บทที่ 458 ไป๋ชิงหลิงโต้เถียงเรื่องความปลอดภัยของจิ่งหลิน

“อาเสวี่ย มันเป็นแค่ความฝัน ความฝันเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามเสมอ แม่ทัพเสิ่นส่งข่าวดีมาเมื่อกี้นี้ พ่อ เขาถอนตัวแม่ทัพหลานแล้วเรียกพวกเรากลับเมืองหลวง”

“เรียกเรากลับเมืองหลวง” ไป๋ชิงหลิงมองเขาทั้งน้ำตา: “เขาจะไม่ฆ่าข้าแล้วเหรอ? แล้วยังไม่ต้องการชีวิตของเจ้าแล้วเหรอ?”

“อืม!” หรงเยี่ยยื่นมือออกมาเพื่อโอบไว้รอบร่างกายของนาง วางฝ่ามือไว้บนหลังและตบนางเบา ๆ “เราจะกลับไปเมืองหลวงเพื่อกลับไปรวมตัวกับลูกๆ อีกครั้ง”

“งั้นเราก็รีบออกเดินทางกันทันที ข้าแทบรอไม่ไหวแล้ว” ด้วยเหตุผลบางอย่าง ไป๋ชิงหลิงรู้สึกว่าความฝันนี้เหมือนจริงมาก เหมือนกับเด็กที่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากนาง ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

นางต้องกลับไปเห็นจิ่งหลินด้วยตาของนางเองก่อนจึงจะมั่นใจได้

"ร่างกายของเจ้ายังต้องได้รับการบำรุงอีกสองสามวัน!"

“ไม่จำเป็น” ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วพูดว่า “ข้ารู้จักร่างกายข้าดี ข้าบำรุงมันมาสองวันแล้ว และท้องของข้าก็ไม่เจ็บอีกต่อไป ข้ายังกินได้ตั้งเยอะ ในเมื่อจักรพรรดิเรียกเรากลับเมืองหลวงแล้ว ก็อย่าให้เสด็จพ่อกับเสด็จย่ารอนานเกินไป ลูกๆเองก็คงจะคิดถึงพวกเราแล้ว”

หรงเยี่ยมองเข้าไปในดวงตาของนาง รู้สึกกดดันและไม่สบายใจ

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอรู้ว่าร่างกายของจิ่งหลินถึงขีดจำกัดแล้ว?

นางรักลูกมากจนต้องทนดูลูกเจ็บปวดไม่ไหวแน่ เมื่อถึงตอนนั้นแล้วนางจะทำอย่างไร?

หรงเยี่ยรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ย้อนกลับไปเมื่อตอนนั้น เขาบังคับให้จิ่งหลินอยู่และให้ความหวังครั้งที่สองกับผู้หญิงคนนี้ แต่กลับกลายเป็นหอกที่โจมตีหนักกว่าเดิม

เขารู้ดีว่าร่างกายของหรงจิ่งหลินเมื่อถูกวางยาพิษจะต้องตายอย่างแน่นอน

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ยาที่หมอเทวดาซูใช้กับร่างกายของจิ่งหลินเป็นเพียงการยืดอายุของเขาเท่านั้น

หมอเทวดาซูบอกเขาซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าพิษตกค้างเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด!

“อาเสวี่ย เจ้าอยู่รักษาตัวที่นี่ก่อนเถอะ”

“ไม่!” ไป๋ชิงหลิงสะบัดมือหรงเยี่ออกอย่างฉุนเฉียวเล็กน้อย จ้องมองเขาด้วยตาแดงก่ำแล้วพูดว่า “ยาของจิ่งหลินใกล้จะหมดแล้ว ออกเดินืางกันคืนนี้เลย แล้วเราจะถึงเมืองหลวงภายในครึ่งเดือน ยาของหลินนั้นมีใช้พอดี หากไปช้านแม้เพียงนิดเดียว ยาก็จะหมด หรงเยี่ย เจ้าคิดอะไรอยู่ แม่นมซั่งบอกข้าแล้วว่า ตอนนั้นเจ้ากินยาพิษเพื่อทดสอบยาให้จิ่งหลิน เจ้าก็รักเขามาก เจ้าไม่อยากกลับไปหาเด็ก ๆ ให้เร็วกว่านี้เหรอ?”

หรงเยี่ยกำหมัดแน่นและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "ทั้งสองคนอยู่ในวังได้เป็นอย่างดี ข้ากังวลเพียงเรื่องสุขภาพของพระชายาเท่านั้น"

"ข้าบอกว่าข้าสบายดี" ไป๋ชิงหลิงก็ไม่อยากโต้เถียงกับหรงเยี่ย แต่ฝันร้ายนั้นทำให้ไป๋ชิงหลิงกระสับกระส่าย

นางรู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในวัง และจิ่งหลินก็เรียกหานาง

นางกลัวว่าถ้ากลับไปช้า นางจะพลาดอะไรบางอย่างไป

หร่งเยี่ยพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้งและยืนขึ้นพร้อมกับไม้เท้าแล้วพูดว่า "พระชายา ข้าทำงานอย่างหนักเพื่อช่วยชีวิตเจ้า ไม่ใช่เพื่อปล่อยให้เจ้าทำลายร่างกายตัวเอง ในเมื่อเจ้าต้องการเก็บทารกในครรภ์ไว้ เจ้าต้องรักตัวเองก่อน ไม่เช่นนั้น เจ้าจะปกป้องใครไม่ได้เลย”

"เจ้า..." ไป๋ชิงหลิงจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ "ข้าแค่อยากจะรีบกลับไปเร็วๆนี่"

“ไม่ใช่ว่าข้าไม่ยอมให้เจ้ากลับไป แต่ร่างกายของเจ้าในตอนนี้ไม่เหมาะสำหรับการนั่งอยู่ในรถม้าระยะไกล” เมื่อหรงเยี่ยพูดเช่นนี้ เขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับไป๋ชิงหลิงอีกต่อไป เขาทำได้เพียงใช้กำลังและไม่แยแสเท่านั้น ทำท่าโกหกปิดบัง "บำรุงร่างกายต่ออีกหย้าววัน อีกห้าวันหลังจากนี้ถ้าไม่มีอาการอื่นในร่างข้าจะกลับไปเมืองหลวงพร้อมเจ้า"