บทที่ 382 อวิ๋นมู่เอ๋อร์ต่อต้าน

คำพูดของไป๋ชิงหลิงทำให้นางตกตะลึงอย่างไม่ต้องสงสัย นางส่ายหัวและพูดว่า "ไม่ ไม่ ไม่ ครั้งหนึ่งเขาเคยถามชื่อข้า ข้าเคยช่วยเขาในตอนที่เขาอ่อนแอที่สุด เพราะเขา... เพราะเขา ข้าถึงได้ศึกษาวิชาแพทย์ เพื่อที่จะได้ใกล้ชิดเขาในสักวันหนึ่ง เขาคือแสงสว่างนำทางให้ข้าไปข้างหน้า เป็นความศรัทธาของข้า เจ้าเองก็ต้องมีความศรัทธาเป็นของตัวเอง และเจ้าก็คงจะเข้าใจความรู้สึกอย่างที่ข้ากำลังรู้สึกในตอนนี้"

"เป็นความศรัทธาของเจ้า ข้าล่ะรู้สึกละอายใจแทนเขาจริงๆ เขาไม่จำเป็นต้องมีผู้ศรัทธาเป็นคนบ้าที่ฆ่าคน" ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มขอทานที่ถูกปราบโดยหน่วยพิทักษ์อินทรีดำ และพบว่าดวงตาของพวกเขาหม่นหมองและไม่แสดงความรู้สึก

พวกเขาเป็นเหมือนหุ่นเชิดที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ

นางชี้ไปที่กลุ่มคนขอทานแล้วถามว่า "เจ้าทำอะไรกับพวกเขา"

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” อวิ๋นมู่เอ๋อร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

บาดแผลบนร่างกายของนางยังคงมีเลือดไหลออกมา แต่ดูเหมือนนางจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดและยังคงหัวเราะอยู่

"ข้าพวกมันกินให้ยาที่ข้าสร้างขึ้นเอง ไม่สิ มันคงจะเป็นหนอนพิษกู่ พวกมันเชื่อฟังข้ามาก พวกมันจะทำทุกอย่างที่ข้าบอกให้ทำ" หลังจากที่อวิ๋นมู่เอ๋อร์พูดจบ ดวงตาของนางก็มืดลง และนางก็ หันศีรษะไปทางกลุ่มขอทานและพูดว่า "พวกเจ้าไปตายซะ"

ทันทีที่นางพูดจบ กลุ่มขอทานก็กัดลิ้นตายทันที

ไป๋ชิงหลิงรีบตะโกนให้หยุด"หยุดพวกมันเร็วเข้า"

ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำที่ล้อมรอบกลุ่มขอทานได้บีบคอขอทานและปิดปากไว้

อย่างไรก็ตาม มีขอทานสองสามคนที่กัดลิ้นตัวเองแล้วล้มลงกับพื้นด้วยอาการชักกระตุก

ไป๋ชิงหลิงรีบวิ่งไปข้างหน้า เอื้อมมือไปหยิกหน้าของอวิ๋นมู่เอ๋อร์ หยิบกรรไกรออกมาจากช่องว่าง และตัดลิ้นของนางโดยตรง

อวิ๋นมู่เอ๋อร์ปิดปากของนางและร้องตะโกนว่า "โอ้ย โอ้ยย!"

ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำโดยรอบจ้องมองไปยังฉากนี้อย่างตกตะลึง

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นวิธีการอันรุนแรงเช่นนี้ของไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงพูดด้วยใบหน้าเศร้าหมอง "ข้าเห็นว่าตอนนี้เจ้ายังสั่งพวกเขาอยู่"

“พันผ้าพันแผลให้นางก่อน ปล่อยให้นางได้หายใจ และอย่าปล่อยให้นางตายเด็ดขาด”

“ขอรับ!” ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำทำเพียงแค่หยุดเลือดของอวิ๋นมู่เอ๋อร์

ใต้เท้าเว่ยมาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ ไป๋ชิงหลิงอุ้มไป๋ชงเซิงไว้ในอ้อมแขนและพูดกับใต้เท้าเว่ย "ใต้เท้าเว่ย ข้าจะปล่อยที่นี่ให้ท่านดูแล"

“พระชายา ใบหน้าของท่าน...” เว่ยซือเฉิงจ้องมองที่บาดแผลบนใบหน้านางด้วยความตกตะลึง

บาดแผลลึก ใบหน้าครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยเลือด ซึ่งดูน่ากลัวเล็กน้อย

เขานึกถึงอ๋องหรงที่ยังคงรอไป๋ชิงหลิงที่เชิงเขาและพูดว่า "ท่านอ๋องขอให้ข้าน้อยพาหมอเทวดาซูมาที่นี่พร้อมกัน พระชายาโปรดให้หมอเทวดาซูรักษาแผลบนใบหน้าของท่าน"

หลังจากพูดจบ เขาก็หันกลับมาและเรียกหมอเทวดาซูมา

เจ้าหน้าที่สองคนรีบวิ่งมาพร้อมกับหมอเทวดาซู และเมื่อหมอเทวดาซูมาถึงตัวไป๋ชิงหลิง เขาก็พ่นลมหายใจจากความเหนื่อยล้า

"พระ พระชายา...องค์หญิง องค์หญิง"