บทที่ 460 ไป๋ชิงหลิงแท้งลูก

เธอล้มลงกับพื้นอย่างแรง ใช้มือข้างหนึ่งค้ำกับบนพื้นไว้ และอีกมือหนึ่งกดหน้าท้องส่วนล่างของเธอ สีหน้าแสดงถึงความเจ็บปวด

ขณะที่เธอหลับตาน้ำตาก็ไหลอาบแก้มของเธอ และจากนั้น ก็ราวกับเปิดวาล์วน้ำ น้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย

“ท่านแม่！” ไป๋ชงเซิงวิ่งออกมาจากห้องโถง และพุ่งเข้าไปหาเธอ

อวี่อันพยุงไทเฮา ไทเฮาร้องออกมาด้วยความปวดใจ “เจ้าเสวี่ย”

นอกจากนี้ยังมีคนรับใช้ในห้องโถง ขุนนางและจักรพรรดิเหยา ต่างก็วิ่งออกไปจากตำหนักเฉียนชิงเนื่องจากท่าทีของไป๋ชิงหลิง

สายตาของทุกคน จับจ้องไปที่ร่างของไป๋ชิงหลิง และได้รับผลกระทบจากอารมณ์ของเธอ ทำให้ตกอยู่ในบรรยากาศที่ซึมเศร้า

หรงเยี่ยปล่อยรถเข็นทิ้ง วิ่งออกมาจากตำหนักเฉียนชิงเป็นคนแรก คุกเข่าข้างหนึ่งลงข้างๆไป๋ชิงหลิง มือข้างหนึ่งวางลงบนบ่าของไป๋ชิงหลิง และพูดว่า “ตามหมอหลวง”

เธอล้มลงในอ้อมแขนของหรงเยี่ยอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับตายไปพร้อมกับหรงจิ่งหลินแล้ว ดวงตาของเธอทั้งสองข้างดูว่างเปล่า

เธอยิ้มทั้งน้ำตา จากนั้นก็ค่อยๆหลับตาลง และสลบไป

คราวนี้ ไป๋ชิงหลิงแท้งลูก ไม่สามารถช่วยชีวิตเด็กที่อยู่ในท้องได้

หมอหญิงที่เข้าไปเดินออกมาด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว คุกเข่าลงต่อหน้า จักรพรรดิเหยา ไทเฮาและหรงเยี่ย และพูดว่า จักรพรรดิ พระชายาท่านอ๋องหรง เด็กในท้องของพระชายาไม่สามารถคลอดออกมาได้ และนางก็เสียเลือดมาก

สีหน้าหรงเยี่ยหมองลง และพูดว่า ให้อีผิงถิงกับลี่ว์อีและไป๋หมิงฮุ่ยเข้าวัง

จักรพรรดิเหยาหน้าคร่ำเครียด และดุว่า “ในฐานะหมอหญิงของวังหลวง เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ไม่สามารถทำได้ ทหาร ลากตัวนางออกไป”

ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำ หรงเยี่ยจับที่เท้าแขนของรถเข็นไว้แน่น ดวงตาของเขามืดมนและน่ากลัว “สมปรารถนาท่านแล้วสิ ลูกของข้าถูกท่านบีบบังคับจนตาย อีกคนยังไม่ทันได้เกิดมาก็ตายอยู่ในครรภ์ ผู้หญิงของข้าก็ไม่ต่างจากคนตาย ถ้านางตาย ข้าก็จะตายตาม ท่านพอใจแล้วใช่ไหม?”

“หรงเยี่ย！” จักรพรรดิเหยาหันกลับมา และตะคอกอย่างเย็นชา

ไทเฮาตะโกนด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวังว่า “พอแล้ว！”

เธอมองดูสองพ่อลูก ด้วยสีหน้าที่บูดบึ้ง “ยังวุ่นวายไม่พอหรือ เจ้าเสวี่ยอยู่ข้างในไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง ออกไปทะเลาะกันข้างนอก ออกไปฆ่ากันข้างนอก ข้าจะไม่สนใจพวกเจ้าแล้ว”

จักรพรรดิเหยาถูกขัดโดยคำพูดของไทเฮา

หรงเยี่ยทุกข์ทรมานทั้งทางร่างกายและจิตใจ และหมดความอดทนกับพ่อของเขาตั้งนานแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้น มองไป๋ชงเซิงที่ยืนอยู่ด้านหลังไทเฮา ยื่นมือออกไปกวักเรียก

ไป๋ชงเซิงรีบวิ่งพ่งเข้าไป และคลานอยู่แทบเท้าของหรงเยี่ย และเรียกเบาๆว่า “ท่านพ่อ.......”

เมื่อจักรพรรดิเหยาเห็นเช่นนี้ ก็ขมวดคิ้วแน่น กำหมัดแน่นและพูดว่า “รีบตามอีผิงถิง ไป๋หมิงฮุ่ย ลี่ว์อีให้รีบเข้าวัง”