บทที่ 41 ไป๋ชิงหลิงถูกเรียกเข้าวังหลวง

จากนั้นก็ได้ยินไป๋ชิงหลิงกล่าวขึ้นอีกครั้ง "จะกลัวเพียงแค่ผู้หญิงคนเดียวอย่างนั้นหรือ?"

หรงเยี่ยส่งเสียงออกมาเล็กน้อยและริมฝีปากของเขาเผยให้เห็นรอยยิ้มอันเยือกเย็น

เขารู้สึกว่าความกล้าหาญของไป๋ชิงหลิงช่างไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ท่านอ๋องต้วนเป็นพระโอรสของพระสนมเอกหรง และผู้ที่อยู่เบื้องหลังของพระสนมเอกหรงนั้น แม้แต่เสด็จพ่อของเขาก็รู้สึกเกรงกลัวอยู่เช่นกัน

ผู้หญิงคนนี้ช่างไม่รู้จักความร้ายกาจของพระสนมเอกหรงเอาเสียเลย

เขาจัดระเบียบชุดคลุมของตัวเอง "เจ้ารอดูเถอะ หญิงชั่วร้ายคนนั้นจะจัดการเจ้า ทำให้เจ้าต้องตายอย่างอนาถเลยคอยดูเถอะ"

"นางยุยงจงใจให้คนใช้ที่จวนท่านอ๋องของนางมาลักพาตัวลูกของข้า และยังจะเอาลูกสาวของข้าไปขาย ข้าไม่ได้ทำผิดกฎหมายแคว้นหรง ข้าเพียงแค่ปฏิบัติตามกฎหมายของแคว้นหรงที่มีอยู่ เช่นนั้นแล้วพระสนมเอกหรงคงไม่สามารถทำอะไรข้าได้" ไป๋ชิงหลิงกล่าวออกมาอย่างแน่วแน่

หรงเยี่ยหันกลับไปมองนางทันที

และจ้องมองแววตาที่ใสซื่อและดื้อรั้นคู่นั้น โดยไม่รู้สึกหวาดกลัวต่อคำพูดของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

นางไม่เคยเผชิญหน้ากับกลอุบายชั่วร้ายเหล่านั้นเลย หรือว่านางมีแผนการอื่นอยู่

เขาก็อยากรู้เช่นกันว่านางจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของพระสนมเอกหรงไปได้อย่างไร

"ระวังตัวเองให้ดีเถอะ"

เมื่อกล่าวจบ ไป๋ชิงหลิงรู้สึกว่ามีเงาดำผ่านหน้านางไป

เพียงชั่วพริบตา คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของนางกลับหายไปเสียแล้ว

และหน้าต่างที่ปิดสนิทกลับเกิดสั่นสะเทือนเล็กน้อย

นางรีบเปิดประตูห้องและเดินออกไป

มีร่างหนึ่งยืนอยู่บนกำแพงสูง ในขณะที่นางกำลังเดินออกไปนั้น อีกฝ่ายได้กระโดดออกไปข้างนอกเรียบร้อยแล้ว......

ในที่สุดเขาก็จากไป