บทที่ 514 จิ่งหลินยังมีชีวิตอยู่

ต้องยอมรับว่า ในท่านกลางพระโอรสนั้นหรงเยี่ยเป็นคนที่เข้าใจเขา และเวลาทำงานเขาก็ไม่ต้องเป็นห่วงและไม่ต้องลงแรง

เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่เหมือนพ่อลูกแต่เป็นเหมือนขุนนางกับจักรพรรดิ

วันนั้นที่ออกราชโองการว่าห้ามทหารองครักษ์เหยี่ยวดำเข้าวังหลวงนั้น ทำไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าตอนที่เขาต้องการคืนพระราชโองการนั้น พระราชโองการก็ถูกส่งไปแล้ว

เขาจะทำให้ราชโองการเป็นเรื่องล้อเล่นก็คงจะไม่ได้

"ข้าขอถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะทำภารกิจนี้สำเร็จหรือไม่" จักรพรรดิเหยาถาม

"ข้าทำได้"

" ต้องห้ามให้ไป๋เจาเสวี่ยรู้ และห้ามบอกกับนางด้วย"

" เสด็จพ่อ" หรงเยี่ยเงยหน้าจ้องเขา "ลูกคิดในทางตรงกันข้าม ลูกอยากจะให้นางรับฟังอยู่ข้างๆ ด้วย"

จักรพรรดิเหยารู้สึกไม่พอใจ เขาขมวดคิ้วอีกครั้ง ครั้งนี้รอยหน้าผากนั้นยิ่งลึกเข้าไปอีก

หรงเยี่ยเอ่ย " มีคนบอกนางว่า จิ่งหลินยังไม่ตาย เด็กที่ฝังไว้ในสุสานจักรพรรดินั้นเป็นเด็กที่เขาหาคนที่หน้าตาคล้ายกับจิ่งหลินเท่านั้น คนนั้นเอาชีวิตของจิ่งหลินเพื่อบีบคั้นพระชายาของกระหม่อมให้ยอมรับว่าตัวเองเป็นไส้ศึกเพื่อรับโทษแทนเขา ถ้าหากว่ากระหม่อมไม่พบเสียก่อนว่าเจาเสวี่ยมีความผิดปกติ นางอาจจะกลายเป็นแพะรับบาปไปแล้ว"

"เจ้าว่าอะไรนะ" จักรพรรดิเหยาร้องด้วยความตกตะลึง

" จิ่งหลินยังไม่ตาย"

"จิ่งหลิน..." หัวใจของจักรพรรดิเหยาสะดุ้งทันที ภาพให้หัวเป็นใบหน้าที่สง่างามของจิ่งหลิน แววตาเผยความรู้สึกตื้นตันใจและความตกตะลึง

มือของเขาที่ไขว้ไว้ข้างหลังก็สะบัดขึ้นกลางอากาศด้วยความตื่นเต้น

เมื่อเขารู้สึกตัวก็รีบจัดการกับอารมณ์ของตัวเองทันที เอ่ย " จิ่งหลินอยู่ไหน"

"ถูกซ่อนอยู่ในวัง อยู่ที่ไหนนั้นยังต้องหาอย่างละเอียด "

"เจ้าไปถามฟังเจี้ยนก่อน ข้าจะไปหา..."

เมื่อพูดจบ จักรพรรดิเหยาก็เดินออกจากห้องด้วยความรีบเร่ง...

ตอนที่จักรพรรดิเหยาเดินออกจากห้องนั้นก็ชำเลืองตามองไป๋ชิงหลิงแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็เดินออกจากเรือนหลินไป

หลังจากที่กลับจวนตัวเองแล้วก็เรียกองครักษ์ลับจักรพรรดิลับมา

รับสั่งให้องครักษ์ลับจักรพรรดิลักออกจากวัดเต๋อหลินอย่างลับๆ เพื่อกลับไปหารากราวของจิ่งหลิน

หลังจากองครักษ์ลับจักรพรรดิออกไปแล้ว จักรพรรดิเหยาก็ออกจากจวนของตัวเอง

ทางด้านของหรงเยี่ยนั้น ไป๋ชิงหลิงได้เข็นเก้าอี้ติดล้อของหรงเยี่ย พาเขาไปให้ห้องอารามที่คุมขังฟังเจี้ยนไว้

แต่ว่า ห้องอารามนี้ได้กลายเป็นห้องคุมขังไปแล้ว

เครื่องลงทัณฑ์ต่างๆ ได้หยิบออกมาจากวัดเต๋อหลิน เครื่องลงทัณฑ์เหล่านี้ถูกนำมาใช้ลงโทษคนที่ไม่เชื่อฟังและไม่อยู่ในกฎเกณฑ์

คนที่มากับหรงเยี่ยนั้นยังมีองครักษ์เหยี่ยวดำด้วย พวกเขาได้ล้อมห้องอารามไว้ทั้งสี่ทิศ ล้อมรอบฟังเจี้ยนไว้รอบด้าน

"ฟังเจี้ยนเงยหน้าขึ้นมององครักษ์เหยี่ยวดำ แล้วก็คลานมาหาหรงเยี่ยด้วยอาการสั่นกลัว ในปากยังมีเลือดไหลไม่หยุด แสดงว่าน่าจะถูกลงทัณฑ์มาหนักไม่น้อย

" ถ้าเก่งจริง...พวกเจ้า ก็...ฆ่าข้าซะ ข้า...ฆ่าข้าซะ" ฟังเจี้ยนคลานมาพร้อมพูดไม่หยุด