บทที่ 479 เสด็จพ่อของท่านจะแต่งงานกับแม่บุญธรรม

เมื่อได้ยินคำว่า "ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำ" ไป๋ชิงหลิงก็มีความรู้สึกไม่ดี

“อาเหลียน จงหยุดตามข้าแล้วลงไปที่ภูเขาก่อน” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

อย่างไรก็ตาม พระสนมเอกหรงหมกมุ่นอยู่กับเรื่องของ "ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำ": "ข้าจำได้ว่าจักรพรรดิออกคำสั่งไม่ให้อนุญาตให้ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำเข้าไปในเมืองหลวง ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำติดตามมาจากเมืองหลวงใช่หรือไม่ "

“นางถูกท่านอ๋องหรงไล่ออกจากวัง ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำ นางไม่ควรเป็นคนของ ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำอีกต่อไปหรือไม่ พระสนม เอก หรง!” ไป๋ชิงหลิงพ่นคำสามคำสุดท้ายออกมาทีละคำ จากนั้นกล่าวว่า “นอกจากนี้สถานที่นี้ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ถึงแม้จะมีทหารองครักษ์เหยี่ยวดำติดตามหม่อมฉัน ก็ไม่ถือว่าต่อต้านกฤษฎีกา”

“อ้อ~” พระสนมเอกหรงยืดเสื้อผ้าของเธอให้ตรง: "แต่เดิมเจ้าบิดเบือนความจริงเช่นนี้งั้นหรือ"

“พระสนมเอกหรง หม่อมฉันแนะนำให้ท่านรักษาเส้นบางๆไว้ในชีวิตของท่าน เพื่อที่จะได้หลีกเลี่ยงการต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมากในตอนที่ท่านประสบปัญหาในอนาคต” ไป๋ชิงหลิง กำหมัดแน่นและกัดฟัน

พระสนมเอกหรงหัวเราะทันที "ฮ่าๆ"

ความทุกข์! !

ผู้หญิงคนนี้กำลังสาปแช่งเธอหรือ

เธอคงไม่รู้ว่าจักรพรรดิเพิ่งคิดที่จะให้เธอเป็นฮองเฮาของเขา นอกจากนี้เธอยังจัดการเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี เธอกำลังจะกลายเป็นฮองของเขา แล้วเธอจะเดือดร้อนได้อย่างไร

คนโง่เขลา

“คุกเข่าลง” พระสนมเอกหรงหรี่ตาลงและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ไป๋ชิงหลิงไม่ต้องการพูดเรื่องไร้สาระกับเธอ ดังนั้นเธอจึงยกกระโปรงขึ้น ยกเท้าขึ้น และกดเข่าของเธออย่างแรงบนเศษกระจกบนบันไดหิน เลือดก็ไหลออกมาทันที...

ลี่ว์อีตะโกนในใจ: "พระชายา ... "

เธอล้มตัวลงกับพื้นและเดินไปด้านข้างของไป๋ชิงหลิงโดยไม่รู้ถึงความเจ็บปวด เธอยื่นมือออกเพื่อรองรับแขนของไป๋ชิงหลิง แล้วพูดว่า "หม่อมฉันจะช่วยท่านเพคะ"

ไป๋ชิงหลิงกัดฟัน จับหลังมือของลี่ว์อีไว้แน่น และเดินผ่านบันไดหินทั้งสิบขั้นพร้อมเศษแก้วโดยไม่ลังเลใจ

อย่างไรก็ตาม พระสนมเอกหรงก็เตะไป๋ชิงหลิงอย่างแรงที่หน้าอก...

พระสนมเอกหรงหลับตาลงและมองผู้หญิงที่เท้าของเธอ ทันใดนั้น เธอก็ยกเท้าขึ้นแล้วเตะไป๋ชิงหลิงที่หน้าอกและพ่นคำพูดอันชั่วร้าย: "ไป๋เจาเสวี่ย ไปลงนรกซะ"

"โครม!"

"พระชายา!"

อิงเหลียนอุทาน และกำลังจะรีบวิ่งไปปกป้องไป๋ชิงหลิง ทันใดนั้นเขาก็เห็นว่าลูกเตะของพระสนมเอกหรงติดอยู่ในแขนของไป๋ชิงหลิง จากนั้นก็กลิ้งลงมาพร้อมกับขาของพระสนมเอกหรง

ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องออกมาจากปากพระสนมเอกหรง: "อา..."

“พระสนม...” เมื่อคนในวังเห็นเหตุการณ์นี้ดวงตาก็ตื่นตระหนกจนใหญ่กว่าระฆัง จิตใจก็ว่างเปล่าในขณะนั้น พวกเขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร พวกเขาได้แต่กรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก: “พระสนม พระสนมเพคะ...”

“อ๊า...” พระสนมเอกหรงก้มหน้าลงก่อน บังเอิญมีเศษแก้วติดอยู่ที่บันไดเหล่านั้น เธอจึงรู้สึกว่าใบหน้าของเธอเจ็บปวดมากตอนที่กลิ้งลงมา

ในทางกลับกัน ไป๋ชิงหลิงเอาใบหน้าของเธอไว้ในเสื้อผ้าของพระสนมเอกหรงเพื่อปกป้องศีรษะและใบหน้าของเธอ

อิงเหลียนดึงแส้ของเขาออกมาแล้วโยนไปที่ต้นไม้บางๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แส้นั้นพันรอบลำต้นของต้นไม้ อิงเหลียนดึงอย่างแรงแล้วกระโดดขึ้นและตกลงไปด้านล่าง