บทที่ 51 ท่านอ๋องหรงฟาดท่านอ๋องต้วนด้วยความโกรธ

นางคุกเข่าและคลานเข้าไป จากนั้นใช้มือทั้งสองจับไปยังฉลองพระองค์ของจักรพรรดิเหยา และร้องไห้วิงวอน "ฝ่าบาท ฉี่เอ๋อร์ผิดไปแล้ว ฝ่าบาทสั่งให้ฉี่เอ๋อร์มาคอยรับใช้เสด็จแม่ หรือฝ่าบาทจะตบตีด่าว่าเขาอย่างไรก็ได้ เขาเพียงแค่รู้สึกสับสนกระวนกระวายใจที่เห็นพระชายาต้วนถูกจับเข้าคุก จึงได้ทำเรื่องเช่นนี้ขึ้นมา แต่ฉี่เอ๋อร์ก็ทำไปเพราะ......"

"พระสนมเอกหรง!" จักรพรรดิเหยาตำหนิด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เสด็จแม่อาการไม่ค่อยดีนัก ท่านทรงเจ็บปวดอย่างมาก"

เมื่อตรัสเสร็จ หรงเยี่ยก็ได้เดินออกมาจากห้องบรรทม

จักรพรรดิเหยาเงยพระพักตร์ขึ้นมองพระโอรสองค์เล็ก

เมื่อเห็นหรงเยี่ย พระพักตร์ของพระองค์รู้สึกถึงความเยือกเย็นอำมหิต

หัวใจของจักรพรรดิเหยาสั่นไหวเล็กน้อย

พระสนมเอกหรงก็เห็นสีหน้าของเขา และเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นในใจ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะดึงสติกลับมา......

หรงเยี่ยเดินผ่านนางไป จากนั้นหยิบแส้ออกมาและฟาดไปยังหรงฉี่ที่กำลังคุกเข่าอยู่ภายในตำหนักอย่างแรง

"เพี้ยะ!"

"ตุ่บ!"

"อ๊า!"

แส้นั้นทรงพลังอย่างมาก ทำให้หรงฉี่กระเด็นออกไปและกลิ้งตกบันไดไป

พระสนมเอกหรงตกตะลึงอย่างมาก นางยกมือขึ้นกุมใบหูและกรีดร้องออกมา

ส่วนจักรพรรดิเหยาที่ยังคงประทับอยู่ที่บัลลังก์มังกรด้วยพระพักตร์เคร่งขรึมก็รู้สึกตกพระทัยเพราะแส้ที่ฟาดออกไปของหรงเยี่ย

พระสนมเอกหรงกรีดร้อง "ฉี่เอ๋อร์ ฝ่าบาท......"

นางร้องเรียกจักรพรรดิเหยาออกมาอย่างทุรนทุรายและจับที่ฉลองพระองค์ของจักรพรรดิแน่นไม่ปล่อย จากนั้นกล่าวว่า "ฝ่าบาทจัดการองค์ชายเจ็ด ฝ่าบาทจัดการเขา เขาต้องทุบตีฉี่เอ๋อร์จนตายแน่ๆ ฉี่เอ๋อร์ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฝ่าบาท ฝ่าบาทจะปล่อยไปเช่นนี้ไม่ได้เพคะ......"

"เพี้ยะ!"

เสียงแส้ฟาดไปที่ร่างกายของหรงฉี่อีกครั้ง

ขณะที่แส้ถูกฟาดออกไป แผ่นอกของหรงฉี่ได้เกิดรอยแผลลึกและยาวเป็นสองเส้น

พระสนมเอกหรงร้องไห้อ้อนวอนออกมาอย่างไร้ที่พึ่ง "ฝ่าบาท ฝ่าบาทเพคะ ได้โปรดเถอะเพคะ ฉี่เอ๋อร์ต้องถูกเขาทุบตีจนตายอย่างแน่นอน......"