บทที่ 40 เจ้าไม่ใช่ไป๋เจาเสวี่ย

นางก้าวถอยหลังออกไปโดยไม่รู้ตัว ทว่าฝ่ายชายกลับเหมือนจงใจเดินเข้าหาในขณะที่นางถอยหลังออกไป

คนหนึ่งถอย อีกคนหนึ่งเข้าหาจนนางถอยไปถึงสุดเก้าอี้นวม "ตุ่บ" และนั่งลง

นางร้องอุทานออกมาเบาๆ และมือทั้งสองข้างดันเก้าอี้นวมไว้เพื่อพยุงตัวลุกขึ้น จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองเขา

และเขาได้โน้มตัวลงและวางมือทั้งสองลงไปที่เก้าอี้นวมโดยผ่านไหล่ของนาง

ลมหายใจอันร้อนผ่าวของทั้งสองปะทะเข้าหากัน

ไป๋ชิงหลิงกลัวความใกล้ชิดระยะประชิดเช่นนี้อย่างมาก เขาสามารถทำอะไรกับนางก็ได้

"ท่านจะทำอะไรนะ......ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ อย่าอยู่ใกล้ข้ามากเกินไป" นางยื่นมือออกมาผลักไหล่ของเขาออก แต่เขากลับไม่ขยับเขยื้อน

และขณะนี้ใบหน้าของเขาก็โน้มลงไปอีก ซึ่งห่างจากใบหูของนางนิดเดียวจริงๆ จากนั้นกล่าวด้วยเสียงต่ำ "เจ้าชื่อไป๋เจาเสวี่ยจริงๆ หรือ?"

ไป๋ชิงหลิงตัวสั่นสะท้านและดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและมองไปยังเพดาน......

"เมื่อห้าปีก่อนเจ้าอยู่ในเมืองหลวง แต่ตอนที่เจ้าออกจากเมืองหลวงไปกลับไม่เดินทางออกไปทางประตูใหญ่ เจ้ากลับปีนกำแพงสูงตรงประตูทางทิศใต้ และเดินป่าไปทางตอนใต้เพื่อไปยังเมืองเยี่ยนหนาน หลังจากนั้น......" ทันใดนั้นเขาก็บีบเอวของนาง

ทำให้ร่างกายของไป๋ชิงหลิงที่เดิมทีแข็งทื่ออยู่ก่อนหน้านี้กลับยิ่งแข็งทื่อและยืดตรงไปอีก

นางไม่กล้าขยับ

"จากนั้นใช้ชีวิตอยู่ที่หุบเขาเซียนไหล ขณะที่จากไปนั้นร่างกายมีบาดแผลเต็มตัว และระหว่างทางได้พบกับสองสามีภรรยาแซ่หยางเข้า พวกเขาได้ช่วยชีวิตของเจ้าและลูกเอาไว้......"

สองมือของไป๋ชิงหลิงอ่อนแรงลงทันที และร่างกายของนางถูกกดทับอยู่ที่เก้าอี้นวม

จากนั้นน้ำเสียงที่ชัดเจนของเขาค่อยๆ ดังขึ้น "เจ้า ไม่ใช่ไป๋เจาเสวี่ย!"

"ฮ่าๆๆ......" ไป๋ชิงหลิงหัวเราะออกมา หัวเราะจนตาแดงก่ำเล็กน้อย

นางหัวเราะและถามขึ้นมา "เช่นนั้นแล้วข้าคือใคร?"

นางเป็นใคร?

บางครั้งนางก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ นางคือไป๋ชิงหลิงในยุคนี้หรือนางคือไป๋ชิงหลิงในชาติที่แล้ว

เพราะความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมักปรากฏขึ้นในหัวของนาง