บทที่ 511 อ๋องเฉินผิดหวังกับเสิ่นโหรวเม่ย

หรงเชินวางมือบนแขนของเธอ และหันร่างของเธอต่อหน้าไป๋ชิงหลิงในทันใด: "พี่สะใภ้เจ็ดอยู่นั่น เราจะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของเราหลังประตูที่ปิดสนิท แต่บาดแผลที่เจ้าทำกับพี่สะใภ้เจ็ด ถึงคราวที่จะขอโทษต่อนาง”

เมื่อเสิ่นโหรวเม่ยหันกลับมา ใบหน้าของเธอก็หมองลงทันที

เธอไม่เต็มใจที่จะขอโทษไป๋ชิงหลิงในทุกวิถีทางที่เป็นไปได้

เธอคิดว่าเมื่อวานเธอไม่ได้ทำอะไรผิดและเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดจากผู้หญิงตรงหน้าเธอ

หากเธอไม่เชิญหรงเยี่ยไปที่ทะเลดอกไม้ บอกหรงเยี่ยเกี่ยวกับการหย่าร้าง เธอก็คงไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้

ทำไมเธอต้องขอโทษผู้หญิงคนนี้ด้วย

“ไม่ต้องขอโทษหรอก น้องชายแปดบังเอิญอยู่ที่นี่พอดี ให้เขาเป็นพยานแทนเจ้า ถ้าเจ้าขอโทษ ข้ายอมรับ แต่อย่าเอาหน้ามาข้างหน้าข้าเลย เอาหน้านั้นไปทางน้องชายแปดของข้าเถอะ” ไป๋ชิงหลิงประชดประชัน

“ไป๋เจาเสวี่ย!” เสินโห่วเหม่ยกำมือแน่น จากนั้นเธอก็หันหน้าแล้วพูดกับหรงเชินว่า “ข้าพูดไม่ได้ เพราะเมื่อวานนี้นางบอกพี่เจ็ดด้วยตัวเองว่านางจะหย่ากับพี่เจ็ด ผู้หญิงคนนี้คิดการใหญ่มากเกินไป”

“เสินโหรวเหม่ย!” หรงเชินตะโกน: “เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้”

เสิ่นโหรวเม่ย หันกลับมามองที่ดวงตาสีแดงของเธอแล้วพูดว่า "นี่เป็นครั้งที่สองที่ท่านตะโกนใส่ข้า"

"ขอโทษ"

“ข้าไม่ขอโทษ ข้าไม่ผิด” เสิ่นโหรวเม่ยกรีดร้อง: “ทำไมท่านไม่เชื่อข้า สิ่งที่ข้าพูดเมื่อวานนี้ ล้วนเป็นคำพูดที่โกรธเคือง รวมถึงสิ่งที่ข้าพูดที่นี่ในวันนี้ ล้วนเป็นคำพูดที่โกรธเคืองเพื่อทำให้ท่านโกรธ ”

หรงเชินหัวเราะด้วยความผิดหวัง "เหอะๆ": "โกรธงั้นหรือ?"

เขาคว้าแขนของเธอแล้วถามกลับ: "แล้วสิ่งที่เจ้าพูดต่อหน้าข้า อันไหนจริง และอันไหนโกรธเหม่ยเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าคิดผิดที่แต่งงานกับข้า เจ้าควรจะเป็นพระชายาหรงแต่เจ้าไม่ได้เป็น นับตั้งแต่ที่เจ้าแต่งงานในจวนอ๋องเฉิน ไม่ว่าเจ้าจะต้องการหรือไม่ก็ตาม เจ้าก็คือพระชายาเฉิน และเจ้าไม่ควรคิดกังวลเกี่ยวกับตำแหน่งของคนอื่น ถึงข้าจะไม่ได้พูดมาก่อน ก็ไม่ได้หมายความว่า ข้าไม่มีหัวใจจริงๆแล้วข้าจะไม่เจ็บ ข้าแค่อยากให้เวลาเจ้าสักพักเพื่อให้เจ้าค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับตัวตนใหม่นี้”

“ท่านอย่าเสแสร้งทำเป็นแสดงความรัก” เสิ่นโหรวเม่ยปฏิเสธสิ่งที่เขาพูดโดยตรง ด้วยดวงตาสีแดงที่มีน้ำตาของเธอ การแสดงออกทางสีหน้าของเธอก็ก้าวร้าว “ถ้าท่านเข้าใจข้าดีจริงๆ รักข้าแล้ว ตอนนี้ท่านจะไม่มีทางไม่เชื่อข้า”

หรงเชินหันหลังกลับและหัวเราะอีกครั้ง

เขาเชื่อเธอทุกครั้ง แต่คราวนี้เขาเห็นมันชัดเจนและอยากให้เธอหันกลับมาด้วยกัน

แต่กลับกลายเป็นว่าในสายตาของเธอ มันกลับกลายเป็นความไม่ไว้วางใจ

“แล้วเจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร ประการแรก เพื่อปกป้องเจ้าและทำร้ายหัวใจของเสด็จแม่ เจ้าอยากให้ข้าทำร้ายหัวใจของเสด็จย่างั้นหรือ หรือแทงพี่เจ็ดด้วยดาบ หรือ...” หรงเชินมองไปที่ไป๋ชิงหลิง: "ผู้หญิงข้างหลังเจ้าที่ทุบตีและดุเจ้า ระบายความโกรธให้เจ้า"

เสิ่นโหรวเม่ย สูดอากาศเย็น: "ท่าน ... "

เธอผลักเขาออกไปอย่างแรง มองดูใบหน้าของเขา และคำรามด้วยความโกรธ: "ทำไมท่านถึงพูดจารุนแรงเช่นนี้ ข้าไม่เคยปล่อยให้ท่านทำร้ายจิตใจเสด็จแม่เลย และข้าไม่เคยขอให้ท่านแทงพี่เจ็ด ยิ่งไปกว่านั้น ไม่เคยให้ท่านทุบตีไป๋เจาเสวี่ย"

“เป็นเช่นนั้น” หรงเชินมองดูเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเบี้ยว “แล้วทำไมเจ้าถึงโกรธและโกรธได้เพียงนี้!”

เพราะครั้งนี้เขาไม่ได้ทำอะไรเลย

แต่ดูเหมือนว่า เสิ่นโหรวเม่ยจะถูกคิดผิดอย่างมาก