บทที่ 50 ท่านอ๋องต้วนก่อเรื่องทำให้ไทเฮาโกรธจนประชวร

แม่นมกวนที่อยู่ข้างๆ รีบเข้ามาลูบหลังให้พระสนมเอกหรง และตำหนิไป๋ชิงหลิง "เจ้าทำเกินไปหรือไม่ มีเรื่องบาดหมางกับพระสนมเอกหรงเช่นนี้ คิดว่าจะมีผลดีอะไรต่อเจ้าอย่างนั้นหรือ"

"จริงอยู่ที่ไม่มีผลดีอะไร" ไป๋ชิงหลิงกล่าวอย่างเย็นชา โดยไม่มีความคิดอ่อนข้อแม้แต่นิดเดียว "แต่ข้าน้อยไม่เคยก่อเรื่องให้พระชายาต้วน แต่เป็นนางที่ก่อปัญหาขึ้นเอง หากทำผิดไป เพียงแค่พูดคำว่า "ขอโทษ ต่อไปข้าจะไม่ทำผิดอีก" คำเดียวสั้นๆ ก็จบแล้ว ความผิดของผู้กระทำผิดนั้นน้อยนิด ไม่แน่ ครั้งหน้าพระชายาต้วนอาจจะคิดลักพาตัวลูกของคนอื่นอีกก็ได้!"

"เจ้า......" พระสนมเอกหรงหยิบถ้วยเครื่องเคลือบที่อยู่ข้างๆ และโยนไปที่ไป๋ชิงหลิงอย่างแรง "ออกไปเดี๋ยวนี้!"

ขณะที่ถ้วยเครื่องเคลือบลอยไปที่ไป๋ชิงหลิง หรงเยี่ยได้สะบัดแส้ในมือ

ถ้วยชาถูกแส้ปัดลงพื้น โดยไม่ได้ทำอันตรายใดๆ ต่อไป๋ชิงหลิง

และขณะนี้ นางกำนัลได้พากันวิ่งเข้ามาจากภายนอกอย่างตื่นตระหนก "พระสนม พระสนม เกิดเรื่องแล้วเพคะ......"

พระสนมเอกหรงตำหนิออกไปด้วยสีหน้าดุร้าย "วิ่งอะไรกัน!"

นางกำนัลคุกเข่าลงทันทีด้วยสีหน้าหวาดกลัว "ท่านอ๋อง ท่านอ๋องไปที่ตำหนักฮุ่ยหนิงและได้เกิดมีปากเสียงขึ้นกับไทเฮา จากนั้นทำให้อาการประชวรของไทเฮากำเริบ ฝ่าบาท......ฝ่าบาททรงกริ้วมากเพคะ!"

"อะไรนะ!" พระสนมเอกหรงดีดตัวออกจากเก้าอี้นวมทันที

จากนั้นหันไปมองหรงเยี่ยโดยไม่รู้ตัว และพบว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเขาได้เลือนรางหายไปอย่างสมบูรณ์

หลังจากที่ฮองเฮาอู่สิ้นพระชนม์ ไทเฮาได้เข้ามารับช่วงในการดูแลหรงเยี่ยเป็นเวลากว่าสามปี

ความกตัญญูของหรงเยี่ยที่มีต่อไทเฮานั้น เป็นสิ่งที่คนอื่นไม่สามารถล่วงละเมิดได้ และขณะนี้ฉี่เอ๋อร์ของนาง......

"ปัง!" หรงเยี่ยโยนถ้วยชาในมือลง และสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดุร้ายและรีบออกจากตำหนักลี่อี๋

เมื่อพระสนมเอกหรงเห็นเขาจากไป ร่างกายก็สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "ท่านอ๋องหรงจะทำร้ายฉี่เอ๋อร์แน่ๆ เขาต้องฆ่าฉี่เอ๋อร์แน่ๆ ไทเฮาทรงรักและโปรดปรานท่านอ๋องหรงราวกับสมบัติล้ำค่า และท่านอ๋องหรงก็ให้ความเคารพต่อไทเฮา แต่ตอนนี้ฉี่เอ๋อร์กลับทำให้ไทเฮาโกรธเกรี้ยวและประชวร......"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ พระสนมเอกหรงก็ไม่กล้าจินตนาการอะไรอีก

นางจับมือของแม่นมกวนและรีบเดินออกไปอย่างตื่นตระหนกและทุลักทุเล "เร็วเข้า รีบประคองข้าไปที่ตำหนักฮุ่ยหนิง"