บทที่ 455 จิ่งหลินเซิงเอ๋อร์ขอร้องแทนแม่

หลังจากฮองเฮาฉุ๋นสิ้นพระชนม์ จักรพรรดิเหยาก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับหรงเยี่ยในวัยเยาว์อีกต่อไป

ตอนนี้ เซิงเอ๋อร์ทำให้เขานึกถึงหรงเยี่ยตอนเด็ก

ตอนฮองเฮาฉุ๋นสิ้นพระชนม์ หรงเยี่ยเพิ่งอายุห้าขวบ เขากอดขาและถามเขาว่า “เสด็จพ่อ เสด็จแม่ล่ะ เสด็จแม่อยู่ที่ไหน?”

ตอนนั้นเขาเตะหรงเยี่ยออก และสั่งให้คนพาหรงเยี่ยไปขังไว้ในห้องมืดเล็กๆ

เพราะเขาตำหนิเขา เกลียดเขา

เกลียดเขาที่ตอนนั้นทำไมต้องงอแงจะไปเจียงหนาน และวิ่งออกไปเล่น

ถ้าฮองเฮาฉุ๋นไม่เสนอให้พาเด็กออกไปเดินเล่น ฮองเฮาฉุ๋นก็จะไม่ตายในการลอบสังหารครั้งนั้น

ขณะที่เขาเกลียดเด็กเขาเองก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขา

เขาจึงกลายเป็นลูกที่ถูกทอดทิ้ง

หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยมีใครเห็นเขาในวังหลวง หรงเยี่ยหนีออกจากเมืองหลวง หลังจากนั้นไม่กี่ปีก็ไม่มีข่าวคราวเกี่ยวกับเขา.........

เด็กคนนั้นโตแล้ว ส่วนเขาซึ่งเป็นพ่อก็ยังไม่ใช่พ่อที่ดี และไม่ใช่ปู่ที่ดี

จักรพรรดิเหยากำหยกไว้แน่น และทันใดนั้นก็ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเด็กทั้งสองอย่างไร จึงพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “พาเด็กทั้งสองออกไป”

แม่นมสองคนเดินเข้ามา ดึงมือของหรงจิ่งหลินและไป๋ชงเซิงออกจากร่างของจักรพรรดิเหยา

หรงจิ่งหลินพยายามดิ้นรนอย่างรุนแรงและตะโกนว่า “เสด็จปู่ ในท้องเสด็จแม่ยังมีน้องชายอีกคน ถ้าเธอตาย น้องชายก็จะไม่รอด ส่วนเสด็จพ่อได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่รอดแน่นอน ข้ากับเซิงเอ๋อร์ยังเด็กมาก ถ้าเสด็จปู่ไม่สามารถปกป้องพวกเราได้ พวกเราก็จะตายเหมือนกัน”

เมื่อจักรพรรดิเหยาได้ยินเช่นนี้ ก็ตกตะลึง！

นั่นคือสายเลือดของเขาและฉุ๋นเอ๋อร์ หากตายกันหมด เขาและฉุ๋นเอ๋อร์ก็ไม่เหลืออะไรเลย.......

แต่เขาก็รู้สึกไม่พอใจหากจะปล่อยเขาทั้งสองไปแบบนี้

“พาเด็กออกไป” จักรพรรดิเหยากำหมัดแน่นและตะโกนด้วยความโกรธ

เหล่าแม่นมก็อุ้มเด็ก และพาออกไปข้างนอก

อย่างไรก็ตาม หลังจากแม่นมก้าวออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ร่างของหรงจิ่งหลินก็ชักอย่างรุนแรง และมีเลือดออกจากทวารทั้งเจ็ด........

ไป๋ชงเซิงซึ่งถูกแม่นมอีกคนอุ้มไว้ เมื่อเห็นความผิดปกติของหรงจิ่งหลิน ก็ร้องไห้และพูดว่า “พี่ชาย พี่ชาย.......พี่ชายเลือดออก.........”

“โอ้สวรรค์ ！” แม่นมที่อุ้มไป๋ชงเซิง อุทานออกมา

เมื่อเหล่าขุนนางได้ยินเสียงของทั้งสอง พวกเขาก็เงยหน้าขึ้นและหันไปมองหรงจิ่งหลินโดยไม่รู้ตัว

ร่างของหรงจิ่งหลินยังคงชักไม่หยุด ดวงตากรอกขึ้น มีเลือดสีดำไหลออกมาจากปาก แตกต่างไปจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

“จักรพรรดิ ซื่อจื่อน้อยไม่สบาย” ขุนนางท่านหนึ่ง ตะโกนลั่น

จักรพรรดิเหยาที่หันหลังให้เด็กทั้งสอง รีบหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ก็เห็นแม่นมที่อุ้มหรงจิ่งหลิน คุกเข่าอยู่บนพื้น ตัวสั่นด้วยความตื่นตระหนก ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร