บทที่ 642 นางสามารถถอนคำสาปได้

ติ้งเป่ยโหวมองไปที่ด้านหลังของสตรีชุดดำ แล้วถามว่า "หลิ่วอวี่เยียนเป็นใครของเจ้า"

เมื่อสตรีชุดดำได้ยินคำว่า 'หลิ่วอวี่เยียน' ดวงตาของนางสั่นไหวเป็นประกาย จู่ ๆ นางหันกลับมา และดวงตาของนางตกลงไปที่ติ้งเป่ยโหว แล้วนางมองเห็นบุคคลนี้ชัดเจนจริง ๆ

ปรากฏว่า... ชายหนุ่มรูปหล่อในตอนนั้น คือติ้งเป่ยโหว

จู่ ๆ หมอซูก็เดินออกมา โดยมีเหงื่อบนหน้าผาก "ฝ่าบาท เลือดหยุดไหลแล้ว แต่อาการทางกายภาพของพระชายาเริ่มอ่อนแอลงเรื่อย ๆ ..."

"ข้าบอกให้เจ้าช่วยนางกลับมาไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม แม้ว่าข้าต้องเสียลูกในท้องของพระชายาไป ข้าก็ยอม" หรงเยี่ยหันศีรษะอย่างเฉียบแหลม และดุเขาด้วยใบหน้าที่มืดมน

สตรีชุดดำหันกลับมาทันทีและพูดว่า "ให้ข้าเข้าไปดูหน่อย!"

"เจ้าเป็นใคร?" หรงเยี่ยยืนอยู่ต่อหน้าผู้หญิงในชุดดำ สีหน้าต่อต้านอย่างรุนแรง และถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดและไม่อดทน

จื่ออีรู้ว่าท่านอ๋องหรงมีอารมณ์ที่ไม่ดีและอารมณ์ของพระองค์ยังไม่มั่นคง เขาจึงสามารถทำสิ่งสุดโต่งได้อย่างง่ายดาย เมื่อหรงเยี่ยยืนอยู่ต่อหน้าสตรีชุดดำ นางจึงเดินไปข้างหน้า แล้วพูดว่า "ฝ่าบาท นางมาจากเผ่าอูเซิน ฮูหยินยี่สิบ ปราชญ์หญิงแห่งเผ่าอูเซินอายุหนึ่งปี!"

"ข้ารู้!" หรงเยี่ยจ้องมองจื่ออีด้วยสายตาเย็นชา

ติ้งเป่ยโหวขึ้นมาจากชั้นล่าง แล้วพูดว่า "ฝ่าบาท ปล่อยให้นางเข้าไปเถิด นางอาจจะสามารถช่วยชีวิตอาเสวี่ยได้"

หรงเยี่ยขมวดคิ้ว และยังคงยืนนิ่งอยู่

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ติ้งเป่ยโหวจึงพูดกับผู้หญิงในชุดดำว่า "พระชายาหรงเป็นลูกสาวของข้า โปรดช่วยพระชายาหรงด้วย"

ผู้หญิงในดวงตาสีดำกระเพื่อมอีกครั้ง นางมองกลับไปที่ติ้งเป่ยโหวอย่างว่างเปล่า จากนั้นยกมือขึ้น และจับสร้อยข้อมือเลือดสีแดงที่นางสวมบนมือขวาของนาง และไป๋ชงเซิงบังเอิญเห็นฉากนี้!

"เสด็จแม่ของข้าก็สวมสร้อยข้อมือแบบนี้ในมือเหมือนกัน คุณยายให้เสด็จแม่มา ทำไมท่านถึงมีมันด้วยล่ะ?"

หรงเยี่ยสะดุ้ง และดวงตาที่เฉียบคมของเขาก็กวาดสายตาไปเหนือกำไลสีเลือดบนมือของหญิงสาวในชุดดำ สีของสร้อยข้อมือนั้นเหมือนกับที่ไป๋ชิงหลิงสวมใส่ทุกประการ และแม้แต่ลวดลายของสร้อยข้อมือก็ยังคล้ายกัน

โดยธรรมชาติแล้ว ติ้งเป่ยโหวและจื่ออีก็เห็นมันเช่นกัน

ติ้งเป่ยโหวแค่น่าสงสัย แต่ตอนนี้เขาได้ยืนยันตัวตนที่แท้จริงของผู้หญิงคนนั้นแล้ว

ในตอนแรกเขาตกใจ จากนั้นระงับความตื่นเต้นในใจ แล้วพูดว่า "สร้อยข้อมือสีเลือดในมือของข้ามอบให้กับลูกสาวคนที่สองของข้า อาเสวี่ย และนางคือพระชายาหรง"

สตรีชุดดำเงยหน้าขึ้นมองเขา

ทั้งสองมองหน้ากัน

แม่นมซั่งที่อยู่ด้านข้างเรียกอย่างกังวลใจ "ฮูหยิน ท่านโหว การช่วยเหลือพระชายาเป็นสิ่งสำคัญ พระชายารอไม่ไหวแล้วเพคะ!"

พวกเขาทั้งสองมองออกไปพร้อมกัน

สตรีดำกล่าวว่า "ท่านอ๋องหรง ท่านติ้งเป่ยโหวยืนยันตัวตนของข้าได้แล้ว ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำร้ายพระชายาหรง ข้า... สามารถบรรเทานางจากภาวะถอดวิญญาณของนางได้!"

"เจ้ามาจากชนเผ่าอูเซิน" หมอซูตัดสินหลังจากมองดูนาง และชุดของจื่ออี

จื่ออีพยักหน้า และพูดว่า "ใช่แล้ว หมอซู ข้าชื่อจื่ออี!"

"จื่ออี!" หมอซูตะโกนอีกครั้ง "หากเป็นเช่นนี้... ท่านอ๋องหรงปล่อยให้พวกนางเข้าไปลองรักษาพระชายาหรงเถิดพ่ะย่ะค่ะ หญ้าควบแน่นวิญญาณก็มาจากชนเผ่าอูเซินเช่นกัน สาเหตุที่หญ้าควบแน่นวิญญาณมีคุณสมบัติเป็นยาที่แข็งแกร่งเช่นนี้ เพราะมันถูกวางยาพิษโดยบรรพบุรุษของเผ่าอูเซิน และมีคำสาปสะกดไว้ และหากลูกสาวดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าอู่เซินสามารถปราบปรามมันได้ ทั้งพระชายาและเด็กในท้องของนางอาจมีสิทธิ์รอดพ่ะย่ะค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นอย่าลังเลเลยเพคะฝ่าบาท" แม่นมซั่งกล่าว

หรงจิ่งหลินซึ่งอยู่ข้าง ๆ คว้ามือของหรงเยี่ย แล้วดึงเขาออกไปอย่างแรง เพื่อหลีกทางให้ชุดดำ

หลังจากที่หรงเยี่ยถอยหลังไปสองสามก้าว เขาก็ลดสายตาลง แล้วมองดูเด็กที่อยู่ข้าง ๆ ...

สตรีชุดดำเดินผ่านเขา แล้วเดินตามหมอซูเข้าไปในห้อง

หลังจากที่หรงเยี่ยได้ยินเสียงประตูปิด เขาเงยหน้าขึ้นมองประตูที่ปิดอยู่อีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ไม่นานหลังจากนั้น กลุ่มหมอหลวงของจักรพรรดิซึ่งอยู่ในถูกก็ถูกไล่ออก และแม้แต่อีผิงถิงและลีว์อีก็เดินออกไป..