บทที่ 470 อ๋องเฉินตบไป๋ชิงหลิงด้วยความโกรธ

ไม่มีใครกล้าหยุดอ๋องเฉิน

และเสิ่นโหรวเม่ยซึ่งยืนอยู่ด้านหลังอ๋องเฉินรู้สึกดีใจอย่างมากเมื่อเห็นใบหน้าของไป๋ชิงหลิงที่ค่อยๆบวมแดง

หลวนอี๋ยืนอยู่ตรงหน้าไป๋ชิงหลิงด้วยความทุกข์ใจและตะโกนด้วยความโกรธ: "หรงเชิน หยุดตีได้แล้ว ท่านเอาชนะพี่สะใภ้เจ็ดแล้วจะได้อะไรงั้นหรือ"

“หลวนอี๋ เจ้าให้ข้าดูผู้หญิงคนนี้ให้ดีงั้นหรือ!” ด้วยใบหน้าที่โกรธเกรี้ยว อ๋องเฉินคว้าแขนของหลวนอี๋ หันเธอไปทางไป๋ชิงหลิง ชี้ไปที่ไป๋ชิงหลิง แล้วพูดว่า "ผู้หญิงคนนี้ฆ่าเสด็จแม่ของเรา ถ้าพี่เจ็ดไม่ปกป้องนางในวันนั้น ทั้งเสด็จแม่และจิ่งหลินก็คงไม่ตายรวมถึงชีวิตของฮูหยินเสิ่นด้วย นางเป็นฆาตกรที่โหดเหี้ยม”

“นางไม่ใช่!” หลวนอี๋ร้องไห้อย่างขมขื่น

เธอต้องการบอกทุกคนว่าเธอไม่ได้ฆ่าฮูหยินเสิ่น ไม่ได้ฆ่าเสด็จแม่ และไม่ได้ฆ่าจิ่งหลิน

พวกเขาไม่สามารถเอาชีวิตที่ตายแล้วเหล่านี้ไปแขวนไว้บนหัวของไป๋ชิงหลิงได้

“ลากองค์หญิงลงไป” อ๋องเฉินผลักหลวนอี๋ไปทางทหารคุ้มกันหญิงอย่างแรง

ทหารคุ้มกันหยุดหลวนอี๋ทันที

หลวนอี๋กรีดร้อง: "หรงเชิน หยุดเดี๋ยวนี้ หยุด"

อ๋องเฉินพูดด้วยสีหน้าเย็นชา: "ข้าผิดหวังจริงๆ ที่เจ้าปกป้องนางแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม พวกมันก็ไม่สามารถแม้แต่จะพยายามช่วยผู้หญิงคนนี้ได้หรอก"

หลังจากพูดจบ เขาก็ยกฝ่ามือขึ้นแล้วตบหน้าไป๋ชิงหลิงอีกครั้ง และพูดด้วยความโกรธ: "ไป๋เจาเสวี่ย ท่านเป็นหนี้ข้าและเสด็จแม่ข้าทั้งหมด วันนั้นคนที่สมควรตายคือท่าน"

"เพี๊ยะ!"

"เหอะ!"

ความแรงของเขาหนักขึ้นเรื่อยๆ ในที่ท้ายที่สุดฝ่ามือที่กระทบบนใบหน้าของไป๋ชิงหลิง ก็ทำให้ไป๋ชิงหลิงล้มลงกับพื้นและกระอักเลือด

ลี่ว์อีรีบวิ่งออกมาจากฝูงชนแล้วตะโกน: "พระชายาเพคะ"

อ๋องเฉินสั่งห้ามใครก็ตามให้ความช่วยเหลือไป๋ชิงหลิง เมื่อลี่ว์อีวิ่งไป ทหารคุ้มกันในลานของอ๋องเฉินก็หยุดเธอไว้

ลี่ว์อีพยายามดิ้นรนและร้องไห้: "พระชายา, พระชายาเพคะ อย่าปล่อยให้เขาตีท่านอีกเลยเพคะ ถ้าองค์หญิงน้อยรู้ นางจะปวดใจมากนะเพคะ ถ้าซื่อจื่อยังอยู่ที่นั่น เขาก็จะต้องทุกข์ใจมากเช่นกันนะเพคะ พระชายา ... "

ชายสวมหน้ากากบนป้อมปืนขมวดคิ้ว และมือที่จับที่วางแขนของรถเข็นก็สั่นเทาด้วยความอดทน

เขาหายใจลึกๆ มองไปทางอื่น และเห็นเสิ่นหรูเหลียนเข้ามาทางประตูวังจากอีกทางหนึ่ง ชายคนนั้นสั่งทหารคุ้มกันที่อยู่ข้างหลังเขา: "ไปหาเสิ่นหรูเหลียน"

"ขอรับ!"

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ทหารคุ้มกันที่อยู่ข้างหลังเขาจะจากไป ชายสวมหน้ากากก็เห็นไป๋ชิงหลิงยืนขึ้นจากพื้นดิน

เมื่ออ๋องเฉินเดินเข้ามาและกำลังจะตบเธอ จู่ๆ ไป๋ชิงหลิงก็คว้าข้อมือของอ๋องเฉินและผลักเขาไปข้างหน้าอย่างรุนแรง!

ชายสวมหน้ากากหยุด: "เดี๋ยวก่อน"