บทที่ 508 หรงเยี่ยและไป๋ชิงหลิงพูดคุยกันอย่างเปิดอก

“เช่นเดียวกับที่เจ้าพูดกับข้าในตอนนั้น ตราบใดที่เจ้าเห็นใบหน้าของข้า เจ้าจะคิดถึงใบหน้าของจิ่งหลิน การตายของจิ่งหลินและความรู้ของเจ้าจะกลายเป็นเส้นทางเดินในอนาคตของเซิงเอ๋อร์ พอพูดแล้วข้าว่า…”

“หยุดพูดได้แล้ว” ไป๋ชิงหลิงปิดหูข้างขวาของเธอแล้วตะโกนด้วยความเจ็บปวด

หรงเยี่ยกอดเธอแน่น วางหน้าของเขาบนไหล่ของเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา: “จิ่งหลินตายแล้ว และหัวใจของเจ้าก็ตายไปด้วย ข้าก็จะมอบครึ่งชีวิตของข้าให้กับเจ้า เจ้าคิดว่าข้าจะเป็นอย่างไรหลังจากที่เจ้าตายงั้นเหรอ?”

ไป๋ชิงหลิงกอดร่างกายของเขาแน่น มือทั้งสองข้างจับเสื้อผ้าของเขาไว้ และน้ำตากก็ไหลออกมา

หรงเยี่ยกล่าวต่อว่า “ถึงตอนนั้น ข้าอาจจะสามารถเข้าใจความรู้สึกของเสด็จพ่อหลังจากสูญเสียเสด็จแม่ไป ด้วยความเจ็บปวดแบบนั้นก็ได้ และข้าคงจะไม่มีแรงเหลือที่จะดูแลชีวิตความเป็นความตายของลูกได้อีกต่อไป!"

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงฟังคำสารภาพของเขา เธอก็หลั่งน้ำตา...

มือของเขาวางบนศีรษะของเธอ ลูบผมของเธอเบา ๆ และเสียงของเขาก็ค่อยๆสงบลง: "ร้องไห้ออกมาเถอะ พระชายา"

เขารู้ว่าเธออดทนกับมันมาหลายวันแล้ว

ถึงแม้ว่าจะร้องไห้ก็ไม่กล้าที่จะร้องไห้ออกมาเสียงดัง

ไม่มีทางที่จะระบายอารมณ์ออกมาได้ ก็มักจะทำเรื่องโง่ๆ ขึ้นได้ง่ายๆ

“ขอโทษ” ไป๋ชิงหลิงพูดขณะร้องไห้

หรงเยี่ยจับใบหน้าของเธอแล้วจูบลงไปที่ใบหน้าของเธอ: “พวกเรามาเริ่มต้นใหม่กันเถอะ เจ้าให้ความสำคัญกับการจัดการกับหรงฉี่ ส่วนข้าจะไปหาจิ่งหลิน!”

"เจ้าจะทำเองเหรอ? แต่เจ้าคนเดียวจะทำเองอย่างไร? กองกำลังของหรงฉี่อาจไม่ธรรมดาเลย ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในเมืองหลวง ... "

“ข้าจะวางแผนเรื่องนี้เอง หากเจ้าได้พบหรงฉี่อีกครั้งในอนาคตอันใกล้นี้ เจ้าก็บอกหรงฉี่ไปโดยตรง เจ้าไม่ได้คิดว่าจะเป็นแพะรับบาปแทนที่เขา แต่เจ้าต้องการเปิดเผยความผิดของเขา จากนั้นเขาจะลงมือดำเนินการอย่างแน่นอน ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำของข้าก็จะมีประโยชน์! "

เมื่อไป๋ชิงหลิงได้ยินสิ่งนี้ เธอก็เข้าใจแผนของหรงเยี่ยทันที

เขาต้องการวางกับดักหรงฉี่...

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงแก้ปมของเธอ เธอก็พันแผลของหรงเยี่ยอีกครั้ง

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไป๋ชงเซิงและหลวนอี๋ก็เข้ามาด้วย

ทันทีที่ไป๋ชงเซิงก้าวเข้าไปในประตู เธอก็รีบไปหาหรงเยี่ย มองไปที่หรงเยี่ยด้วยน้ำตาคลอ แล้วพูดว่า "เสด็จพ่อ ท่านฟื้นแล้ว"

หรงเยี่ยยกริมฝีปากบางๆของเขาขึ้น แล้วยื่นมือออกเพื่อจับร่างเล็กๆไว้ในอ้อมแขนของเขา: “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก อาการบาดเจ็บของเสด็จพ่อไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต ไม่ต้องพูดถึงทักษะการรักษาของท่านแม่ ก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน อย่าร้องไห้เลย”

“เมื่อวานท่านดูน่ากลัวมาก มีเลือดบนร่างกายท่านเยอะมาก ท่านพ่อไม่เห็นหรือว่าสนามหญ้าเต็มไปด้วยเลือดของเสด็จพ่อ” ไป๋ชงเซิงพูดด้วยเสียงร้องไห้:ข้ากลัวจริงๆว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเสด็จพ่อ "

“เด็กโง่” หัวใจของหรงเยี่ยอบอุ่นขึ้น เขาก้มหัวลงไป และจูบไป๋ชงเซิงเบา ๆ บนหน้าผาก

หลวนอี๋เดินไปข้างหน้าและมองไปที่ไป๋ชิงหลิงและหรงเยี่ยด้วยรอยยิ้ม: “พี่เจ็ด โชคดีที่เมื่อวานเจ้าไม่ได้หมดสติ ไม่เช่นนั้น ข้าไม่รู้ว่าพี่สะใภ้แปดจะจัดการท่านและพี่สะใภ้เจ็ดอย่างไร”

ใบหน้าของไป๋ชิงหลิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอก้มหัวลงโดยไม่รู้ตัวและหยิบสิ่งที่อยู่ในกล่องยาออกมา แต่เธอก็รู้สึกผิดมากในใจ