บทที่ 540 ฮองเฮาอู่ในโลงน้ำแข็ง

หรงเยี่ยเอ่ย "กลับมา"

เสิ่นหรูเหลียนชะงักฝีเท้า แล้วมองกลับไปที่หรงเยี่ย "ท่านอ๋องหรง หญิงมีพิษคนนั้นล่อลวงอ๋องเฉิน และยังไม่รู้ว่านางจะทำอะไรเพื่อทำร้ายอ๋องเฉิน กระหม่อม..."

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าหรงเฉินไปไหน?" หลังจากพูดจบ เขาก็ก้มศีรษะลง แล้วพูดกับไป๋ชิงหลิง "พระชายา ข้าจะออกไปข้างนอกครึ่งวัน เจ้าอยู่กับลูก ๆ คอยดูแลพวกเขาเถิด"

"ท่านอ๋องไปเถอะ แม้ว่าตอนนี้เสิ่นโหรวเม่ยจะพูดไม่ได้ แต่..." นางลูบกำไรข้อมือหยกสีโลหิตที่ข้อมือของนางแล้วเอ่ยว่า "ภาวะถอดวิญญาณของข้าได้มาจากลูกน้องของเสิ่นโหรวเม่ย ข้าสงสัยว่านางสามารถใช้วิชาอาคมลับของชนเผ่าอูเซินได้ หรือบางที มีคนอยู่เบื้องหลังนาง ข้าเกรงว่านางจะใช้อาคมชั่วร้ายบางอย่างเพื่อทำร้ายจวนอ๋องเฉิน"

"เสิ่นโหรวเม่ย!" เสิ่นหรูเหลียนกัดฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว และกำดาบแน่น "วันนั้นไม่ควรจะไว้ชีวิตนาง"

หรงเยี่ยจับมือเล็ก ๆ ของไป๋ชิงหลิงแน่น ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่สร้อยข้อมือสีโลหิตบนข้อมือของไป๋ชิงหลิง และกล่าวว่า "ข้ารู้ว่าควรทำเช่นไร รอข้ากลับมาก่อน!"

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็เอาฝ่ามือประสานหัวของเธอ ลดศีรษะลง และจูบหน้าผากของไป๋ชิงหลิง

หลังจากจูบเพียงเล็กน้อยราวกับแมลงปอโดนน้ำ เขาจึงปล่อยนา หันหลังกลับแล้วเดินออกจากห้อง

เมื่อไป๋ชิงหลิงรู้สึกตัว หรงเยี่ยและเสิ่นหรูเหลียนได้จากไปพร้อมกันแล้ว

สำหรับหรงเฉิน พวกเขามาถึงสุสานของจักรพรรดิแล้ว

เขาโยนหญิงที่จับไว้ในอ้อมแขนอย่างไร้ความปรานี ต่อหน้าโลงน้ำแข็ง จากนั้นคว้าผมของเสิ่นโหรวเม่ย กดเธอบนโลงน้ำแข็งของฮองเฮาอู่ แล้วกล่าวว่า "เม่ยเอ๋อร์ ข้าพาเจ้ามาทักทายเสด็จแม่ของเรา"

"ฮือ ฮือ... ฮือ ฮือ..." เสิ่นโหรวเม่ยพยายามดิ้นรนอย่างหนัก ไม่กล้ามองใบหน้าอันบอบบางของฮองเฮาอู่

เมื่อนางสิ้นพระชนม์ใบหน้าของนางก็ซีดเซียว จักรพรรดิเหยารู้ว่านางรักสวยรักงานเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ จึงขอให้ช่างฝีมือแต่งหน้าของนางอย่างระมัดระวัง ตอนนี้นางดูไม่เหมือนคนตาย แต่เป็นเจ้าหญิงนิทราที่กำลังหลับใหลอยู่ในโลงน้ำแข็ง

นอกจากนี้ ยังทำให้เสิ่นโหรวเม่ยรู้สึกตกใจ เมื่อนางได้เห็นร่างของฮองเฮาอู่!

นางพยายามดิ้นรนต่อไป แม้ว่าหรงเฉินจะไม่เห็นอะไรเลยในตอนนี้ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงการต่อต้านขอเสิ่นโหรวเม่ย

นางไม่ชอบที่นี่

แต่ทำไมนางถึงไม่ชอบที่นี่ล่ะ?

"เสด็จแม่ของข้านอนอยู่ที่นี่เพราะเจ้า เจ้าลองดูให้ดีสิ นางผอมลงอีกหรือไม่"

"วู้ เอ่อ..." เสิ่นโหรวเม่ยอ้าปากกว้าง ส่ายหัวพรางคร่ำครวญ

หลังจากที่เสิ่นหรูเหลียนตัดลิ้นของนางออก แพทย์ของจักรพรรดิทำเพียงแค่ห้ามเลือด และไม่ได้ทำการรักษาอื่นใดกับบาดแผลของนางทั้งสิ้น

นางเจ็บปวดและกรีดร้องทั้งคืน และตอนนี้ เสียงที่ออกมาจากลำคอของนางนั้น ราวกับเสียงของหญิงชรา

แต่หรงเฉินไม่รู้สึกสงสารหญิงผู้นี้ที่ตรงหน้าเขาได้อีกต่อไป

เขารักเธอมากเพียงใด ตอนนี้เขาเกลียดเธอมากเพียงนั้น เขาเสียใจมากเพียงใดที่ไม่เชื่อฟังฮองเฮาอู่ และเสกสมรสกับนางในฐานะนางสนมของเขา