บทที่ 509 หรงเชินขอโทษ

หรงเชินยกมือขึ้นและเกาหัวของตัวเอง เดิมทีผมที่จัดมาอย่างดี ก็ถูกเขาเกาจนยุ่ง แต่เขาไม่รู้เลย

เขาเดินไปหาหรงเยี่ยอย่างเขิลอาย

หลวนอี๋ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอจึงยื่นมือออกไปผลักเขา

หรงเชินก้าวไปสองสามก้าวอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็หันหน้ามาและจ้องมองไปที่หลวนอี๋อย่างดุร้าย หลวนอี๋เชิดหน้าของเธอขึ้นและแสดงความเหนือชั้นกว่า

ในเวลานี้ ชายที่อยู่ข้างหลังเขาก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา: "มีอะไรก็รีบพูดมา"

น้ำเสียงที่ดูหมดความอดทนนั้นก็เป็นของหรงเยี่ยนั่นเอง

หรงเชินหันกลับมา เดินไปอย่างระมัดระวังต่อหน้าหรงเยี่ย และทันใดนั้น...เขาก็คุกเข่าลง!

หลวนอี๋อุทาน: "พี่แปด เจ้า ... "

"ลุกขึ้น!" หรงเยี่ยกัดฟันและพูดอย่างเย็นชา

หรงเชินพูดด้วยตาสีแดงก่ำ: "พี่เจ็ด ข้ารู้แล้วว่าข้าผิด เมื่อวานนี้..."

“เจ้าอยากจะฆ่าข้า หรืออยากให้ข้ามีความผิดงั้นหรือ ลุกขึ้นมา” หรงเยี่ยไม่ได้มองเขาด้วยซ้ำ แต่มุมตาของเขาจ้องเขม้งไปที่เงาของหรงเชิน

เขาไม่จำเป็นต้องมองโดยตรงเลยด้วยซ้ำ เขารู้ว่าตอนนี้ใบหน้าของหรงเชินน่าเกลียดแค่ไหน

ใบหน้าของเขามืดมน!

หรงเชินคุกเข่านิ่งและพูดว่า "พี่เจ็ด ข้าไม่ได้คิดอะไรเช่นนั้น"

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็อยากให้ข้าอายุสั้นลง”

“…” หรงเชินสับสนและเงยหน้าขึ้นมองไทเฮา

ไทเฮาพยักหน้าให้เขา และหรงเชินก็ยืนขึ้นปาดน้ำตาและพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า "ข้าขอโทษ สิ่งที่ข้าพูดเมื่อวานนี้เป็นเพราะอารมณ์ชั่ววู้บ ข้าเข้าใจพี่เจ็ดผิดไป"

“ดูเหมือนว่านางจะบอกเจ้าแล้วสินะ!” หรงเยี่ยหันหัวของเขาและมองไปที่หรงเชินอย่างไม่แยแส: “ข้าไม่อยากพูดอะไรมากแล้ว หากนางยังทำผิดเช่นนี้อีก ข้าก็จะหยิบดาบขึ้นมาแทงนางด้วยตัวข้าเอง”

เมื่อหรงเชินได้ยินสิ่งนี้ เขาก็รู้สึกเศร้า และเจ็บปวด

เมื่อก่อนเขารู้สึกแทนเสิ่นโหรวเม่ยว่าพี่เจ็ดไม่คู่ควร และรู้สึกว่าหรงเยี่ยนั้นโหดเหี้ยมมาก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า... เสิ่นโหรวเม่ยเองที่ไม่คู่ควรกับชีวิตของพี่เจ็ดจริงๆ

มีแค่คนอย่างพี่สะใภ้เจ็ดเท่านั้น ถึงจะเป็นคู่รักในอุดมคติที่พี่เจ็ดตามหา

แล้วเขาล่ะ...

เขารู้สึกเสียใจไหม?

มันคงจะเป็นเรื่องโกหกถ้าจะบอกว่าเขาไม่เสียใจ แต่เขาไม่สามารถพูดได้ว่าเขาเสียใจ เพราะนั่นเป็นคำพูดที่ไม่รับผิดชอบของเขาต่อเสิ่นโหรวเม่ย

เขาแค่รู้สึกเศร้าใจมากเท่านั้น

“ยังมีเรื่องของเสด็จแม่ด้วย!” หรงเชินกำหมัดแน่น: “ข้าไม่ควรพูดคำที่ไม่คู่ควรต่อหน้านางเลย ที่พูดแบบนั้น เพราะเมื่อวานข้าโกรธเกินไป ข้าหาเหตุผลที่ทำให้พี่เจ็ดอับอายไม่ได้ เลยทำได้แต่ทำให้พี่เจ็ดอับอายด้วยการตายของเสด็จแม่ข้า อันที่จริง ข้ารู้ว่าไม่ใช่พี่เจ็ดที่ทุบตีเสด็จแม่จนตาย และข้าไม่ควรผลักภาระความรับผิดชอบให้ท่านกับพี่สะใภ้เจ็ดเลย "

คนที่เขารู้สึกว่าผิดอยู่ในใจจริงๆ นั่นก็คือจักรพรรดิเหยา

แต่ทว่า กษัตริย์ผู้โดดเดี่ยวคนนั้นคือเสด็จพ่อของเขา