บทที่ 643 คล้ายกับตอนนั้นอย่างมาก

"หานเยียน!"

"ข้าไม่ใช่หานเยียน!" จู่ ๆ สตรีชุดดำหันหน้าไปทางปฏิเสธที่จะยืนยันคำพูดของติ้งเป่ยโหว

ติ้งเป่ยโหวกล่าวว่า "เอาล่ะ หากเจ้าไม่ใช่หานเยียน อย่างนั้นเจ้าก็เป็นปราชญ์หญิงแห่งเผ่าอูเซิน เจ้าไม่เคยให้กำเนิดลูกของข้า และคนที่เจ้าเพิ่งช่วยชีวิต เป็นเพียงพระชายาหรงในสายตาของเจ้าเท่านั้น"

หัวใจของสตรีชุดดำเต้นอย่างแรง

ไม่ นางใช้เวลาฝึกฝนทั้งหมดเพื่อช่วยนาง เพราะนางเป็นลูกสาวของตัวเอง

หากผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างในเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับนาง นางจะไม่มีวันพยายามสุดความสามารถเช่นนี้เพื่อช่วยนางและเก็บทารกในครรภ์ไว้ในท้องของนางไว้ได้

แต่ทว่านางต้องกลืนคำพูดเหล่านี้ทั้งเป็น

นางรู้ดีว่ามันคงเป็นไปไม่ได้สำหรับนาง และผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านางอีกต่อไป...

"ข้ารู้ว่าข้าอาจจำภรรยาผิดคน และข้าสมควรตาย ถ้าไม่ใช่เพราะข้ารู้ว่าอาเสวี่ยเป็นลูกของเจ้า ข้าคงตายไปนานแล้ว และไม่อยากมีชีวิตอยู่"

"ข้าไม่สามารถแม้แต่จะปกป้องภรรยาและลูก ๆ ในขณะที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ได้ ข้ามันไร้ประโยชน์จริง ๆ ในฐานะผู้เป็นพ่อและสามี!"

สตรีชุดดำเบิกตากว้าง และไม่ตอบสนอง

ติ้งเป่ยโหวรู้ว่านางกำลังฟังอยู่

"หากหลิวอวี่เยียนไม่บอกข้าด้วยตัวเอง ข้าคงไม่รู้ว่า ตอนนั้นเจ้าลำบาก และสิ้นหวังเช่นนี้ ข้าไม่ขอให้เจ้ากลับมา ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะมองลูกสาวของเราอีกครั้ง นางเติบโตขึ้นและมีลูกเป็นของตัวเอง นางยังประสบกับความเจ็บปวดแบบที่เจ้าประสบมา และน่าสังเวชยิ่งกว่าเจ้าเสียด้วยซ้ำไป"

"เจ้าพูดอะไร!" ทันใดนั้นสตรีชุดดำก็พูดขึ้นมา และจ้องมองไปที่ติ้งเป่ยโหว

ติ้งเป่ยโหวกล่าวว่า "นางถูกวางแผนโดยหลิวอวี่เยียน พี่และน้องสาวสองคนนี้กลับกลายเป็นศัตรูกัน"

"ลูกอีกคนของข้าอยู่ไหน!" ใช่ นางเพิ่งจำได้ว่านางให้กำเนิดลูกสองคน คนหนึ่งเป็นลูกสาว และอีกคนเป็น...

"ตายแล้ว!" ติ้งเป่ยโหวตอบด้วยใบหน้าเศร้า

สตรีชุดดำลุกขึ้นยืนอย่างตื่นตระหนก และคำรามลั่น "เขาจะตายได้อย่างไร"

นางรีบวิ่งเข้าไปคว้าแขนของติ้งเป่ยโหว แล้วถามอย่างกัดฟัน "นางฆ่าลูกชายของฉันใช่หรือไม่?"

"ลูกชาย?" ติ้งเป่ยโหวสะดุ้ง และมองนางอย่างว่างเปล่า "ลูกชายคนไหน เจ้าไม่ได้ให้กำเนิดลูกสาวฝาแฝดหรือ?"

"ใครพูดแบบนั้น ข้าให้กำเนิดลูกชายหนึ่งคนและลูกสาวหนึ่งคน คนที่ให้กำเนิดเหวินผอแทนข้าคือหลิวอวี่เยียน นางพาลูกชายและลูกสาวของข้าหนีออกไป ตอนนี้ลูกชายของข้าอยู่ที่ใด?"

ดูเหมือนว่าความรู้สึกของติ้งเป่ยโหวถูกฟ้าผ่าเข้ามาอย่างแรง เขายืนนิ่งอยู่กับที่ มองดูหลิวหานเยียน และพูดว่า "เจ้า... เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร? เรา... มีลูกชายด้วยเช่นนั้นหรือ?"

"เขาดูเหมือนเจ้ามาก เขาอยู่ที่ไหน เจ้าช่วยพาฉันไปหาเขาได้หรือไม่?"

เมื่อเห็นดวงตาคาดหวังของนาง ติ้งเป่ยโหวก็แทบคลั่ง

เขาคิดมาโดยตลอดว่าหลิวหานเยียนให้กำเนิดลูกสาวคู่หนึ่ง แต่เขาไม่คาดคิดว่า พวกเขาจะเป็นลูกชายและลูกสาว

แล้วลูกชายของเขา อยู่ที่ใดกัน?

หลิวอวี่เยียนไม่เคยบอกนางมาก่อน

การจ้องมองที่ตกตะลึงของเขา ทำให้ดวงตาที่มีความหวังของหลิวหานเยียนค่อย ๆ เปลี่ยนสี "เจ้าไม่เคยเห็นเขามาก่อนหรือ?"

"หลิวอวี่เยียนไม่เคยบอกข้า จนกระทั่งนางเสียชีวิต ว่าเจ้าให้กำเนิดลูกคู่หนึ่งให้ข้า นางบอกว่า... ตอนนั้นนางให้กำเนิดลูกสาวคู่หนึ่งเท่านั้น!"

"ไม่ใช่!" หลิวหานเยียนคำรามอย่างตื่นตระหนก "เป็นลูกชาย เป็นฝาแฝดคู่หนึ่ง"

"หานเยียน เจ้าอย่าเพิ่งตกใจไป หลิวอวี่เยียนไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ บางทีนางอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำ เจ้ากับนางให้กำเนิดลูกวันเดียวกัน หญิงชราลงมือจัดการเอง บางที... หญิงชราอาจจะรู้เรื่องนี้!"