บทที่ 456 ไทเฮาตำหนิจักรพรรดิเหยา

ทันใดนั้นจักรพรรดิเหยาก็เงยหน้าขึ้นและมองดูไป๋ชงเซิง รู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาถูกแทงด้วยอะไรบางอย่างอย่างรุนแรง

ความรู้สึกสิ้นหวัง ความเหงา และความอ้างว้างนั้นหลอกหลอนจิตใจอย่างปั่นป่วน

เขารู้สึกแบบนั้นเป็นเวลานาน...

นานแค่ไหนแล้ว?

ตั้งแต่ที่ไทเฮานำเขากลับเข้าวังและแต่งตั้งให้เป็นเจ้าแคว้นหรง

ตั้งแต่มีลูก...

ตั้งแต่ที่เขา...

นานมากแล้วที่เขาลืมประสบการณ์อันน่าสังเวชเหล่านั้นเมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก

ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีพี่ชายคอยอยู่ด้วย เดินเตร่อยู่นอกบ้านขอทานไปทุกที่คนเดียว และเติบโตมากับการกินอาหารที่หลากหลาย

ผู้ที่ไม่เคยสัมผัสก็ย่อมไม่รู้สึกถึงค่ำคืนอันโดดเดี่ยว

เขาไม่สามารถโน้มน้าวตัวเองให้ไม่สนใจอนาคตของเด็กสองคนนี้ได้อีกต่อไป...

“ฝ่าบาท ซื่อจื่อไม่สามารถทานยาได้” หมอหลวงฮั่วกล่าว

ใบหน้าของหมอหลวงทุกคนเคร่งขรึม

ไป๋ชงเซิงหันศีรษะแล้วมองดู ร้องไห้หนักขึ้นอีก มือทั้งสองจับเสื้อผ้าของไทเฮาไว้แน่น

ดวงตาของไทเฮาเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที และนางก็เอื้อมมือไปคว้าไป๋ชงเซิงมา "ได้เชิญหมอเทวดาซูมารึยัง?"

“เชิญแล้ว เสด็จแม่” จักรพรรดิเหยากล่าว

“จับเขากลับไปนอนที่เตียงก่อนแล้วรอหมอเทวดาซูมา หมอหลวงฮั่วจะช่วยดูแลท่านอ๋อง หากมีเหตุฉุกเฉินก็จะได้หาวิธีรับมือได้ทันเวลา ชีวิตของซื่อจื่อเป็นชีวิตที่อ๋องหรงยอมใช้เวลาครึ่งชีวิตเพื่อช่วยเขากลับมา ข้าจะไม่ยอมให้เขาต้องเป็นอะไรไป” ไทเฮาฮุ่ยกล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึม โดยไม่สนใจจักรพรรดิเหยา และสั่งหมอหลวงทั้งหมดโดยตรง

ในขณะที่พูด ฝ่ามือของนางก็ตบหลังของไป่ซงเซิงเบา ๆ

หมอหลวงหลี่กำลังจะอุ้มหรงจิ่งหลินขึ้นมา แต่จักรพรรดิเหยาลุกขึ้นอุ่มขึ้นมาก่อนแล้ววางหรงจิ่งหลินไว้บนเตียงมังกร แล้วหันกลับมาแล้วตะโกนว่า "ทำไมหมอเทวดาซูยังอยู่ไม่มาอีก?"

ฟางกงกงกล่าวว่า: "ฝ่าบาท องครักษ์ลับจักรพรรดิได้ส่งออกไปตามอ๋องหรงแล้ว"

ไทเฮาได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มเย็นแล้วพูดว่า “ท่านไปก่อนเถิด”

"พะยะค่ะ" เจ้าหน้าที่ที่พูดคุยเรื่องนี้รีบถอนตัวออกจากตำหนักเฉียนชิง

จากนั้นไทเฮาก็พูดคุยกับจักรพรรดิเหยาว่า "จักรพรรดิจะยังคงหมกมุ่นอยู่กับช่วงเวลาที่ไม่อยากพูดถึงไปถึงเมื่อใด? เพื่อคนตายคนหนึ่ง เจ้าอยากจะฆ่าคนทั้งหมดในโลกนี้ถึงจะพอใจงั้นหรือ?"

จักรพรรดิเหยากำหมัดแน่นและกัดฟันโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“ข้ามาที่นี่วันนี้เพื่อมอบพระราชโองการที่จักรพรรดิผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้กับข้า หากจักรพรรดิยืนกรานที่จะสังหารทั้งสองคน ข้าก็จะปกป้องชีวิตของพวกเขา ข้าอยากให้พวกเขามีชีวิตกลับมาที่เมืองหลวงและใครก็ตามที่ทำร้ายเยี่ยเอ๋อร์ แม้ว่าข้าจะต้องสละชีวิต พวกเขาก็ต้องถูกสอบสวนให้ถึงที่สุด” ไทเฮาฮุ่ยมีสีหน้าบูดบึ้ง จ้องมองที่จักรพรรดิเหยาอย่างเฉียบขาด

จู่ๆ จักรพรรดิเหยาก็เงยหน้าขึ้นมองที่ไทเฮาฮุ่ย: "ความประสงค์ของเสด็จพ่อ?"

อวี่อันหยิบพระราชโองการออกมาจากกล่องแล้วมอบให้จักรพรรดิเหยาเอง

จักรพรรดิ์เหยายื่นมือออกไปรับมัน และมองไปที่พระราชโองการครั้งสุดท้ายของจักรพรรดิองค์ก่อน พระราชโองการนี้ทำให้ไทเฮามีสิทธิพิเศษในการหลีกเลี่ยงโทษประหาร และสิทธิพิเศษในการหลีกเลี่ยงความตายนี้ยังสามารถใช้เพื่อปกป้องลูกหลานได้