บทที่ 639 ไป๋ชงเซิงเสียใจอย่างสุดซึ้ง

นางโน้มตัวในอ้อมแขนของเขา และไม่ทำอะไรเลย ความรู้สึกเวียนศีรษะรุนแรงก็เข้ามาในหัวของนางอีกครั้งอย่างช้า ดวงตาของนางค่อย ๆ ปิดลง แต่เมื่อใกล้จะปิดลง นางก็ลืมตาตื่นอย่างรวดเร็ว

นางใช้พลังจิตของนางเพื่อต่อสู้กับความตาย

เมื่อนางแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป นางก็เรียกชื่อจิ่งหลินอย่างอ่อนแรง

"จิ่งหลิน..."

หรงเยี่ยสัมผัสใบหน้าของนาง แล้วพูดว่า "ข้าจะให้จิ่งหลินเข้ามาพบเจ้า"

"ตกลง"

หรงเยี่ยยืนขึ้น วางไป๋ชิงหลิงลง และเดินออกจากประตูห้องส่วนตัวอย่างรวดเร็ว

หลวนอี๋และเด็กทั้งสองกำลังรออยู่ด้านนอก

เมื่อไป๋ชงเซิงและหรงจิ่งหลินเห็นหรงเยี่ยออกมา พวกเขาก็ล้อมรอบเขาและถามพร้อมกัน "เสด็จพ่อ เสด็จแม่อยู่ไหนเพคะ?"

"เสด็จแม่อยู่ที่ไหน!"

หรงเยี่ยคุกเข่าลง และกอดเด็กทั้งสองเข้าด้วยกัน "นางต้องการพบพวกเจ้าทั้งสอง!"

เขายืนขึ้น และเดินเข้าไปในห้องด้านข้าง หลวนอี๋ซึ่งยืนอยู่ข้างหลังเขาตะโกนทันที "พี่เจ็ด!"

หรงเยี่ยมองย้อนกลับไปที่นาง

"ทำไมต้องให้เด็ก ๆ เข้าไปพบพี่สะใภ้เจ็ด นางเป็นอะไรมากหรือไม่ ข้าขอเข้าไปดูด้วยได้หรือไม่?"

"นางแค่อยากพบลูก ๆ ของนาง!" หรงเยี่ยมอบความอดทนทั้งหมดให้กับไป๋ชิงหลิง และเมื่อเผชิญหน้ากับหลวนอี๋และคนนอก เขาก็เหลือเพียงอาการหงุดหงิดเท่านั้น

เขาปฏิเสธคำขอของหลวนอี๋ และกลับไปหาไป๋ชิงหลิงพร้อมลูกสองคนของเขา

เมื่อเด็กทั้งสองถูกวางอยู่ข้าง ๆ ไป๋ชิงหลิง จิตสำนึกของไป๋ชิงหลิงก็ค่อย ๆ หายไป

หรงจิ่งหลินรีบวิ่งไปด้านข้างของนาง กอดคอของไป๋ชิงหลิง กลั้นน้ำตาในดวงตาของเขา และเรียกด้วยเสียงที่หายใจไม่ออก "เสด็จแม่ โปรดลืมตาแล้วมองมาที่ข้า ข้าจิ่งหลินเอง!"

"เสด็จแม่ ทำไมท่านถึงเลือดออกมากขนาดนี้"

เสียงของเด็กทั้งสองดังก้องในหูของไป๋ชิงหลิง นางต้องการลืมตา แต่นางไม่สามารถเปิดเปลือกตาที่หนักหน่วงของนางได้อีกต่อแล้ว

นางสัมผัสได้ถึงความกลัวและความสิ้นหวังของเด็กทั้งสอง นางไม่เต็มใจที่จะทำให้พวกเขาเศร้ามากเช่นนี้ นางไม่ต้องการทำให้พวกเขาทั้งสองหวาดกลัว

หรงจิ่งหลินตะโกนออกมามากกว่าสิบครั้ง แต่เมื่อเขาไม่ได้รับการตอบกลับจากไป๋ชิงหลิง เขาก็หันกลับมา และถามว่า "เสด็จพ่อ เกิดอะไรขึ้นกับเสด็จแม่ของข้า!"

"เสด็จแม่ ท่านกำลังจะตาย!" หลังจากไป๋ชงเซิงพูดจบ นางก็นั่งลงบนพื้นและร้องเสียงดัง "เสด็จแม่หลั่งเลือดมากเหมือนครั้งนั้น...ในตำหนัก...เสด็จแม่ของข้าตั้งครรภ์น้องชายคนเล็กและคงจะตกเลือดมาก และตอนนั้นท่านก็เกือบตาย..."

ใบหน้าของหรงจิ่งหลินซีดลงด้วยความหวาดกลัว และเลือดก็ไหลล้นออกมาจากมุมปากของเขา

เมื่อหรงเยี่ยเห็นรอยเลือดที่มุมปากของหรงจิ่งหลิน เขาก็รีบเดินไปข้างหน้าและหันร่างของหรงจิ่งหลินไปต่อหน้าไป๋ชิงหลิง แล้วพูดว่า "หรงจิ่งหลิน เจ้าหยุดก่อน นางทำเพื่อถอนพิษแก่เจ้าจนเป็นเช่นนี้"

"ข้า... ดวงตาของหรงจิ่งหลินเบิกกว้าง จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้น แล้วรีบเช็ดเลือดออกจากมุมปาก "ข้าไม่ต้องการให้เสด็จแม่ของข้าตาย หากเสด็จแม่จะมีน้องชายให้พวกข้าจนท่านต้องตายเอง อย่างนั้นข้าไม่เอาน้องแล้ว ข้ามีเซิงเอ๋อร์เพียงคนเดียวก็พอ!"

"เสด็จแม่!" หรงจิ่งหลินคว้ามือของไป๋ชิงหลิง แล้วเขย่านางอย่างแรง "เสด็จแม่ โปรดลืมตาและมองจิ่งหลินด้วย ข้าอยู่ข้าง ๆ ท่านแล้ว ท่านรักข้าและน้องสาวของข้ามาก และท่านรักเสด็จพ่อมากเช่นกัน ท่านจะไม่ทิ้งพวกเราไปใช่หรือไม่"

"เสด็จแม่..." ไป๋ชงเซิงยืนขึ้นจากพื้น และร้องไห้บนร่างของไป๋ชิงหลิง

เสียงเดียวที่เหลืออยู่ในห้องคือ เสียงร้องไห้ของเด็ก ๆ

แต่เขาไม่สามารถปลุกไป๋ชิงหลิงให้ตื่นได้