บทที่ 638 พระชายาตั้งครรภ์แล้ว

พระชายา?

ดวงตาของฉางเล่ออันเบิกกว้าง นางกัดฟัน ขยับร่างกาย ค่อย ๆ เปิดประตูรถม้าที่ขาดรุ่งริ่งซึ่งถูกกระแทกออกไป และมองออกไป

นางเห็นองครักษ์เหยี่ยวดำกำลังอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขนของเขา เบียดตัวออกมาจากฝูงชน และวิ่งอย่างรวดเร็ว

แต่ท่านอ๋องหรงซึ่งแต่เดิมเปิดม่านเพื่อช่วยนาง กลับวิ่งไปหาคนสองคนนั้น!

ฉางเล่ออันจ้องมองไปที่ผู้หญิงที่ถูกรุมล้อม นางคือพระชายาหรงใช่หรือไม่?

เมื่อเห็นฉากที่ท่านอ๋องหรงกอดไป๋ชิงหลิง ฉางเล่ออันก็แทบจะเป็นลม...

ข้าจะไปพบหน้าพระชายาหรงได้อย่างไร!

ในแผนของนางไม่มีไป๋ชิงหลิงอยู่ในนั้น

นางไม่ได้บอกว่าจะเข้าไปที่ตำหนักหรือ?

ท่านอ๋องหรงมาช่วยไป๋ชิงหลิงด้วยตนเอง ข้าควรทำอย่างไร?

ม่านถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง และคนที่ปรากฏตัวต่อหน้านางไม่ใช่ท่านอ๋องหรง แต่เป็นองครักษ์หญิงของกองทัพเกราะเงินของเสิ่นหรูเหลียน

นางยกรถม้าขึ้นโดยกดร่างของฉางเล่ออันด้วยมือเปล่า และทหารเกราะเงินอีกคนก็ลากฉางเล่ออันออกมาจากรถม้า...

หรงเยี่ยเดินผ่านฉางเล่ออันโดยไม่แม้แต่จะมองนาง และเดินตรงไปที่ร้านอาหารของตระกูลเสิ่น

"เสิ่นหรูเหลียนไปที่โรงหมอฮุ่ยหมิน แล้วหาหมอหญิงอิงซาพาหมอซูไปด้วย" หรงเยี่ยเดินเข้าไปในร้าน โดยมีไป๋ชิงหลิงอยู่ในอ้อมแขนของเขา

เมื่อหรงเยี่ยอุ้มนางไว้ มีเลือดมากมายอยู่ใต้ร่างกายของนาง และนางหมดสติไปแล้ว

ความรู้สึกตื่นตระหนกเกิดขึ้นในใจของหรงเยี่ย และมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเกิดขึ้นกับเขา

เขาอุ้มไป๋ชิงหลิงเข้าไปในห้องส่วนตัวที่ชั้นสอง แล้ววางนางบนม้านั่งยาว หลวนอี๋เห็นว่าร่างกายของนางเต็มไปด้วยเลือดจึงพูดด้วยความตื่นตระหนก "พี่สะใภ้เจ็ด พี่สะใภ้เจ็ดบาดเจ็บที่ใด พี่สะใภ้เจ็ด..."

"ออกไป!" หรงเยี่ยคำรามอย่างฉุนเฉียว

หลวนอี๋สะดุ้งทั้งน้ำตา และไม่กล้าเข้าใกล้ไป๋ชิงหลิงอีก "ข้าจะไปหาหมอหลวง ข้าจะกลับไปที่ตำหนัก แล้วขอให้หมอหลวงจ้าวและหมอหลวงฮั่วออกมา!"

นางหยิบกระโปรงขึ้นมา แล้วหันหลังแล้วเดินออกจากห้อง

เสิ่นหรูเหลียนยืนอยู่ด้านนอก และอุ้มเด็กสองคนไว้ในอ้อมแขนของเขา

หลวนอี๋หยุด และมองไปที่เสิ่นหรูเหลียน

ไป๋ชงเซิงร้องไห้ไม่หยุด และหรงจิ่งหลินเพิ่งฟื้นจากอาการโคม่า

หลวนอี๋เข้ามาใกล้ ลูบหัวไป๋ชงเซิง จากนั้นสัมผัสใบหน้าของหรงจิ่งหลินแล้วพูดว่า "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ข้าจะไปที่ตำหนัก และขอให้หมอหลวงออกมาที่นี่ พวกเจ้าอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเสด็จแม่ของพวกเจ้าก่อนเถิด!"

"เสด็จอา เสด็จแม่เสียเลือดมาก"

"เลือดออกมากเหมือนตอนเสด็จแม่แท้งเพคะ!"

การแสดงออกของเสิ่นหรูเหลียนเปลี่ยนไปอย่างมาก

การแท้งบุตรนั้นเกือบจะฆ่าไป๋ชิงหลิงมาก่อน!

เขาวางเด็กทั้งสองลง แล้วพูดว่า "กระหม่อมจะไปตามหมอหลวงด้วยตนเองจะดีกว่า มันอาจจะเร็วขึ้น"

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หันหลังกลับและกำลังจะจากไป ทันใดนั้นหลวนอี๋จึงอุทาน "แม่ทัพเสิ่น ช้าก่อน"

เสิ่นหรูเหลียนหยุดฝีเท้า และมองกลับมาที่นาง "มีอะไรหรือไม่องค์หญิง?"

"เอาเข็มขัดของข้าไปเชิญพวกเขามา ไปเถอะ รีบกลับมา!" หลวนอี๋ดึงเข็มขัดออก แล้วส่งให้เสิ่นหรูเหลียน

เสิ่นหรูเหลียนรับมันโดยไม่ลังเล จากนั้นกระโดดลงจากชั้นสอง เขาวิ่งไปที่โต๊ะยาวตรงโถงต้อนรับชั้นหนึ่ง กระโดดลงไปที่พื้นอีกครั้ง และวิ่งออกจากร้านอาหารในพริบตา...

ในเวลานี้ ไป๋ชิงหลิงในห้องส่วนตัวตื่นขึ้นมาแล้ว หรงเยี่ยจับมือนางแน่น แล้วพูดว่า "พระชายา!"

"ลูก...ลูก..."

"ลูก ๆ สบายดี ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า พวกเขาไปตามหมอหลวงและหมอหญิงที่โรงหมอฮุ่ยหมินมาแล้ว!"