บทที่ 547 บ่าวรับใช้ที่ไม่ชอบมาพากล

เหลียนซางยังคงต้องการหยุดไป๋ชิงหลิง แต่ไป๋ชิงหลิงได้เข้าไปในม่านเตียงพร้อมกล่องยาแล้ว

ในที่สุดนางก็ได้เห็นรูปร่างที่แท้จริงของสตรีนางนั้น ผิวของนางเหลือง ดวงตาของนางขุ่นมัว สภาพจิตใจของนางย่ำแย่มาก และมีเลือดเลอะอยู่ที่มุมปากของนาง

เมื่อนางเห็นไป๋ชิงหลิงเดินเข้ามา สตรีนางนั้นยิ้มอย่างอ่อนแรง

แต่ทันทีที่นางเปิดมุมปาก นางไออย่างรุนแรงอีกครั้ง และไอเป็นเลือดอย่างไม่หยุด

ไป๋ชิงหลิงยืดหลังของหญิงผู้นั้นให้ตรง และเมื่อนางหายดีจากอาการไอ ไป๋ชิงหลิงจึงช่วยพยุงนางกลับไปที่เตียง

ในขณะนี้ ใบหน้าของสตรีนางนั้นดูซีดเซียว นางมองไปที่ไป๋ชิงหลิง แล้วพูดว่า "ข้าต้องการ...ควรทำอย่างไร"

"ข้าเอง เจ้านอนลงเถอะ" ไป๋ชิงหลิงกล่าว

หญิงผู้นั้นกล่าวว่า "อื้ม" จากนั้นหลับตา ไป๋ชิงหลิงจุดธูปให้นาง และหญิงผู้นั้นก็ค่อย ๆ หลับไป

ไป๋ชิงหลิงรีบถอดเสื้อผ้าของสตรีนางนั้น และติดเครื่องเอกซเรย์เข้ากับร่างกายของนาง ซึ่งนางสามารถมองเห็นรอยโรคในร่างกายของหญิงผู้นั้นได้อย่างชัดเจน

อย่างที่นางเพิ่งพูดไป สตรีนางนั้นป่วยหนัก และยังมีก้อนวัณโรคขนาดใหญ่อยู่ในร่างกายของนาง อย่างไรก็ตาม ร่างกายของหญิงผู้นั้นในปัจจุบันอาจไม่สามารถรับการผ่าตัดได้ ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงรับการรักษาแบบภายนอกพอที่จะไม่ให้เกิดผลกระทบใด ๆ เท่านั้นจึงจะเห็นผล

นางนำอุปกรณ์กลับมา ให้ออกซิเจนแก่สตรีนางนั้น ป้อนน้ำ และจ่ายยาแผนตะวันตกให้กับหญิงผู้นั้น

เหลียนซางได้ยินว่าข้างในไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ จึงรีบเปิดม่านแล้วเดินเข้าไปดู เมื่อเขาเห็นว่าหญิงสาวมีเครื่องดนตรีแปลก ๆ มากมาย เหลียนซางจึงถามว่า "เจ้าทำอะไรกับนายหญิงของข้า?"

"นี่คือออกซิเจน นี่คือท่อระบายน้ำ สามารถดึงเสมหะและโลหิตที่สะสมในร่างกายออกมาได้ เพื่อให้นายหญิงของเจ้ารู้สึกดีขึ้น นี่คือธูปที่มีฤทธิ์ต้านการไอและทำให้นอนหลับสบาย สิ่งนี้... ส่งตรงเข้าสู่โลหิตโดยตรง ซึ่งสามารถทำให้ยาช่วยออกฤทธิ์อย่างรวดเร็วในร่างกายของผู้ป่วย และยังมียาเหล่านี้อีก!" ไป๋ชิงหลิงลุกขึ้นยืน และยื่นยาที่นางเตรียมไว้ให้เหลียนซาง "กินยานี้ทุก ๆ สองชั่วโมง หลังอาหารสามมื้อ และกินให้ตรงเวลาด้วย"

"เหตุใดยาเหล่านี้จึงแปลกนัก?" เหลียนซางหยิบยาเม็ดนั้นขึ้นมา และเริ่มสงสัยไป๋ชิงหลิงอีกครั้ง

ไป๋ชิงหลิงกล่าวว่า "หากผู้นำตระกูลของเจ้าตายในมือของข้า เจ้าสามารถไปยังเมืองหลวงเพื่อ

ตามหายีเว่ยแห่งจวนชุ่นเทียน สถานที่แห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง และเจ้าสามารถไปได้ตลอดเวลา แต่ยานี้จะต้องให้นายหญิงของเจ้ากิน ไม่เช่นนั้นโรคของนางก็ไม่มีทางรักษาหายได้ และอาจถึงขั้นร้ายแรงกว่าเดิม"

เหลียนซางสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเงยหน้าขึ้นและจ้องมองไป๋ชิงหลิง "หยุดทำให้คนอื่นกลัวได้แล้ว หมอทุกคนพูดแบบนี้ บอกให้คุณหนูกินยาดี ๆ สุดท้ายก็ไม่ได้..."

"ถ้าอย่างนั้นเจ้าคงทำได้เพียงเดิมพันเท่านั้น!" ไป๋ชิงหลิงพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

เหลียนซางไม่กล้าเดิมพัน นางตัดสินใจว่าจะไม่ให้ยานี้แก่นายหญิงของนาง

ไป๋ชิงหลิงเห็นดังนั้น นางจึงเอื้อมมือไปรับยาคืนจากเหลียนซาง "ถ้าอย่างนั้น กลับมาหาข้าพรุ่งนี้ ยาในขวดนี้ใกล้จะหมดแล้ว ให้เสร็จแล้วข้าก็จะไป"

"แต่ยาที่เจ้าให้ทางนี้แก่นายหญิงของข้า ใครจะรู้ว่ามันมีพิษหรือไม่ รีบเอามันออกมาเร็วเข้า" เหลียนซางตำหนิอย่างโกรธเคืองด้วยน้ำเสียงที่เป็นระเบียบ

ไป๋ชิงหลิงขมวดคิ้วทันที จ้องมองเหลียนซางด้วยสายตาเย็นชา "นายหญิงของเจ้าไม่ได้ปฏิเสธข้า ทำไมเจ้าต้องห้ามข้าครั้งแล้วครั้งเล่า?"

การแสดงออกของเหลียนซางแข็งทื่อ และใบหน้าของนางเปลี่ยนไปครู่หนึ่ง

ทันใดนั้นมีเสียงคนรับใช้ดังมาจากภายนอก "คุณหนู ท่านหมอมาแล้ว"