บทที่ 513 ความคิดที่บิดเบียวของท่านอ๋องต้วน

“ท่าน...” ไป๋ชิงหลิงหายใจไม่ออกเล็กน้อย “ท่านช่างนิสัยเสียและน่ารังเกียจยิ่งนัก”

“ข้านิสัยเสีย ข้าน่ารังเกียจ ไป๋ชิงหลิง สนามรบนั้นโหดร้ายมาก คนเหล่านั้นสละชีวิตเพื่อข้าในสนามรบ ทำไมข้าไม่ควรทำดีกับพวกเขา เพียงสละชีวิตของคนต่ำต้อยเหล่านั้นแค่ไม่กี่คนล่ะ ทั้งหมดนี้เป็นไปเพื่อความสงบสุขของโลก หากไม่มีนักรบเหล่านั้นที่เข้ามา เราจะมีความสงบสุขและเจริญรุ่งเรืองในปัจจุบันได้อย่างไร คนธรรมดาเหล่านั้นไม่ต้องการทั้งที่ดินและอาหาร และยังไม่ต้องการจ่ายภาษี!” หรงฉี่พูดอย่างยิ่งใหญ่ ไม่เคยคิดว่าความคิดดังกล่าวเป็นการบิดเบือนความเป็นมนุษย์

เขารู้สึกเสมอว่าถ้าเขาต้องการความสงบสุข ประชาชนทั่วไปก็ต้องเสียสละบางสิ่งบางอย่าง

มันจะเป็นเงินหรือหยาดเหงื่อ ถ้าคุณไม่มี ก็ทิ้งชีวิตไว้ข้างหลัง

แม้ว่าตอนนี้แคว้นหรงจะเจริญรุ่งเรืองและสงบสุข แต่หรงฉี่กลับไม่คิดเช่นนั้น

ฮ่องเต้ยังทรงพระเยาว์ แต่เหล่าองค์ชายก็โตกันหมดแล้ว แต่ราชวงศ์ไม่ได้สถาปนาองค์ชายมาเป็นเวลานาน และองค์ชายต่างก็จ้องมองไปที่ตำแหน่งนั้น

เขาวางแผนสำหรับตัวเองที่จะเลี้ยงดูทหาร แต่เขากำลังรอโอกาสอยู่

เมื่อมีการออกพระราชโองการยึดราชบัลลังก์ หรือเมื่อยังไม่ได้รับพระราชโองการ ก็มีความเป็นไปได้อื่นๆ เกิดขึ้น

ในฐานะองค์ชายที่เตรียมตัวมายาวนาน เขาจะมีโอกาสชนะมากกว่าองค์ชายคนอื่นๆ อย่างแน่นอน

เขาคือคนที่จำเป็นสำหรับตำแหน่งนั้น!

“สงครามเป็นสิ่งที่โหดร้าย แต่ก็ไม่มีใครปฏิเสธว่าทหารที่อยู่แนวหน้า ท่านอย่านำเลือดที่ทหารหลั่งไหลมาเพื่อแก้ต่างให้กับตัวเองเถอะ การฆ่าก็คือการฆ่า ถ้าใช้กระดูกเหล่านั้นแลกกับความสงบสุข แม้ว่าวันหนึ่งท่านจะประสบความสำเร็จในการรวมกัน ก็ไปได้ไม่ไกลเป็นแน่” หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงพูดจบ เธอก็กดฝ่ามือลงบนโต๊ะอย่างแรง

ด้วยเสียง "ก๊อก" ก็เกิดการเคลื่อนไหวดังขึ้นบนโต๊ะ: "หม่อมฉันอยากเจอจิ่งหลิน แล้วหม่อมฉันจะคุยกับเสด็จพ่อเรื่องการกลับเมืองหลวง"

หลังจากพูดอย่างนั้น ไป๋ชิงหลิงก็ออกจากห้องของหรงฉี่ราวกับกำลังหลบหนี

เธอรู้สึกว่าห้องของหรงฉี่เต็มไปด้วยคนตาย กระดูก และกลิ่นเลือดอันแรงกล้า

เธอรู้ชัดเจนว่าทั้งหมดนี้เป็นภาพลวงตาของเธอ แต่เธอแค่รู้สึกว่าหรงฉี่แย่มากจนตอนนี้เขาดูไม่เหมือนคนปกติแล้ว

เขาเป็นเหมือนฆาตกร เสพติดการฆ่ามากกว่า

เมื่อห้าปีก่อน เจ้าของร่างเดิมต้องเผชิญกับภัยพิบัติครั้งนั้น มันไม่ใช่ไร้เหตุผล

มีปัจจัยความรุนแรงซ่อนอยู่ในร่างกายของหรงฉี่ หากบุคคลนี้ไม่สามารถกำจัดได้ในตอนนี้เขาจะกลายเป็นปัญหาร้ายแรงสำหรับแคว้นหรงในอนาคตอย่างแน่นอน

ไป๋ชิงหลิงกลับไปหาหรงเยี่ยและบอกหรงเยี่ยทุกอย่างเกี่ยวกับการสนทนาของเธอกับหรงฉี่

หลังจากฟังสิ่งนี้ หรงเยี่ยก็เข้าใจแรงจูงใจของหรงฉี่แล้ว

“เมื่อฟังสิ่งที่เขาพูด ฟังเจี้ยนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาหวังว่าข้าจะช่วยเขาฆ่าฟังเจี้ยนได้ ฟังเจี้ยนคนนี้ต้องเป็นคนวงใน หากเราเปิดปากเขา เอาคำพูดจากเขาได้ เราก็จะได้หลักฐานเพิ่มเติม " แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะไม่ได้ทำอะไรเลย ตราบใดที่พวกเขาปล่อยให้เว่ยซือเฉิงตรวจสอบ พวกเขาสามารถค้นหาเบาะแสได้อย่างช้าๆ แต่ก็ยังช้าอยู่

เธอกลัวว่าจิ่งหลินของเธอจะไม่สามารถรอนานได้เกินไป

หลังจากการถ่ายเลือดสำเร็จ จะต้องให้ยาติดตามผล และไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง

หรงเยี่ยจับมือเธอไว้แน่น ดวงตาของเขามองลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า"

"ท่านกำลังจะทำอะไร?"

“พระชายา พาข้าไปหาเสด็จพ่อ ข้าอยากคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว” หรงเยี่ยกล่าว

ไป๋ชิงหลิงจ้องมองที่อาการบาดเจ็บของเขาและกำลังจะตอบ แต่เสียงของลี่ว์อีดังมาจากภายนอก: "หม่อมฉันมาที่นี่เพื่อพบฝ่าบาทเพคะ"

“เปิดประตู ฝ่าบาทต้องการพบท่านอ๋องหรงเพคะ!”