องลูกของนาง นางคิดว่ามันไร้สาระ: "อย่ากังวล เจ้าไม่มีโอกาสที่จะออกมาจากที่นี่ทั้งเป็นแน่นนอน ก่อนที่อ๋องหรงจะมาจับข้า ข้าจะมอบตัวก่อนเป็นอันดับแรก.. "

ก่อนที่นางจะพูดจบ อวิ๋นมู่เอ๋อร์ก็เห็นฝูงสุนัขที่รุมล้อม ไป๋ชงเซิงอยู่ๆ ก็วิ่งเข้ามาหานาง

และไป๋ชงเซิงยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่เป็นอันตราย

นางขมวดคิ้วด้วยความตกใจและพึมพำกับตัวเอง "เป็นไปได้ยังไง!"

ยาในมือของนางสามารถทำให้ผู้คนคลั่งไคล้ มันสามารถทำให้ม้าสูญเสียการควบคุม และแน่นอนว่ามันสามารถทำให้สุนัขเสียสติได้เช่นกัน

แต่สุนัขเหล่านั้นที่บ้าคลั่งกลับไม่ทำร้ายเด็กนั้น