บทที่ 541 อ๋องเฉินกลับใจ

ดวงตาของเสิ่นโหรวเม่ยเบิกกว้าง เมื่อมองไปที่กริชที่แทงเข้าหานาง ก่อนที่นางจะอ้าปากเพื่อกรีดร้อง กริชก็ปักลงบนคอของนางเสียแล้ว

เลือดร้อนกระเซ็นบนใบหน้าของหรงเฉินทันที เขารู้สึกได้ว่าผู้หญิงที่อยู่ภายใต้เท้าของเขากระตุกและจ้องมองเขาอย่างไม่เต็มใจ

เขาดึงกริชออกมาทันใด และพูดด้วยรอยยิ้ม "เจ้าจะไม่โดดเดี่ยว ราชาองค์นี้จะติดตามเจ้าไปเดี๋ยวนี้"

หลังจากพูดจบ เขาก็ยกกริชในมือขึ้น และแทงตัวเองที่คอในทันที

อย่างไรก็ตาม เมื่อกริชกำลังจะแตะร่างกายของเขา ลมกระโชกแรงก็พัดเข้าหาใบหน้าของเขา และสะบัดหรงเฉินออกไป

"อื้ม!" เขาสูดจมูก และล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ทันใดนั้นกริชในมือของเขา ได้กระเด็นออกไปไกล

ราวกับว่าเขาสูญเสียสมบัติไป เขาก็ลุกขึ้นทันที และมองไปรอบ ๆ เพื่อหากริช "กริช กริช กริช... เม่ยเอ๋อร์ ข้าจะตามเจ้าไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะไปกับเจ้าเดี๋ยวนี้..."

เขาคลานไปบนพื้น มือของเขาคลำบนพื้นที่เย็นเฉียบ เพื่อตามหากริชที่หายไป

หรงเยี่ยเข้ามาข้างหน้าเขา คุกเข่าลง จับแขนของหรงเฉิน แล้วตะโกนออกมาว่า "หรงเฉิน"

หรงเฉินหยุดชั่วขณะ และผลักคนที่อยู่ตรงหน้าเขาออกไปโดยสัญชาตญาณ "ไปให้พ้น ไปให้พ้น... เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ขอกริชคืนให้ข้าเถิด ให้ข้ายืมดาบของเจ้าก็ได้ เม่ยเอ๋อร์ยังคงรออยู่ ข้า"

"ท่านอ๋องเฉิน" เสิ่นหรูเหลียนไล่ตามเขาไป เมื่อเห็นเลือดและน้ำตาไหลอาบหน้าหรงเฉินทั้งสองสาย เขาจึงร้องออกมาอย่างเศร้าใจ "ท่านอ๋องหรงเป็นห่วงท่านมาก"

"ไม่ มันเป็นความผิดของข้าเอง เอาดาบมาให้ฉัน..." หรงเฉินคุกเข่าลงบนพื้น โบกมือไปในอากาศ และส่งเสียงคำราม

หรงเยี่ยยกมือเพื่อโบกมือ แล้วตะโกน "เจ้าอยากตายไปพร้อมกับหญิงผู้นี้งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ลองคิดดูสิ ถ้าเจ้ากล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับเสด็จแม่ อย่างนั้นเจ้าก็ตายไปซะ เสด็จแม่อยู่ข้างหลังเจ้า ตราบใดที่เจ้าหันหลังกลับและชนจนล้มลง เจ้าจะสามารถพบกับเสด็จแม่อย่างแน่นอน"

"ท่านอ๋องหรง เจ้า..."

"แม่ทัพเสิ่น ไม่จำเป็นต้องโน้มน้าวคนที่อยากตายหรอก" หรงเยี่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่ข้ามีสิ่งหนึ่งที่จะแนะนำเจ้า เจ้าต้องคู่ควรกับการทำงานหนักที่เสด็จแม่ของเจ้ายอมจ่ายด้วยเลือดเนื้อ ความตาย เป็นเรื่องง่ายดาย แต่สิ่งนี้คือสิ่งที่เสด็จแม่อยากเห็นจริง ๆ หรือ"

หลังจากพูดเช่นนี้ หรงเยี่ยก็หันหลังกลับ และเดินออกไปจากสุสานของจักรพรรดิ

หรงเฉินคุกเข่าลงบนพื้น คลุมศีรษะแล้วร้องไห้พร้อมกับคำราม "อ้า..."

ทันใดนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ถูกต้องและที่ควรทำคืออะไร

เขานอนอยู่บนพื้น และกรีดร้องอย่างช่วยไม่ได้ "หม่อมฉันผิดไปแล้ว เจ้าช่วยกลับมาได้หรือไม่?"

ทันใดนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืน หันหลังกลับ เดินไปที่โลงน้ำแข็ง โดยคุกเข่า ยกโลงศพด้วยมือทั้งสองข้าง และร้องได้อย่างขมขื่น "เสด็จแม่..."

เสิ่นหรูเหลียนกำดาบของเขาแน่น และยืนอยู่ด้านหลังหรงเฉินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

สองชั่วโมงต่อมา เสิ่นหรูเหลียนช่วยพยุงหรงเฉินเดินออกไป

ผ้าขาวที่ปิดตาของเขาเปื้อนเลือดแล้ว และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด

เมื่อเสิ่นหรูเหลียนช่วยเขาออกไป หรงเฉินอ่อนแอมาก และไม่สามารถรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีให้ก้าวเดินต่อไปได้

"ท่านอ๋องหรง" เสิ่นหรูเหลียนมองไปที่ผู้คนที่ยืนอยู่ด้านนอกสุสานของจักรพรรดิ

จู่ ๆ หรงเยี่ยก็หันกลับมา ชี้ไปที่เสาหินที่ฮองเฮาอู่ถูกชนในวันนั้น แล้วพูดว่า "ตอนนั้นใครยืนอยู่แถวนี้บ้าง?"

"วันนั้นผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าอยู่นอกสุสานจักรพรรดิ สถานการณ์วุ่นวายมาก หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนใช้ประโยชน์จากความวุ่นวาย ข้าจะตรวจสอบเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวหลังจากกลับไปเมืองหลวง" เนื่องจากกรณีของฮองเฮาอู่เกี่ยวข้องกับเสิ่นโหรวเม่ย เขาจะไม่มีวันนั่งเฉย ๆ แน่