บทที่ 640 ฉางเล่ออันอยากแทนที่ไป๋ชิงหลิง

นางยังต้องการปลอบใจหรงเยี่ยทันทีหลังจากการเสียชีวิตของไป๋ชิงหลิง

เมื่อคนเราอ่อนแอที่สุด วิธีที่ง่ายที่สุดคือโจมตีหัวใจของอีกฝ่าย นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดของนางที่จะเอาชนะใจหรงเยี่ย

เหยาชุนช่วยพยุงนางออกจากห้อง และเดินขึ้นไปชั้นสอง จากห้องมุมบนชั้นหนึ่ง

แต่ทันทีที่นางไปถึงบันไดบนชั้นสอง นางก็ถูกหยุดโดยองครักษ์เหยี่ยวดำ

อิงเหลียนยื่นมือออกมา แล้วพูดด้วยใบหน้าที่มืดมน "ท่านอ๋องหรงสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าไป"

ฉางเล่ออันแสดงท่าทีอ่อนแอและเป็นทุกข์กล่าวว่า "ข้ามาเยี่ยมพระชายาหรง พระองค์ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะรถม้าของข้า ข้าควรจะจมอยู่กับความยากลำบากกับพระชายาหรงเช่นกัน รบกวนท่านช่วยส่งข่าวให้ท่านอ๋องหรงได้หรือไม่ ให้ข้าเข้าไปเสียหน่อย เพราะข้ามีบางอย่างต้องบอกพระองค์"

อิงเหลียนยืนนิ่ง และมือที่อยู่ตรงหน้าฉางเล่ออันไม่ได้ขยับแม้แต่ครึ่งนิ้ว

ฉางเล่ออันรู้สึกโกรธเล็กน้อย แต่นางรู้ว่านี่ไม่ใช่จวนฉาง และองครักษ์เหยี่ยวดำที่อยู่ตรงหน้านาง ไม่ใช่คนรับใช้ที่นางสามารถทุบตีหรือดุได้ ดังนั้นนางจึงพูดอย่างอดทนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พระชายาหรงได้รับบาดเจ็บเพราะข้า พระองค์ได้รับบาดเจ็บเพราะรถม้าของข้าชนกับรถม้าของพระองค์จนพลิกคว่ำ"

"เจ้ารู้แล้วก็ดี ท่านอ๋องหรงของเราไม่อยากพบหน้าเจ้า ถ้าไม่อยากตายก็ออกไปซะ!" อิงเหลียนไม่มองหน้าฉางเล่ออันแม้แต่น้อย

เพราะเขาเองก็ไม่ชอบฉางเล่ออัน

นางดูอ่อนโยนและอ่อนแอ แต่ดวงตาของนางไม่อาจรอดพ้นคำตัดสินของอิงเหลียนได้ จิตใจของนางไม่บริสุทธิ์อย่างที่รูปลักษณ์ของปรากฏ

ฉางเล่ออันร้องไห้เมื่อเขาดุนาง นางพูดด้วยน้ำเสียงร้องไห้พร้อมน้ำตาคลอเบ้า "อย่างนั้นเจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าอาการของพระชายาหรงเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับพระชายาหรงก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า คุณหนูฉางสี่ กรุณาออกไป!" อิงเฟิงซึ่งยืนอยู่ตรงข้ามกับอิงเหลียนก็ตะโกนอย่างเย็นชาเช่นกัน

และเสียงของเขาได้ยินอย่างชัดเจนจากหรงเยี่ย ผู้ซึ่งเฝ้าอยู่ด้านนอกห้องที่ไป๋ชิงหลิงรักษาตัวอยู่

ทันใดนั้นเขาก็มองย้อนกลับไปที่ทางเข้าทางเดิน และเห็นร่างสองร่างยืนอยู่ข้างหน้าอิงเฟิงและอิงเหลียน

และคนนั้นก็คือ คุณหนูฉางสี่ของจวนฉาง ฉางเล่ออัน!

ดวงตาของเขามืดลง เขาค่อย ๆ ปล่อยไป๋ชงเซิง ยืนขึ้น แล้วเดินไปในทิศทางของฉางเล่ออัน

ทุกคนที่เฝ้าดูอยู่นอกประตูมองดูหรงเยี่ยอย่างเงียบ ๆ

เห็นท่านอ๋องหรงเดินขึ้นไปที่บันได องครักษ์เหยี่ยวดำสองคนที่เฝ้าทางเข้าทางเดินก็ถอยออกไปหนึ่งก้าว และหลีกทาง

ผู้หญิงที่ยืนอยู่ในขั้นต่อไปโดยได้รับการพยุงจากสาวใช้ของนาง เดินกะโผลกกะเผลกไปหาหรงเยี่ย และทักทายเขา "หม่อมฉันเล่ออัน ได้พบกับท่านอ๋องหรงแล้ว!"

"เจ้าชื่ออะไร?"

ฉางเล่ออันดีใจมาก ในที่สุดเขาก็ถามชื่อนาง และสังเกตเห็นนางเสียที "ฝ่าบาท ข้ามีนามว่าฉางเล่ออัน"

"หลังจากที่ข้าฟื้นขึ้น ข้าก็รู้ว่าพระชายาหรงได้รับบาดเจ็บสาหัส ข้ารู้สึกไม่สบายใจจึงเข้ามาดูสถานการณ์ ฝ่าบาท อาการของพระชายาหรงตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างเพคะ เล่ออันสามารถอยู่รอฟังผลอาการของพระชายาหรงกับท่านอ๋องหรงได้หรือไม่เพคะ กระหม่อมหวังว่า..."

ก่อนที่นางจะพูดจบ ฉางเล่ออันรู้สึกหายใจไม่ออกอย่างรุนแรงที่คอของนาง

เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองหรงเยี่ย นางก็ตระหนักว่าฝ่ามือของชายอีกคนหนึ่งคว้าคอของนาง แล้วยกร่างของนางขึ้น...

ตะคริวและพันธนาการอันเจ็บปวดกลับมาที่ร่างของนางในทันที!

ขาที่ห้อยอยู่ในอากาศกำลังดิ้นรนตามสัญชาตญาณ!

เหยาชุนตะโกนทันที "ฝ่าบาท!"

นางรีบวิ่งเข้าไป พยายามหยุดหรงเยี่ย แต่ถูกหรงเยี่ยเตะออกไป และกลิ้งลงไปตามทางเดินชั้นสอง

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังตามมาด้วย

ฉางเล่ออันเหลือบมองทางเดินข้าง ๆ นางด้วยสายตา เหยาชุนกลิ้งไปที่ชั้นหนึ่งแล้ว

นางพยายามดิ้นรนที่จะพูดสองคำ "ท่าน... อ๋อง..."

"มันเป็นรถม้าของเจ้าที่ชนรถม้าของพระชายาหรง!"

"เอ่อ..." ฉางเล่ออันกลอกตา ขณะที่เขายังบีบคอนาง นางอ้าปากกว้างแล้วส่งเสียงอู้อี้