ตอนที่ 630
บทที่ 631 หลวนอี๋ถูกขวางไม่ให้พบกับฉางซิงเว่ย
October 21, 2026
ชิงจู๋ขวางอยู่ด้านหน้าของหลวนอี๋ กล่าวออกมาด้วยใบหน้าแห่งความร้อนรน “องค์หญิง องค์ชายน้อยรู้สึกไม่สบาย จู่ ๆ เขาก็อาเจียนออกมา”
หลวนอี๋หยุดฝีเท้าของนางในทันใด จากนั้นกล่าวออกมาว่า “เรียกหมอหลวงแล้วหรือยัง?”
“พี่หญิงฝูซานได้ไปตามหมอหลวงมาแล้ว”
หลวนอี๋ขมวดคิ้ว ก้มหน้ามองกล่องแดงใบเล็ก ๆ ที่อยู่ในมือ จากนั้นก็แอบยัดมันไว้ในแขนเสื้อของตนเองและพูดว่า “กลับไปกันเถอะ”
หลวนอี๋ไม่ได้ออกไปพบกับฉางซิงเว่ย นางกลับไปยังตำหนักเฟิ่งหลิวทันที หรงจิ่งหลินถูกพยุงมานั่งบนเก้าอี้ไม้ หมอหลวงสองคนกำลังตรวจร่างกายให้เขา และไป๋ชงเซิงก็นั่งอยู่ข้าง ๆ เพื่อทำการป้อนน้ำให้กับเขา
ในตอนที่หลวนอี๋เข้ามาในห้องโถง ดวงตาทั้งสองข้างของไป๋ชงเซิงก็กลายเป็นสีแดง นางเดินเข้าไปด้วยความปวดใจ “เซิงเอ๋อร์ ให้เสด็จน้าจัดการเอง”
“เสด็จน้า เมื่อครู่ท่านพี่เพิ่งจะอาเจียนเสร็จ ข้ารู้สึกเป็นห่วงแทบแย่” นางวางถ้วยในมือลง พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของหลวนอี๋ จากนั้นก็ร้องไห้ออกมา แต่ใบหน้าของนางนั้นมองออกมาที่หรงจิ่งหลินซึ่งอยู่บนเก้าอี้ มุมปากของนางมีรอยยิ้มปรากฏออกมา
หรงจิ่งหลินขยิบตา แสร้งทำเป็นพูดออกมาด้วยท่าทางอันอ่อนแรง “เสด็จน้า ตอนนี้ข้าดีขึ้นมากแล้ว เมื่อหมอหลวงฉีดยาให้ข้าสองเข็ม ท่านห้ามบอกเรื่องนี้กับเสด็จแม่เป็นอันขาด ข้าไม่อยากทำให้นางต้องเป็นห่วง!”
“เจ้าเด็กโง่จิ่งหลิน!” หลวนอี๋ลูบศีรษะของเขาด้วยความรัก “ทานอาหารเสร็จก็อาเจียน เสด็จน้าจะสั่งให้คนเตรียมอาหารมาให้ใหม่ เสด็จน้าจะเป็นคนป้อนเจ้าเอง!”
หรงจิ่งหลินพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ขอบคุณเสด็จน้ามาก!”
หลวนอี๋ปล่อยไป๋ชงเซิงออกไป ลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้องโถงชั้นในเพื่อบอกให้คนเตรียมอาหารมาใหม่
ไป๋ชงเซิงหันไปมองเงาหลังที่จากไปของหลวนอี๋ ยัดเหรียญทองสองเหรียญให้กับหมอหลวงทั้งสองคนเงียบ ๆ “ออกไปได้แล้ว บอกองค์หญิงว่าแค่เป็นหวัดเล็กน้อย ไม่มีอะไรร้ายแรง”
“ขอรับ!”
หมอหลวงทั้งสองคนถอยกลับไปอย่างเชื่อฟัง
เมื่อหมอหลวงกลับไปแล้ว เหยี่ยวดำที่อยู่ด้านล่างของเก้าอี้ก็เดินออกมา ไป๋ชงเซิงอุ้มเหยี่ยวดำขึ้นมาพร้อมกับพูดว่า “เวลานี้เจ้าคือเพื่อนตัวน้อยของข้าแล้ว”
“จิ๊บ ๆ” เหยี่ยวดำกระพือปีกทั้งสองข้างของมัน ใช้หัวเล็ก ๆ ของมันถูบนใบหน้าของนาง สำหรับเหยี่ยวดำแล้ว การที่ไป๋ชงเซิงสามารถสื่อสารกับมันเข้าใจ นี่สิ่งที่มันชอบที่สุด
และจำนวนของพวกมันก็มีน้อยลงเรื่อย ๆ บนโลกใบนี้มันไม่มีญาติหรือเพื่อนหลงเหลืออยู่แล้ว ไป๋ชงเซิงจึงกลายเป็นเป้าหมายสุดท้ายในการมีชีวิตอยู่ของมัน
“ตอนนี้ข้าอยากให้เจ้านำเรื่องราวเหล่านี้ไปบอกกับท่านแม่ เสด็จพ่อของข้าน่าจะเข้าใจสิ่งที่เจ้าต้องการจะสื่อออกมา แค่เจ้านำเรื่องราวทั้งหมดไปบอกกับเสด็จพ่อก็พอแล้ว เข้าใจไหม”
เหยี่ยวดำร้องออกมาสองครั้ง จากนั้นก็กระพือปีกบินออกนอกหน้าต่างไป
หลังจากนั้นไม่นาน เหยี่ยวดำก็กลับมาถึงจวนติ้งเป่ยโหว และหรงเยี่ยกับไป๋ชิงหลิงก็เพิ่งเดินออกมาจากห้องอาหารพอดี
เหยี่ยวดำยังคงเกาะอยู่บนต้นไม้ใหญ่ในจวนต้นนั้น ปากของมันส่งเสียงร้องแปลก ๆ ออกมา
ไป๋ชิงหลิงถามว่า “เหตุใดมันถึงได้กลับมาอีกแล้ว เจ้าบอกว่ามันจะไปหาเซิงเอ๋อร์ไม่ใช่หรือ หรือว่าจะหาไม่เจอ”
“พระชายาอย่าเพิ่งพูดอะไร!” หรงเยี่ยเดินออกมาจากชายคา มาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น ยกแขนของตนเองขึ้น เหยี่ยวดำบินลงมาจากบนต้นไม้เพื่อมาเกาะอยู่บนแขนของเขา
หลังจากเหยี่ยวดำส่งเสียงร้องข้างหูของเขาอยู่พักหนึ่ง มันก็บินจากไป
ไป๋ชิงหลิงยกกระโปรงขึ้นและเดินมาหาเขา นางถามออกมาว่า “เจ้ากำลังทำอะไร?”
หรงเยี่ยหันกลับมาด้วยใบหน้าอันเคร่งขรึม นี่ทำให้ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายของเขาตกใจเป็นอย่างมาก “มีอะไรงั้นหรือ? หรือว่าเซิงเอ๋อร์......”
“ไม่ใช่!” หรงเยี่ยกล่าวออกมา “มันเป็นเรื่องของหลวนอี๋ ในตอนที่นกตัวนี้บินไปยังจวนฉาง มันหลงทาง จึงทำให้หลงเข้าไปในเรือนหลังของฉางซิงเว่ย และมันก็บอกว่า......มันได้พบกับฉากที่น่าตื่นเต้น!”
“เมื่อครู่มันบอกกับเจ้าเช่นนี้งั้นหรือ? เหตุใดเจ้าถึงเข้าใจภาษานก?”
“พระชายา ข้าเคยบอกไปแล้วว่าข้าเคยเลี้ยงนกประเภทนี้มาก่อน หากต้องการให้มันส่งข่าวให้ มันก็จำเป็นจะต้องเข้าใจภาษาของพวกมันก่อน” ไป๋ชิงหลิงกอดเอวของนาง “เข้าไปด้านในกันก่อนเถิด”