บทที่ 569 ข้าอยากให้ท่านอ๋องร่วมมือกับข้า

ยาแก้พิษนั้นพบได้ตามธรรมชาติ แต่ต้องขอความร่วมมือจากท่านอ๋อง มันขึ้นอยู่กับโชคของพระชายาด้วย มันยากกว่าการเอายามาจากปากเสืออีก

หมอเทวดาซูเหลือบมองไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงมองออกไปด้วยความรู้สึกผิด

หรงเยี่ยเหลือบมองที่หมอเทวดาซูแล้วพูดว่า: “เจ้ามองพระชายาทำไม ข้ากำลังถามเจ้าอยู่ พบยาแก้พิษในร่างกายจื่อซื่อแล้วหรือยัง? เหตุใดเขาจึงมีอาการชัก และเลือดนี้มีผลอย่างไรต่อพิษของเขา "

เขารับหลอดเลือดสีแดงจากหมอเทวดาซู

หมอเทวดาซูรีบมองไปทางอื่น ก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า: “การทำงานของเลือดในร่างกายของจื่อซื่อไม่เกี่ยวข้องกับพิษ สาเหตุที่ทำให้จื่อซื่อต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการชัก ก็เป็นเพราะพิษเริ่มเข้าสู่ประสาทของจื่อซื่อแล้ว อาการชักและอาเจียนจะเพิ่มขึ้นทุกเดือน เมื่อจำนวนครั้งเพิ่มขึ้นจากวันละครั้งเป็นสิบครั้งต่อวัน จื่อซื่ออาจหายใจไม่ออกและเสียชีวิตเมื่อใดก็ได้ระหว่างที่มีอาการชัก "

ไป๋ชิงหลิงตัวแข็งและก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวทันที

หรงเยี่ยรีบวางมือบนเอวของเธอ พยุงเธอไว้ แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา: “ยาแก้พิษล่ะ?”

ใบหน้าของไป๋ชิงหลิงดูน่าแย่มาก

แต่สีหน้าของหมอเทวดาซูยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และเขาก็ตอบอย่างใจเย็นว่า: “ตอนนี้...ยังหาไม่พบพะยะค่ะ”

“หมอเทวดาซู ข้ายังพูดเหมือนเดิม จื่อซื่อมีชีวิตอยู่ เจ้าก็จะมีชีวิตอยู่ แต่หากจื่อซื่อตายด้วยพิษ ข้าจะไม่ปล่อยให้คนไร้ประโยชน์มีชีวิตอยู่ในโลกนี้เช่นกัน "

“หรงเยี่ย!” ไป๋ชิงหลิงเรียกเขา

เขามองดูเธอแล้วพูดว่า: “พระชายาไม่จำเป็นต้องอ้อนวอนเขา ชายชราผู้นี้ช่างร้ายยิ่งนัก บอกกับข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าไม่มีทางที่จิ่งหลินจะมีอายุเกินสามขวบอย่างแน่นอน แต่ท้ายที่สุด เด็กคนนั้นก็มีชีวิตอยู่จนอายุได้หกขวบ และถ้าข้าไม่ไม่บังคับเขา เขาก็จะไม่ใส่ใจ"

“หรงเยี่ย เจ้าพอได้แล้ว!” ทันใดนั้นเธอก็สะบัดมือของหรงเยี่ยออกแล้วพูดด้วยความโกรธ: “เจ้าไม่ได้ยินสิ่งที่หมอเทวดาซูพูดเหรอ? เขานอนไม่หลับทั้งคืนเพราะจิ่งหลิน เจ้าไม่เข้าใจเขาและกลับข่มขู่เขาด้วยชีวิตของเขาแทน ข้าไม่ชอบที่เจ้าเป็นแบบนี้ นี่มันไม่ได้ต่งอะไรกับอันธพาล "

หมอเทวดาซูคุ้นเคยกับคำขู่ของอ๋องหรงแล้ว แต่เมื่อเขาเห็นไป๋ชิงหลิงปกป้องเขาเช่นนั้น ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความทราบซึ้ง

ตามที่คาดไว้ ท่านอ๋องยังคงต้องการให้พระชายามาคอยรักษาเขา

หรงเยี่ยขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น เมื่อเห็นไป๋ชิงหลิงโกรธ เขาไม่กล้าข่มขู่หมอดทวดาซูอีกต่อไป: “พระชายา ถ้าเจ้าไม่ชอบ งั้นเราก็หาวิธีอื่นเถอะ”

“เมื่อกลับกันแล้ว ก็เหมือนเอาชีวิตของหมอเทวดาซูมาเดิมพันด้วย เหมือนเจ้าขอให้ข้าช่วยคนนี้และคนนั้นที่เสี่ยงต่อชีวิตของข้า เจ้ารู้ไหมว่าข้าคิดอย่างไร?” หน้าอกของไป๋ชิงหลิงรู้สึกแน่นขึ้นมาทันที: “ตอนนั้นข้าคิดว่า ทำไมถึงมีคนเลือดเย็นและไร้หัวใจเช่นนี้ได้ ข้าไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับคนแบบนี้!”

"เจ้า..." แรงตอบโต้ของหรงเยี่ยอ่อนลงทันที

ด้วยใบหน้าที่มืดมน เขาเหลือบมองหมอซูแล้วพูดว่า "กลับไปก่อนเถอะ"

“เดี๋ยวก่อน!” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

หมอเทวดาซูและหรงเยี่ยหันมองดูเธอพร้อมกัน

ไป๋ชิงหลิงกล่าวว่า: “ท่านอ๋อง โปรดถอนคำพูดที่ท่านเพิ่งพูดกับหมอเทวดาซูเมื่อกี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับจิ่งหลิน พวกเราทุกคนไม่ควรดึงผู้บริสุทธิ์เข้าไปพัวพัน

หรงเยี่ยเหมือนมีอะไรติดในลำคอ นี่เป็นครั้งแรกที่เขากลับคำสัญญา แต่เมื่อเผชิญหน้ากับไป๋ชิงหลิง เขาไม่มีความรู้สึกโมโหเลย