บทที่ 507 อ๋องเชินตบเสิ่นโหรวเม่ย

“นางถามข้าว่าปีนี้ข้าอายุเท่าไหร่ ข้าบอกว่าข้าอายุสิบหก และเสด็จย่าก็บอกว่าหลวนอี๋อายุสิบห้า จึงอยากหาคู่ให้หลวนอี๋ แต่หลวนอี๋ ไม่ชอบ นางหวังว่าข้าจะอยู่ในฐานะพี่ชายที่จะดูแลนางได้ และช่วยนางดูว่ามีองค์ชายจากบ้านไหนที่มีบุคลิกดีและมีภูมิหลังครอบครัวที่ดี แต่นางไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับเจ้าเลย "

“ตอนนี้ข้าเพิ่งนึกออก ในฐานะพี่สะใภ้ เจ้าไม่เคยพูดอะไรกับหลวนอี๋เลย ฮองเฮาก็ไม่อยู่แล้ว และชีวิตของหลวนอี๋ก็ตกอยู่บนบ่าของเสด็จย่า พอพูดแบบนี้แล้ว การที่ข้าในฐานะพี่ชายทำเป็นเฉยเมยนั้น ทำให้เสด็จย่ายิ่งเป็นกังวลเรื่องของคนรุ่นหลัง! “หรงเชินยิ่งพูดมากเท่าไหร่ใจเขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น

ความอดทนที่มีต่อเสิ่นโหรวเม่ยก็ลดลงทีละน้อยๆ เพราะการร้องไห้โวยวายของเสิ่นโหรวเม่ยเมื่อสักครู่นี้

ความรู้สึกผิดและความละอายเกิดขึ้นเอง

เขายังคงเป็นหนี้หลวนอี๋อยู่มาก

เสิ่นโหรวเม่ยก็อารมณ์เสียแล้วเช่นกัน และคำรามด้วยความโกรธว่า "ในที่สุดเจ้าก็พูดความในใจออกมา"

“เม่ยเอ๋อร์!” หรงเชินไม่ต้องการโต้เถียงกับเธออีกต่อไป เขาจึงยกมือขึ้นและคว้าแขนของเธอไว้

อย่างไรก็ตามเสิ่นโหรวเม่ยก็สะบัดมือของเขาออกอย่างดุเดือดและก้าวถอยหลัง: “อย่ามาเรียกข้า มันฟังดูน่ารังเกียจสำหรับข้า เจ้าและเสด็จย่าไม่อยากรู้หรือว่าข้าพูดอะไรกับพี่เจ็ดในสวนหลังบ้าน ตอนนี้ข้าจะบอกเจ้าให้”

“ข้าบอกพี่เจ็ดว่า ถ้าพี่สะใภ้เจ็ดเลิกกับเขา ข้าก็จะกับเจ้าด้วยเช่นกัน”

“ข้าบอกพี่เจ็ดว่า ข้ารอเขาอยู่เสมอ และข้าก็เต็มใจที่จะแต่งงานกับเขา”

“เจ้า…” หรงเชินจ้องเธอตาเป็นมัน จิตใจของเขาว่างเปล่า จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ และเหวี่ยงมันไปที่ใบหน้าของเสิ่นโหรวเม่ยอย่างแรง

เสียงดัง "เพี๊ยะ"

เป็นเสียงตบที่ดังกังวานมาก

หรงเชินรีบถอนมือที่ตบหน้าเสิ่นโหรวเม่ยออกอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ฝ่ามือสีแดง และนิ้วทั้งห้าของเขาก็สั่นสะท้าน

เขาตบเม่ยเอ๋อร์

แต่เขาโกรธมากจริงๆ

เขารู้ว่าเธอเสียใจที่ต้องแต่งงานกับเขา และเขาก็เคยโกรธหรงเยี่ยที่ไม่ยอมแต่งงานกับเธอ แต่ว่า...

เมื่อคำพูดเหล่านั้นหลุดออกจากปากของเธอ จิตใจของเขาก็ควบคุมไม่ได้

“เจ้าตบข้า” เสิ่นโหรวเม่ยร้องไห้แล้วปิดหน้าของเธอ

หรงเชินจ้องมองเธออย่างว่างเปล่า แล้วลืมไปแล้วว่าเขาต้องตอบโต้เธอ

เมื่อก่อนเขาคงจะโอบเธอไว้ในอ้อมแขน ปลอบโยนเธอ และจูบเธอ แต่ตอนนี้...เขามีแค่ความผิดหวังในใจที่ไม่รู้จักจบสิ้น

เขาหันหลังกลับทันที และรีบพุ่งออกจากสำนักฮั่นหลินไปอย่างรวดเร็ว...

แม่นมอวี่บอกเรื่องที่เกินขึ้นที่สำนักฮั่นหลินให้ไทเฮาฟัง ไทเฮาก็หรี่ตาลงและพูดอย่างเฉียบแหลมว่า: “ปล่อยให้พวกเขาทะเลาะกันไปเถอะ รอวันหนึ่งอ๋องเชินเข้าใจทุกอย่างแล้ว ข้าจะจัดการกับเสิ่นโหรวเม่ยเอง”

“ไทเฮาทรงพระปรีชาญ์ยิ่งนัก”

ในวันถัดไป ไป๋ชิงหลิงตื่นขึ้นมาก่อน เธอมองดูฝ่ามือใหญ่ๆที่กำข้อมือไว้แน่น และพยายามจะกำจัดมันออกไป อย่างไรก็ตาม เจ้าของมือก็ดึงไวอย่างแรง

หรงเยี่ยจับมือเธอไว้แน่นแล้ววางลงบนหน้าอกของเขา แล้วค่อย ๆ ลืมตาของเขา: “เจ้าจะไปไหน”