บทที่ 457 การถ่ายเปลี่ยนเลือด

หมอเทวดาซูกล่าวว่า "ใช่ การถ่ายเปลี่ยนเลือด แต่ต้องใช้เลือดกรุ๊ปเดียวกันและเลือดในปริมาณมาก การที่จะนำเลือดดั้งเดิมของซื่อจื่อน้อยออกทั้งแล้วแทนที่ด้วยกรุ๊ปเลือดเดียวกันนั้นหมดค่อนข้างอันตราย แต่นั่นก็เป็นวิธีเดียวที่จะช่วยซื่อจื่อน้อยได้ในตอนนี้”

โดยไม่รอให้จักรพรรดิเหยาลังเล ไทเฮาก็รีบพูดทันที: "แลกเปลี่ยน แลกเปลี่ยนด้วยเลือดของข้าสิ"

“เสด็จแม่...” จักรพรรดิเหยาตัวสั่น เงยหน้าขึ้นมาทันทีและตะโกนว่า “ท่านแก่แล้ว ลูกชายของท่านจะต้องแก้ไขปัญหานี้เอง”

“ถ้าเจ้าต้องการแก้ไขปัญหานี้ ให้ออกคำสั่งทันทีเพื่อเรียอ๋องหรงและพระชายาหรงกลับมา และตำหนิหลานเฉินเฟิง” ไทเฮาจับเซิงเออร์ไว้แน่นข้างกายนางด้วยใบหน้าที่เย็นชา

นับตั้งแต่จักรพรรดิเหยาขึ้นครองบัลลังก์ ไทเฮาแทบจะไม่เคยขัดแย้งกับจักรพรรดิเหยาเลยแม้แต่เรื่องเดียว

และเมื่อไทเฮาโกรธนั่นก็ต้องเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมาก

เขาขมวดคิ้ว คว้าพระราชโองการสุดท้ายของจักรพรรดิผู้ล่วงลับไปแล้ว กัดฟันและพูดว่า "ความตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงได้ แต่ความผิดเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ไทเฮา ข้าทำได้เพียงช่วยชีวิตพวกเขาเท่านั้น แต่... การลงโทษที่ควรได้รับนั้นยกเลิกไม่ได้อย่างแน่นอน "

“ตราบใดที่พวกเขาทั้งสี่กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง เจาเสวี่ยก็จะให้กำเนิดทารกในครรภ์ได้อย่างปลอดภัย…”

“ไทเฮา ท่านพูดอะไร?” หมอเทวดาซูตัวสั่นทันที ขัดจังหวะคำพูดของไทเฮาด้วยความประหลาดใจ

ไทเฮากล่าวว่า: "หมอเทวดาซู เรื่องที่ข้าพึ่งพูดไปมีปัญหาอะไรงั้นหรือ?"

“ไทเฮาตรัสว่าพระชายาหรงทรงพระครรภ์?”

“ใช่แล้ว!” ไทเฮาเห็นว่าสีหน้าของเขาดไม่ปกติ จึงถามอย่างกังวลว่า “หมอเทวดาซู การตั้งครรภ์ครั้งใหม่ของพระชายาหรงมีปัญหาอะไรหรือ?”

“แย่แล้ว แย่แล้ว นี่มันอันตรายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เสี่ยงชีวิตตั้งท้อง!” หมอเทวดาซูหันกลับมาอย่างวิตกกังวล

ไทเฮาตกใจด้วยสีหน้างุนงง

หมอหลวงยิ่งสับสนมากขึ้น พระชายาหรงกำลังตั้งครรภ์ มันเป็นเรื่องที่ควรจะยินดีมาก เป็นไปได้อย่างไรที่จะอันตรายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด

“เกิดอะไรขึ้น?” จักรพรรดิเหยาถาม

หมอเทวดาซูหันกลับมาแล้วพูดว่า “พระชายาหรงเคยฝันร้ายทุกคืนเพราะเรื่องที่อวิ๋นมู่เอ๋อร์ฆ่าญาติและกินเนื้อคน ท่านอ๋องหรงเคยขอให้ข้าสงบจิตใจของพระชายาหรง แต่ยาระงับประสาทธรรมดาไม่มีผลกับพระชายา ข้าจึงใช้หญ้ารวมวิญญาณ แต่หญ้ารวมวิญญาณนี้ส่งผลเสียอย่างมากต่อสตรีมีครรภ์ มันจะทำให้เกิดอันตรายทุกชนิดที่เราไม่สามารถจินตนาการได้ สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือการฆ่าคนสองคน! "

จู่ๆ ไทเฮาก็ตัวแข็งทื่อ อวี่อันรีบประคองร่างของไทเฮาฮุ่ย ไทเฮาก็คว้ามือของอวี่อันไว้โดยไม่รู้ตัวแล้วพูดว่า "ญ้ารวมวิญญาณ คืออะไร?"

“ยาระงับประสาทใช้เพื่อบรรเทาประสาทชนิดหนึ่ง แต่พิษจะรวมเข้ากับเส้นลมปราณในร่างกาย ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้เป็นเวลานานได้ แต่ถ้าผู้หญิงตั้งครรภ์ แม้ว่านางจะใช้หญ้าควบแน่นวิญญาณเพียงน้อยนิดในช่วงก่อนหน้านั้นเล็กน้อยก็จะนำอันตรายมาสู่หญิงตั้งครรภ์อย่างนับไม่ถ้วน” หมอเทวดาซูบอกทั้งหมดไม่กล้าปกปิดเรื่องใด ๆ

ดวงตาของไทเฮาเปลี่ยนเป็นสีแดง นางมองไปที่หรงจิ่นหลินที่นอนอยู่บนเตียงมังกร และพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นว่า "คนหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัส คนหนึ่งตกอยู่ในภาวะการตั้งครรภ์อันตราย ส่วนอีกคนถูกพิษ นั่นยังไม่เรียกว่าบทลงโทษอีกหรือ จักรพรรดิ”

หัวใจของจักรพรรดิเหยาบีบรัด และเขาก็เงียบไปนาน

ไทเฮาเบือนพระพักตร์เล็กน้อย หลับตาสงบสติอารมณ์และพูดว่า "ให้พวกเขากลับมาก่อน ตราบใดที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ เจ้าจะทำทุกอย่างได้อย่างที่เจ้าต้องการ"

จักรพรรดิเหยามองไปที่ไทเฮาด้วยความรู้สึกผิด แต่เขายังไม่ได้ตัดสินใจใด ๆ เกี่ยวกับอ๋องหรงและพระชายาหรง เขาเพียงแต่พูดว่า "ถ่ายทอดคำสั่งของข้า หลานเฉินเฟิงจะกลับมาที่เมืองหลวงภายในสิบวัน และฃเชิญอ๋องหร่งและพระชายาหรงกลับมาที่เมืองหลวง เมื่อกลับไปยังเมืองหลวง จะถูกลงโทษด้วยการตัดเงินเดือนสามปี ส่วนทหารองครักษ์เหยี่ยวดำจะล่าถอยสิบลี้ออกจากค่าย หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้าทหารองครักษ์เหยี่ยวดำก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าเมืองได้"

ทันใดนั้นไทเฮาก็ลืมตาขึ้น ยิ้มฝืนๆ และไม่พูดอะไรอีกต่อไป

แต่รับรู้สิ่งสำคัญในหัวใจ