บทที่ 461 เสียงร้องไห้ของเซิงเอ๋อร์

เสียงร้องของเธอ ฉีกหัวใจของเธอจนแตกสลาย

ทำให้ทุกคนที่อยู่ในวัง ก้มหน้าลง และแอบเช็ดน้ำตา

ในขณะนี้ ลี่ว์อีก็วิ่งเข้ามา และตะโกนว่า “คุณหนูเล็ก”

ไป๋ชงเซิงหันกลับมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นร่างของลี่ว์อี เธอก็วิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

ลี่ว์อีนั่งยองๆลง และอุ้มไป๋ชงเซิงขึ้นมา

ไป๋ชงเซิงกอดคอของลี่ว์อีและพูดว่า “พี่ลี่ว์อี ท่านแม่รอพี่อยู่ข้างใน พี่รีบไปช่วยนางเร็วๆ”

“เร็ว เดี๋ยวจะสายเกินไป” อีถิงผิงถือเครื่องมือมากมายเดินเข้ามาในวัง เมื่อก้าวเข้าไปในวังก็รีบเตือนลี่ว์อี

ไป๋หมิงฮุ่ยก็เดินตามหลังเธอไปด้วย

ลี่ว์อีเกลี้ยกล่อมเบาๆว่า “คุณหนูเล็ก ข้าเข้าไปดูอาหารก่อน ท่านอย่ากังวล พวกเราจะไม่ปล่อยให้ท่านหญิงเป็นอะไร”

“ได้” ไป๋ชิงหลิงพยักหน้าติดต่อกัน

ลี่ว์อีปล่อยเธอลง แล้วทำความเคารพต่อหน้าจักรพรรดิเหยาพร้อมกับอีผิงถิง

จักรพรรดิเหยาโบกมือ ให้พวกเธอเข้าไปข้างในเพื่อรักษาไป๋ชิงหลิง

เมื่อเข้าไป ก็ใช้เวลาเป็นวัน

ไป๋ชงเซิงยืนอยู่ที่ข้างประตูของห้องโถงด้านข้าง จ้องมองเข้าไปข้างในโดยไม่กินไม่ดื่ม

ใครแตะตัวเธอ เธอก็ผลักคนนั้นออก

รวมถึงหรงเยี่ยด้วย

เมื่อฟ้ามืดลง ลี่ว์อีก็ออกมาจากด้านใน แล้วพูดว่า “จักรพรรดิ ไทเฮา ท่านอ๋องหรง พระชายาฟื้นแล้ว พระชายาต้องการคุยกับท่านอ๋องหรง”

หรงเยี่ยยืนขึ้นลากรถเข็น ถือไม้เท้าและเดินผ่านไป๋ชงเซิง เข้าไปในห้องโถงด้านข้าง

ในห้องฟุ้งเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงสีหน้าซีดราวกับกระดาษขาว

หรงเยี่ยเดินตรงเข้าไป นั่งลงบนเตียง กุมมือของไป๋ชิงหลิงไว้ และเรียกว่า “พระชายา！”

“พวกเราหย่าร้างกันเถอะ！”

ร่างกายของหรงเยี่ยแข็งทื่อ พร้อมสีหน้าตกตะลึง

ไป๋ชิงหลิงดึงมือของเธอ ออกจากมือของเขา มองดูงานแกะสลักบนเตียงด้วยสายตาว่างเปล่า และพูดว่า “ข้าไม่ได้ด่วนตัดสินใจเพราะปากไว และไม่ใช่เพราะอารมณ์ชั่ววูบ พวกเราใช้ชีวิตลำบากมาขนาดนี้ และทำให้เด็กทั้งสองต้องลำบากด้วย แบกรับชีวิตของเสด็จแม่ และให้หลวนอี้รับโทษแทน พวกเรา.......ไม่สามารถย้อนกลับไปได้อีกแล้วจริงๆ”

หรงเยี่ยขมวดคิ้วแน่น ไม่พูดอะไร

เธอหันไปมองเขา ยกมือขึ้นลูบที่คิ้วของเขา “ปล่อยข้ากับเซิงเอ๋อร์ไปถอะ อย่ารั้งพวกเราไว้เลย”

“ข้าจะไปกับเจ้า！” หรงเยี่ยกุมมือของเธอไว้แน่น “เจ้าอยากพาเซิงเอ๋อร์ไปที่ใด ข้าจะไปกับเจ้า”

“ไม่จำเป็น” ไป๋ชิงหลิงเบือนหน้าหนี “เมื่อใดก็ตามที่ข้าเห็นหน้าท่าน ก็จะนึกถึงจิ่งหลิน นึกถึงเขาใช้ชีวิตอันน่าสังเวชมาตลอดหกปี เดิมทีคิดว่า.......หลังจากที่ถอนพิษของเข้าแล้ว ก็จะอยู่ในตำหนักอ๋องเพื่อเลี้ยงดูพวกเขา อยู่เคียงข้างพวกเขา ทดแทนช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่กับจิ่งหลิน ชดเชยให้เขา แต่สุดท้ายข้าก็ทำอะไรไม่ได้ และเป็นแม่ที่เป็นภาระให้กับจิ่งหลินอีก”

“ชิงหลิง เราไม่หย่าร้างกัน” เขานั่งอยู่บนขอบเตียง มองหน้าเธออย่างหมกมุ่น “เจ้าไม่อยากเห็นหน้าข้า ข้าจะไม่ให้เจ้าเห็น แต่ข้าไม่ยอมหย่าร้าง ต่อจากไปนี้ขอเพียงเจ้าอาศัยอยู่ที่ตำหนักอ๋อง ข้าจะไม่ไปให้เจ้าเห็นหน้าอีก ถ้าเจ้าต้องเดินผ่านทางที่มีข้างอยู่ ข้าจะเป็นคนเดิมอ้อมไปเอง จนกว่าเจ้าจะอยากเจอหน้าข้า”