บทที่ 641 การกลับมาของจื่ออี

"ปัง!" กรงอาหารนกในมือของติ้งเป่ยโหวตกลงกับพื้น และใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้น ตอนนี้อาเสวี่ยอยู่ที่ใด? พาข้าไปที่นั่นเดี๋ยวนี้"

"เถาจื่อกลับมาและบอกว่ารถม้าที่พระชายานั่งอยู่นั้น ถูกรถม้าที่จากอีกฟากชนจนพลิกคว่ำเพคะ พระชายาหรงกระเด็นออกไป พระองค์ยังตั้งครรภ์ลูกของท่านอ๋องหรงด้วยเพคะ!" แม่นมซั่งอดไม่ได้ที่จะร้องไห้และร้องเสียงดัง นางร้องไห้ "ร่างกายของพระชายาจะทนต่อการทรมานเช่นนี้ได้อย่างไร? ขณะนี้นางอยู่ที่ร้านอาหารของตระกูลเสิ่น ข้าได้ยินมา... ข้าได้ยินมาว่า... จักรพรรดิเหยาส่งหมอหลวงมาหลายคนเลยเพคะ!"

ติ้งเป่ยโหวหันกลับมา และเป็นคนแรกที่เดินออกจากลานจวน แม่นมซั่งเมื่อได้สติรู้สึกตัวจึงรีบตามไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อพวกเขามาถึงประตูจวนติ้งเป่ยโหว จู่ ๆ มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าติ้งเป่ยโหว

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าของติ้งเป่ยโหวได้หยุดลง และเขาหยุดอย่างเร่งรีบเพื่อหลีกเลี่ยงการชนกัน

แม่นมซั่งเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินมาหานาง ผู้หญิงคนนั้นสวมผ้าคลุมหน้าและชุดสีขาวบริสุทธิ์ มีลูกปัดห้อยอยู่บนหน้าผาก และมีรอยลูกปัดบัวบนคิ้ว

แม่นมซั่งขมวดคิ้ว และถามว่า "ฮูหยิน เจ้ามาหาผู้ใดกัน!"

"แม่นมซั่ง นี่ข้าเอง!" ขณะที่นางพูด ผู้หญิงคนนั้นก็ถอดผ้าคลุมหน้าออก เผยใบหน้าที่แท้จริงของนาง

เมื่อแม่นมซั่งเห็นใบหน้าที่แท้จริงของอีกฝ่าย นางจึงอุทานอย่างตกใจ "จื่ออี!"

จื่ออีพยักหน้า และทักทายติ้งเป่ยโหว "ท่านโหว"

"จื่ออี เจ้าไม่ได้..." ติ้งเป่ยโหวตกใจ และมองดูชุดของจื่ออีจากบนลงล่าง เขายกนิ้วขึ้น แล้วชี้ไปที่ดอกบัวระหว่างคิ้วของจื่ออี "เจ้าไปอยู่ที่ใดมา?"

"ท่านโหว โปรดอย่าเพิ่งถามว่าข้าไปอยู่ที่ใดมาเลยเพคะ ข้าพาขุนนางมาหาพระชายาหรง ตอนนี้พระชายาหรงอยู่ที่ใดเพคะ?" จื่ออีไม่มีเวลาอธิบายเพิ่มเติม นางกำลังคิดถึงภาวะถอดวิญญาณของไป๋ชิงหลิง

หายไปนานเช่นนี้ นางยังสงสัยว่าพระชายาหรงยังสบายดีหรือไม่

"พระชายา ชีวิตของพระองค์กำลังตกอยู่ในอันตราย เรากำลังเตรียมตัวไปหาพระชายาหรงกันอยู่!" แม่นมซั่งยังจำเรื่องนี้ได้

เกี่ยวกับเรื่องนี้ รถม้าของจวนติ้งเป่ยโหวหยุดอยู่หน้าประตู และติ้งเป่ยโหวพูดว่า "ขึ้นรถม้ามาก่อน แล้วค่อยคุยกัน"

ติ้งเป่ยโหวให้คนช่วยพยุงแม่นมซั่งขึ้นไปก่อนในขณะที่เขาขี่ม้า

แต่จื่ออียืนอยู่นอกรถม้า และติ้งเป่ยโหวถามว่า "จื่ออี ทำไมเจ้ายังไม่รีบขึ้นมาอีกเล่า?"

"ท่านโหว บ่าวนั่งรถม้ากลับมาเช่นกันเพคะ" จื่ออีลุกขึ้นยืน จากนั้นหันหลังกลับ และไปที่รถม้าอีกคันหน้าของจวนติ้งเป่ยโหว

รถม้านั้นแตกต่างจากรถม้าธรรมดาในเมืองหลวง มีอักษรรูนแปลก ๆ มากมายสลักอยู่บนที่วางแขน

หลังจากที่จื่ออีขึ้นรถม้า นางได้ทักทายผู้หญิงอีกคนในรถม้า

ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดสีดำทั้งหมด และมีรอยดอกบัวอยู่ระหว่างคิ้ว แต่รอยบัวของนางนั้นเป็นสีดำ

ใบหน้าของนางถูกปกคลุมไปด้วยผ้าคลุมสีดำ ทำให้ไม่สามารถตัดสินรูปลักษณ์ที่แท้จริงของนางได้

จื่ออีกล่าวว่า "ชีวิตของพระชายากำลังตกอยู่ในอันตราย!"

"เกิดเหตุอันใดขึ้น?" จู่ ๆ สตรีชุดดำก็ขมวดคิ้วและถาม

"ท่านโหวไม่ได้ลงรายละเอียด เขาเพียงบอกว่าเขากังวลเกี่ยวกับชีวิตของพระองค์ พระชายากำลังทุกข์ทรมานจากโรควิญญาณ และอาจไม่สามารถรอนานเกินไปได้"

"ถ้าอย่างนั้นรีบไปกันเถอะ" หญิงสาวตอบอย่างใจเย็น

รถม้าเริ่มออกเดินทาง และหลังจากนั้นประมาณสองวินาที รถม้าของพวกเขาก็ถูกหยุดโดยองครักษ์เหยี่ยวดำ

แม่นมซั่งลงจากรถม้า แล้วพูดกับองครักษ์เหยี่ยวดำ "ให้เราเข้าไปเร็วเข้า ท่านโหวต้องการพบพระชายา"

"แม่นมซั่ง ท่านอ๋องหรงมีคำสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าไปในถนนสายนี้ และมันอาจจะทำลายสถานที่เกิดเหตุ" องครักษ์เหยี่ยวดำปกป้อง

แม่นมซั่งรู้ถึงนิสัยของหรงเยี่ยดี และรู้ถึงความภักดีขององครักษ์เหยี่ยวดำ ดังนั้นนางจึงไม่บังคับพวกเขามากเกินไป "ถ้าอย่างนั้น รบกวนองครักษ์เหยี่ยวดำเข้าไปแจ้งท่านอ๋องหรงทีว่า จื่ออีกลับมาแล้ว"

องครักษ์เหยี่ยวดำมองไปที่รถม้าอีกคัน และเห็นผู้หญิงในชุดขาวกำลังออกจากรถม้า

จื่ออีเข้ามาหา และพูดว่า "บอกท่านอ๋องหรงว่า ข้าได้พาผู้เชี่ยวชาญกลับมาเพื่อรักษาภาวะวิญญาณในร่างกายของพระชายาได้แล้ว!"

เมื่อองครักษ์เหยี่ยวดำได้ยินสิ่งนี้ เขาก็หันหลังกลับและวิ่งเข้าไปในร้านอาหารของตระกูลเสิ่นบนถนนโดยไม่ลังเลใจ

หลังจากที่องครักษ์เหยี่ยวดำจากไป ติ้งเป่ยโหวหันศีรษะโดยไม่รู้ตัว และมองไปที่รถม้าของจื่ออี โดยแอบสงสัยว่าหญิงในรถม้าเป็นผู้ใดกัน!

ไม่นานหลังจากนั้นองครักษ์เหยี่ยวดำก็กลับมา และเขาก็เปิดเครื่องกีดขวางที่ขวางทางเข้าถนน

แม่นมซั่งและจื่ออีกลับไปที่รถม้า และไปที่ร้านอาหารตระกูลเสิ่น

หลังจากนั้นไม่นาน รถม้าก็หยุดอีกครั้ง คราวนี้จื่ออีช่วยประคองผู้หญิงในชุดดำออกจากรถม้า ดวงตาของติ้งเป่ยโหวจับจ้องไปที่ผู้หญิงในชุดดำทันที

แต่สตรีชุดดำไม่เงยหน้ามองเขา ด้วยการประคองของจื่ออี นางจึงเดินเข้าไปในร้านอาหาร