บทที่ 548 ไปมาหาสู่กับหรงเยี่ยแต่เพียงผู้เดียว

"อีกฝ่ายเป็นวัณโรค ซึ่งเป็นโรคติดต่อได้สูง แม้ว่าข้าจะป้องกันไว้แล้ว แต่การฆ่าเชื้อก็เป็นสิ่งจำเป็น" ไป๋ชิงหลิงยืนอยู่ข้างหลังเขา และพ่นฆ่าเชื้อสองสามครั้งเพื่อให้รู้สึกโล่งใจ

เมื่อนางกลับมาหาเขา หรงเยี่ยกอดนางไว้แน่น แล้วพูดว่า "เจ้าไปเจอโรคนี้ได้อย่างไร? เป็นโรคนี้แล้วยังวิ่งไปทั่วจวน แล้วยังมาอยู่ที่นี่?"

"ใช่!" ไป๋ชิงหลิงพยักหน้า วางมือบนไหล่ของเขา และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "นางอยู่ในห้องข้าง ๆ ที่ลูกทั้งสองอาศัยอยู่"

"คนป่วยแบบนั้นมาอาศัยอยู่ในห้องของจิ่งหลินและเซิงเอ๋อร์ ฉันจะคนไปย้ายห้อง!" หลังจากพูดอย่างนั้น หรงเยี่ยกำลังจะเดินออกไป

ไป๋ชิงหลิงรีบคว้าชุดของเขาแล้วพูดว่า "หรงเยี่ย นางไม่ได้ออกไปข้างนอกด้วยซ้ำ แม้แต่สาวใช้ก็ไม่ออกไปกินข้าวสามมื้อต่อวัน พวกนางแยกตัวออกมาดีมาก แต่เด็กผู้ชายที่เสิร์ฟชา จำเป็นต้อง ระวังตัว ข้ามีหน้ากากอนามัยอยู่ ถ้าให้ลูกทั้งสองเปลี่ยนห้องตอนนี้ จะรบกวนพวกเขาเปล่า ๆ พรุ่งนี้เราค่อยมาวางแผนกัน"

หลังจากพูดอย่างนั้น ไป๋ชิงหลิงก็เปลี่ยนเรื่องอีกครั้ง "น้องแปดเป็นอย่างไรบ้าง?"

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ หรงเยี่ยก็ขมวดคิ้ว "เขามีอารมณ์ไม่มั่นคง เขาฝันร้ายตอนหลับ และเมื่อตื่นขึ้นมา หมอซูบอกว่าเสิ่นโหรวเม่ยมีผลต่อการกระตุ้นเขามากเกินไป บวกกับความรู้สึกผิดต่อเสด็จแม่ จิตใจของเขาไม่สามารถข้ามผ่านสิ่งนี้ไปได้เลย นี่เป็นความผิดของเขาเองทั้งหมด"

"ชู่ว!" ไป๋ชิงหลิงยกนิ้วชี้ขึ้นแล้ววางลงบนริมฝีปากบางของเขา "อย่าปากแข็งสิ เจ้าเองคงรู้สึก... อึดอัดมาก!"

"ฮึ ข้าคิดว่าเขาสมควรแล้วที่โดนแบบนี้เพราะเขาเองก็ทำกับเจ้าไว้เช่นกัน!" ทันใดนั้นเขาก็ก้มลงและอุ้มนางขึ้นมาอีกครั้ง

ไป๋ชิงหลิงร้องเบา ๆ และถูกเขาอุ้มไปที่เตียง

เขาวางนางลงอย่างนุ่มนวล จากนั้นนั่งยอง ๆ ต่อหน้านาง แล้วจับขาขวาของนางไว้

ไป๋ชิงหลิงเอนตัวไปข้างหลังทันที และรีบวางมือกลับเพื่อรองรับร่างกายส่วนบนของนาง

ขาที่เขาจับไว้หดตัวลงโดยไม่รู้ตัวสองสามครั้ง แล้วพูดว่า "เจ้าจะทำอะไร?"

เขาวางเท้าของนางบนต้นขา แล้วถอดรองเท้าและถุงเท้าของนางออก...

ไป๋ชิงหลิงดึงขาของนางกลับอย่างต้านทาน "อย่ามองมันเลย ข้าไม่เจ็บแล้ว!"

"แขนของข้าเคยติดกับดักมาก่อน และข้ารู้ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน!"

เขายกชุดของนางขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่เพิ่งหายดี

คิ้วของเขาประสานกัน และฝ่ามือของเขาปิดรอยแผลเป็นเบา ๆ ด้วยเกรงว่านางจะยังคงรู้สึกเจ็บปวด

เมื่อเห็นว่าเขาระมัดระวังแค่ไหน นางจึงเม้มริมฝีปาก แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "หรงเยี่ย เจ้าไม่ต้องระวังขนาดนั้น อาการบาดเจ็บที่ขานี้กินเวลาสองสามวัน แต่จริง ๆ แล้วมันดีขึ้นมากแล้ว ตราบใดที่ไม่ ต้องวิ่ง หรือขยับตัวมาก มันก็จะเดินได้"

"แต่ช่วงนี้เจ้าไม่ได้ดูแลตัวเองให้ดี" หรงเยี่ยเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยดวงตาที่สดใส "คืนนั้น..."

เขาหยุดชั่วคราว โดยไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน

เมื่อนึกถึงประสบการณ์ของนางในการเดินจากเมืองหลวงไปยังวัดเต๋อหลิน หัวใจของเขาก็เจ็บปวด

เขายกมือขึ้น และสัมผัสใบหน้าของนาง รอยแผลเป็นที่หรงเฉินทิ้งไว้บนตัวนางจางหายไปมาก

นางจับฝ่ามือของเขา แล้วถามว่า "คืนนั้นทำไม?"