บทที่ 478 ฝ่าบาทไม่ต้องการพบข้า

ใบหน้าของลี่ว์อีเปลี่ยนไปอย่างมาก เธอรีบรับรายงานผลการตรวจเลือดจากมือของไป๋ชิงหลิง และตรวจสอบชื่อของพิษบนนั้นอย่างระมัดระวัง

คนชราโชคดีกว่าหรงจิ่งหลิน พวกเขาทุกคนมีพิษในร่างกายเพียงชนิดเดียว แต่พิษที่พวกเขาได้รับนั้นไม่ใช่พิษชนิดเดียวกัน

เพียงแต่พิษเหล่านี้รวมตัวกันซึ่งมีพิษเจ็ดชนิดอยู่ในร่างกายของหรงจิ่งหลิน

นั่นหมายความว่า...คนที่ฆ่าหญิงชราเหล่านี้อาจเป็นคนที่ฆ่าหรงจิ่งหลินในตอนนั้นด้วย

“ไม่ต้องพูดอะไร ไม่ต้องบอกใคร และอิงเหลียนก็ไม่จำเป็นต้องพูด เรื่องนี้สำคัญมาก หากเราทำอะไรผิดเราอาจตายได้ ควรไปที่หมู่บ้านใกล้เคียงเพื่อดู ถ้ามีคนชราเช่นนี้อีกก็เก็บเลือดมาให้หมด” ไป๋ชิงหลิงบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์

“เพคะ” ลี่ว์อีส่งผลการตรวจเลือดคืนให้ไป๋ชิงหลิง จากนั้นลุกขึ้นและไปยังหมู่บ้านเล็กๆ อีกแห่งหนึ่งนอกหมู่บ้าน

ไป๋ชิงหลิงนำรายงานผลการตรวจเลือดกลับไปที่หัวงมิติเวลา

หลังจากนั้นไม่นานอิงเหลียนและเสิ่นหรูเหลียนก็มารวมตัวกัน

และเสิ่นหรูเหลียนก็ถือไก่ป่าผอมแห้งในมือของเขาแล้วยื่นให้เธอ

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงกินเข้าไป เธอก็สูญเสียความอยากอาหารไปโดยสิ้นเชิงในตอนเช้า เธอแค่กัดไปสองสามคำแล้ววางมันลง

เสิ่นหรูเหลียนไปตรวจสอบหญิงชราเหล่านั้น และกลับมาที่ไป๋ชิงหลิงหลังจากนั้นไม่นาน โดยถามว่า "เกิดอะไรขึ้นกับคนเหล่านี้เพคะ"

“บ้า ตาบอด และหูหนวก” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

เสิ่นหรูเหลียนขมวดคิ้วและพูดว่า "ดูเหมือนว่ามีเพียงหญิงชราเท่านั้นและไม่มีใครอยู่ในหมู่บ้าน"

“ฝ่าบาทไม่ต้องการพบข้า หลังจากที่แม่ทัพเสิ่นมาถึงวัดเต๋อหลิน เจ้าจะต้องพบเขาทันทีและบอกฝ่าบาทว่ามีปัญหาในหมู่บ้านใกล้กับวัดเต๋อหลิน คนแก่ที่นั่นจะบ้าหรือโง่ ข้ามีรายงานลับอยู่ในมือเพื่อแสดงให้ท่านเห็น”

“รายงานอะไรเพคะ?” เสิ่นหรูเหลียนถาม

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองชายที่นั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าเธอ รัดชุดของเธอให้แน่นขึ้นแล้วพูดว่า "มีเพียงฝ่าบาทเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ ดังนั้นข้าจะรบกวนแม่ทัพเสิ่น ข้าอยากพบฝ่าบาท"

เสิ่นหรูเหลียนไม่ได้พูดอะไรเมื่อเขาเห็นเธอ และเขาก็หยุดก้าวร้าว

เขามองลงไปที่ขาของเธอและพบว่ากระโปรงสีชมพูนั้นชุ่มไปด้วยเลือด เขารีบเอื้อมมือออกไปและยกกระโปรงของเธอขึ้น และไป๋ชิงหลิงก็หดขาของเขาโดยไม่รู้ตัวโดยพูดว่า: "ขาของข้าไม่เจ็บเลย แม่ทัพเสิ่นไม่ต้องกังวลไป”

“ข้าได้ยินมาว่าหญิงชราเหล่านั้นเกือบจะทำร้ายท่าน” เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีความสุข เสิ่นหรูเหลียนจึงดึงมือของเธอออกและถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ไป๋ชิงหลิงวางกระโปรงลงเพื่อปกปิดเท้าที่บาดเจ็บแล้วพูดว่า "ไม่อันตราย"

บทสนทนาระหว่างทั้งสองจบลงด้วยสองคำโดยไป๋ชิงหลิง

เสิ่นหรูเหลียนลุกขึ้นและไปตรวจสอบที่อื่น ลี่ว์อีใช้เวลาสองชั่วโมงในการกลับมา

มีเพียงเธอเท่านั้นที่มีอาการบาดเจ็บที่ศีรษะ

“ลี่ว์อี หัวของเจ้า…” อิงเหลียนขมวดคิ้ว

ลี่ว์อีกล่าวว่า: "หญิงชราในสองหมู่บ้านใกล้เคียง เช่นเดียวกับหญิงชราที่นี่ ทุกคนต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคหัวใจ และทุบตีใครก็ตามที่เห็น ข้าไม่ได้เตรียมตัวไว้ตั้งแต่แรก ข้าก็เลยโดนกระแทกโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ไม่เป็นไรเพคะ!"

“นั่งลง ข้าจะช่วยเจ้าจัดการกับอาการบาดเจ็บ” ไป๋ชิงหลิงกล่าว