บทที่ 512 การติดเชื้อที่บาดแผลของท่านอ๋องต้วน

เธอเงยหน้าขึ้นมองหรงฉี่ และเกิดความสงสัยขึ้นมาในดวงตาของเธอ: "ท่านอ๋องต้วน อาการบาดเจ็บนี้ได้รับการดูแลโดยหมอหลวงจ้าวและหมอหลวงหลี่หรือ"

“ใช่ หลังจากตื่นเมื่อเช้านี้ ข้ารู้สึกเจ็บแปลบจากบาดแผล ร่างกายก็ไม่สบาย เจ้าสามารถดูได้อย่างรวดเร็วว่าเกิดอะไรขึ้น” หรงฉี่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาซีดกว่าปกติ เมื่อไม่กี่วันก่อนและน้ำเสียงของเขาอ่อนแอเล็กน้อย

แต่ถึงกระนั้น ไป๋ชิงหลิงก็ยังรู้สึกว่าอาการบาดเจ็บนั้นแปลก

ไป๋ชิงหลิงไม่ได้ถามอีก เพราะหรงฉี่จะไม่บอกความจริงอย่างแน่นอน

เธอหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมาแล้วพูดว่า "ท่านอ๋องต้วน หม่อมฉันต้องนำส่วนที่เป็นหนองของแผลออกแล้วเย็บใหม่อีกครั้ง ท่านอดทนหน่อยนะเพคะ ยาชาหมดฤทธิ์แล้ว"

หลังจากพูดอย่างนั้น ก่อนที่หรงฉี่จะฟื้นตัว มีดคมๆในมือของเธอก็เปิดแผลของเขาได้อย่างรวดเร็ว

หรงฉี่หายใจเข้าลึกๆ ยืดตัวด้วยความเจ็บปวดและคร่ำครวญ: "เจ้า ... "

เขาสบตาเธอและเห็นรอยยิ้มอันน่ากลัวในดวงตาของเธอ และเข้าใจการกระทำของไป๋ชิงหลิงทันที

เขากัดฟันและมองดูเธอนำส่วนสีแดงและบวมของร่างกายของเขาออก เขาไม่ส่งเสียงใดๆในระหว่างกระบวนการทำทั้งหมด แต่ร่างกายของเขาสั่นอย่างเห็นได้ชัด

ความเจ็บปวดก็เหมือนการควักหัวใจออกมา

เสียง “แกล๊ง”

ไป๋ชิงหลิงวางมีดผ่าตัดลงบนจานแล้วพูดว่า “ท่านอ๋อง หากท่านทรงอดทนได้ หม่อมฉันจะเย็บอีกครั้ง”

"เจ้า ทำได้ดีมาก!"

ไป๋ชิงหลิงไม่ได้มองเขา ดังนั้นเธอจึงหยิบด้ายและเข็มขึ้นมา เย็บแผลของเขาอย่างเรียบง่ายและหยาบกร้าน

เมื่อการเย็บแผลเสร็จสิ้น หรงฉี่ก็มีเหงื่อออกมาก ใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาก็ดูแดงก่ำด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย

และไข้ของเขาก็ลดลงเล็กน้อย

ไป๋ชิงหลิงปลดถุงมือของเธอแล้วพูดว่า "เอาล่ะ หมอหลวงจ้าวและหมอหลวงหลี่ดูแลบาดแผลให้ท่านอ๋องในทุกๆวัน หากยังมีอาการของการติดเชื้อที่บาดแผลอีก ให้ปฏิบัติตามวิธีที่ข้าเพิ่งทำ เพื่อรักษาบาดแผลท่านอ๋องอีกครั้ง!”

เมื่อหรงฉี่ได้ยินดังนั้น เขาก็ขนตั้งชัน…

หมอหลวงทั้งสองตอบรับ ไป๋ชิงหลิงโบกมือของเธอแล้วพูดว่า "หม่อมฉันยังมีคำพูดสักเล็กน้อยที่จะพูดกับท่านอ๋องต้วน หมอหลวงทั้งสองโปรดลงไปก่อนเถอะ!"

หลังจากที่หมอหลวงทั้งสองตอบรับ พวกเขาก็เดินออกจากห้องโดยถือกล่องยาของตนไป ไป๋ชิงหลิงก้าวไปข้างหน้าประตู จากนั้นจึงปิดประตูอย่างเบามือ

เมื่อหันกลับมาหาหรงฉี่ ดวงตาที่เย็นชาของเขากวาดไปทั่วใบหน้าที่ซีดเซียวของหรงฉี่

แน่นอนว่าหรงฉี่ก็มองดูเธอเช่นกัน

หลังจากที่หมอหลวงทั้งสองจากไป หรงฉี่ก็อดทนต่อความเจ็บปวดบนร่างกายของเขา ค่อยๆนั่งขึ้น เอนหลังบนเตียงแข็งแล้วยิ้ม

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะคิดได้แล้ว” หรงฉี่กล่าว

ไป๋ชิงหลิงหยุดอยู่หน้าโต๊ะน้ำชาและไม่เดินผ่าน เธอค่อย ๆ ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ไม้มะฮอกกานีแล้วพูดว่า "ใช่ ฉันคิดแล้ว"

“ดีมาก เว่ยซือเฉิงเริ่มสงสัยในตัวข้าแล้ว ฟังเจี้ยนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ข้าอยากให้เจ้าสังหารผู้บงการของวัดเต๋อหลินก่อน”