บทที่ 570 พระชายาลืมรถเข็นของข้าไปแล้ว

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงเป็นประกาย จากนั้นเธอก็รีบหลบสายตาของเขา และสะบัดมือของเขาออกไปแล้วพูดว่า: “ข้าไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย ข้าต้องไปเตรียมตัวก่อน องค์หญิงหมิงหยางต้องกินยาให้ตรงเวลา”

เมื่อเธอกำลังจะลุกขึ้น หรงเยี่ยก็ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า: “ไม่ต้องกังวล จิ่งหลินได้รับยาพิษมากมายและเขาก็สามารถเอาชีวิตรอดมาได้ และครั้งนี้เขาก็จะต้องเอาชีวิตรอดได้อย่างแน่นอน”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หรงเยี่ยรู้สึกว่ามีอีกเรื่องที่สำคัญมากที่รอไม่ได้เช่นกัน

นั่นก็คือคนที่ป้อนยาพิษให้ลูกชายของเขาในตอนนั้น ยังไม่ตาย!

เสด็จพ่อของเขาปิดเรื่องกบฏของหรงฉี่ คนข้างนอกแทบไม่มีใครพูดถึงหรงฉี่ ดังนั้นไม่ว่าเขาจะอยู่หรือตายก็ขึ้นอยู่กับว่าเสด็จพ่อของเขาจะทำยังไง

แต่เขา ไม่ต้องการไว้ชีวิตของหรงฉี่!

ไป๋ชิงหลิงก็คิดถึงหรงฉี่เช่นกัน แล้วคิ้วของเธอก็ขมวดเป็นปม

เธอจับข้อมือของหรงเยี่ยไว้แน่นแล้วพูดว่า: “ถ้าเป็นไปได้ ข้าอยากจะฆ่าหรงฉี่ด้วยมือของข้าเอง เขาจะโหดร้ายกับเด็กเล็กขนาดนี้ได้ยังไง? เขาเป็นแค่เด็ก ถ้าเขาเกลียดมากจริง ๆ ก็เพียงทิ้งเด็กไป ให้คนใจดีมารับไปเลี้ยงก็ได้ "

ไป๋ชิงหลิงเริ่มตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ และสิ่งที่เธอพูดหรงเยี่ยก็จำมันไว้ในใจ: “อยากฆ่าเขาด้วยมือของเจ้าเองเหรอ?”

"อยาก!"

“พระชายา โปรดกินอะไรก่อนเถิด ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของข้า ข้าจะให้เจ้าได้แก้แค้นเขาแน่นอน”

ไป๋ชิงหลิงไม่เอาคำนึงถึงคำพูดของหรงเยี่ยมาใส่ใจ

เขาไม่รู้ว่าจักรพรรดิเหยาได้พูดคุยกับเธอ ถ้าไม่พระราชกฤษฎีกา จักรพรรดิเหยาคงไม่กล้าประหารหรงฉี่ง่ายๆ

หากเธอต้องการฆ่าหรงฉี่ด้วยมือของเธอเอง เธอจะต้องได้รับพระพระราชกฤษฎีกาจากเจ้าหญิงคนโตและรักษาความเจ็บป่วยของหมิงหยางให้หายโดยเร็วที่สุด

แต่อาการป่วยของหมิงหยางกินเวลาอย่างน้อยแปดหรือเก้าเดือน เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เธอรู้สึกว่าวันจะง่ายเกินไปสำหรับหรงฉี่

เธอต้องคิดหาวิธีอื่น

หลังจากทานอาหารเสร็จ ทั้งสองก็แยกย้ายกันไป

ทันทีที่ไป๋ชิงหลิงมาถึงจวนองค์หญิงเธอ ก็เห็นหลวนอี๋ลงจากรถม้าอีกคัน...

หลังจากที่หลวนอี๋เห็นไป๋ชิงหลิง เธอก็เดินอย่างรวดเร็วจากรถม้าไปหาเธอ จับมือของไป๋ชิงหลิงอย่างมีความสุขและพูดว่า: “พี่สะใภ้เจ็ด ช่างบังเอิญจริงๆ!”

ไป๋ชิงหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม: "นั่นสิ เหตุใดถึงได้บังเอิญเช่นนี้"

“เสด็จพ่อของข้าบอกว่ากูหน่ายนายของข้ากลับมาที่เมืองหลวงแล้ว และขอให้ข้ามาบ่อยๆ เข้ามาเยี่ยมเธอ และข้าก็ได้ยินมาว่าหลานสาวของกูหน่ายนายมาที่เมืองหลวงด้วย เสด็จพ่อบอกว่าเด็กผู้หญิงอย่างเราๆน่าคุยกันถูกปากแน่นอน เลยขอให้ข้าออกจากวังเพื่อไปเป็นเพื่อนนาง " หลวนอี๋พูดอย่างสงบ โดยไม่ได้ปิดบังอะไรกับไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิง รู้ได้ในทันที

จักรพรรดิเหยาต้องการเล่นเกมความสัมพันธ์ทางตระกูล และดูเหมือนว่าจักรพรรดิเหยาแทบจะรอไม่ไหวที่จะจัดการกับตระกูลเวิน

เธอรีบเอามือออกจากหลวนอี๋และวางกล่องยาไว้ในมือบนรถม้า เขาเปิดกล่องยา หยิบหน้ากากอนามัยออกมาแล้วยื่นให้หลวนอี๋

“ผู้หญิงที่เจ้าพูดถึงนั้นมีอายุใกล้เคียงกับข้าเลย เขาคือ อิงหมิงหยาง เธอถือเป็นลูกบุญธรรมของเสด็จพ่อเจ้า เจ้าเหมาะสมที่จะเรียกนางเป็นพี่น้อง เจ้าใส่สิ่งนี้ไว้ ข้าจะพาไปเยี่ยมกูหน่ายนาย"ไป๋ชิงหลิงกล่าวอย่างอดทน

หลวนอี๋หยิบหน้ากากออกจากมือเธอ: "ต้องใส่สิ่งนี้ด้วยหรือ?"