บทที่ 471 ทุกสิ่งอย่างของเธอคือสิ่งที่หรงเยี่ยให้

ทุกคนหันกลับมามองไปทางไทเฮา

ไม่เพียงแต่ไทเฮาเท่านั้นที่เสด็จไปยังวัดเต๋อหลินเพื่อถวายเครื่องหอม แต่จักรพรรดิเหยาและพระสนมเอกหรงก็เสด็จไปพร้อมกันด้วย

เมื่อเห็นสิ่งนี้ทุกคนก็คุกเข่าลงและทำความเคารพ

ไป๋ชิงหลิงหลังจากได้สติ เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของจักรพรรดิเหยาและไทเฮา จากนั้นก้มศีรษะลงและคำนับ: "เจาเสวี่ยคำนับต่อฝ่าบาท ฝ่าบาทจงเจริญ ฝ่าบาทจงมีอายุยืนยาว เสด็จย่า เสด็จแม่”

ไทเฮาลดสายตาลงเพื่อมองดูใบหน้าของไป๋ชิงหลิง จิตใจของนางตึงเครียดเล็กน้อย และนางกล่าวว่า "เจาเสวี่ย เฉินเอ๋อร์ตบหน้าเจ้าหรือ"

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "หม่อมฉันทำเองเพคะ"

“ไม่ใช่เพคะ” หลวนอี๋วิ่งไปหาไทเฮา “เป็นพี่แปดที่ตบนางเพคะ เขายังต้องการจะฆ่าพี่สะใภ้เจ็ดด้วยเพคะ”

ใบหน้าของจักรพรรดิเหยาบูดบึ้ง และเขาจ้องมองไป๋ชิงหลิงอย่างเฉยเมย โดยไม่มีเสียงอบอุ่นใดๆ: "ใบหน้าถูกตบอย่างรุนแรง เรายังสามารถไปที่วัดเต๋อหลินได้หรือไม่ ถ้าไม่ ให้กลับไปที่จวนเพื่อพักฟื้น อย่าบังคับนาง”

“กลับไปหาฝ่าบาท เจาเสวี่ยไปได้แล้ว”

เมื่อจักรพรรดิเหยาได้ยินคำปราศรัยของนาง เขาก็ขมวดคิ้ว สายตาจ้องมองไป๋ชิงหลิงอีกครั้ง

“เจ้าเรียกข้าว่าอะไร” จักรพรรดิเหยาถาม

ไป๋ชิงหลิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า "ฝ่าบาทเพคะ"

หลังจากเรียกเสร็จ ไป๋ชิงหลิงกล่าวว่า: "เจาเสวี่ยรู้ว่าฝ่าบาทนั้นยากที่จะเอาใจและเจาเสวี่ยก็เช่นกันเพคะ"

“วันนี้พาไทเฮาไปวัดเต๋อหลิน อย่าทำให้เสียความสนุกนะ” จักรพรรดิเหยาปัดแขนเสื้อออก หยุดมองเธอแล้วพูดว่า: “ในเมื่อเจ้าจะต้องช่วยจิ่งหลิน ดังนั้นเพื่อความจริงใจ ก็มาเดินทางหลายพันไมล์กัน ไปกันเถอะ”

สีหน้าของไทเฮาเปลี่ยนไป และทันใดนั้นเธอก็หันศีรษะไปมองจักรพรรดิเหยา: "จักรพรรดิ..."

“เสด็จแม่ ความตั้งใจเดิมของลูกชายคือให้จิ่งหลินมีชีวิตที่ดีอยู่ในยมโลกเช่นเดียวกับในจวน ในฐานะมารดาผู้ให้กำเนิดของจิ่งหลิน ท่านรู้สึกลำบากใจกับเรื่องนี้หรือ?”

ไทเฮากำลังจะโต้กลับ แต่ไป๋ชิงหลิงตอบว่า: "เจาเสวี่ยทนต่อความยากลำบากได้ ขอบคุณฝ่าบาทที่ทรงทำสำเร็จ"

จักรพรรดิเหยาหรี่ตาลง และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไปที่ตีนวัดเต๋อหลินแล้วเดินคุกเข่าขึ้นไปบนภูเขา!"

หลังจากพูดจบ จักรพรรดิเหยาสะบัดแขนเสื้อ เดินผ่านเธอ และเข้าไปในรถม้า

ไป๋ชิงหลิงทำความเคารพแล้วก้าวถอยหลัง

ไทเฮามองดูไป๋ชิงหลิงที่ไร้ความรู้สึกตลอดเวลา รู้สึกเป็นทุกข์และไร้พลัง

เธอเข้ามาข้างหน้าไป๋ชิงหลิง วางฝ่ามือของเธอบนหลังมือของไป๋ชิงหลิง ตบเบา ๆ สองสามครั้งแล้วพูดว่า "อาเสวี่ย เจ้าไม่จำเป็นต้องยอมนะ"

“เสด็จย่า หม่อมฉันเต็มใจที่จะทำให้จิ่งหลินสบายขึ้นในยมโลกเพคะ” เธอเคยคิดว่าความเชื่อโชคลางเกี่ยวกับระบบศักดินาเป็นเรื่องน่าละอาย แต่เมื่อเธอเผชิญกับชีวิตและความตายของญาติทางสายเลือดของเธอจริงๆ เธอหวังว่าหลังจากความตาย ผู้คนสามารถไปยังอีกโลกหนึ่งได้

เมื่อจักรพรรดิเหยาออกคำสั่งดังกล่าว เธอไม่รู้สึกขุ่นเคืองใดๆ แต่กลับรู้สึกสบายใจในใจ

และความคิดของไทเฮาที่มีต่อเธอก็ชัดเจนอย่างธรรมชาติเพียงมองแวบเดียว

ทุกวันนี้เธอใช้ชีวิตอยู่ในความรู้สึกผิด

ไทเฮากำมือแน่น: "เสด็จย่ารอเจ้าอยู่ที่วัดเต๋อหลิน จะให้เจ้าพบปรมาจารย์ที่เก่งที่สุดเพื่อช่วยจิ่งหลินให้ไปสู่ดินแดนแห่งความสุขอันสูงสุด"

“ขอบคุณสำหรับข้อความจากเสด็จย่าเพคะ” ไป๋ชิงหลิงกล่าว