บทที่ 648 นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

หลังจากที่หรงเยี่ยออกมาจากวัง เขาก็อยู่ข้าง ๆ ไป๋ชิงหลิงและป้อนยาต้มให้นางเป็นการส่วนตัว

หลวนอี๋และเด็กทั้งสองมองดูที่พวกเขา

หรงเยี่ยมีสีหน้าเย็นชาเมื่อให้อาหารนาง ไป๋ชิงหลิงรู้ว่าเขาต้องโกรธมากโกรธตัวเองที่ซ่อนการตั้งครรภ์ของนางต่อเขา

เมื่อเขาวางชามยา ไป๋ชิงหลิงเริ่มขอโทษ "ข้าขอโทษ ข้าซ่อนเรื่องการตั้งครรภ์ต่อเจ้า"

"เจ้าคิดว่าข้าโกรธเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือ?" หรงเยี่ยจ้องมองนาง แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวและริมฝีปากไร้เลือดของนาง เขาก็ลังเลที่จะตำหนินางอีกต่อไป "อิงเหลียนอุ้มเจ้ากลับมาเมื่อวานนี้ เมื่อข้ามาเห็นเจ้า ข้าแทบล้มทั้งยืน"

หลวนอี๋พยักหน้าอย่างรวดเร็ว และพูดว่า "ฉันสามารถเป็นพยานได้ว่าพี่เจ็ดอยู่ในสภาพบ้าคลั่งอย่างสิ้นเชิง"

"เขายังสับมือบ่าวรับใช้คนหนึ่งด้วยเพคะ" ไป๋ชงเซิงกล่าวเสริม

ไป๋ชิงหลิงตกใจเล็กน้อย และพูดทั้งเสียงหัวเราะและน้ำตา "เจ้า... กำลังระบายความโกรธกับบ่าวรับใช้คนนั้นหรือ? สิ่งนี้ไม่เกี่ยวข้องกับบ่าวรับใช้คนนั้น เจ้าจะทำร้ายผู้บริสุทธิ์ได้อย่างไร?"

"นางไม่ได้บริสุทธิ์" หรงเยี่ยพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ "คงจะดีไม่น้อยที่ข้าไว้ชีวิตของนางไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขา พระชายาก็จะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้เมื่อวานนี้"

"ใครกัน?" ไป๋ชิงหลิงถามอย่างสงสัย

เด็กทั้งสองพูดพร้อมกัน "บ่าวรับใช้ของคุณหนูฉางสี่"

"ฉางเล่ออัน!" ไป๋ชิงหลิงอุทาน "เกี่ยวอะไรกับพวกนาง?"

หลวนอี๋กล่าวว่า "พี่สะใภ้เจ็ด คนที่ชนรถม้าของเราเมื่อวานนี้ คือรถของคุณหนูฉางสี่"

ไป๋ชิงหลิงหายใจเข้าเฮือกใหญ่เมื่อได้ยินสิ่งนี้

เมื่อสองวันก่อน นางได้ยินฉางเล่อเหยียนบอกให้ระวังฉางเล่ออันไว้ เพราะนางใจร้ายมาก เมื่อนางได้ยินคำพูดของลูก ๆ ทั้งสองตอนนี้ นางก็รู้สึกโดยไม่รู้ตัวว่า อุบัติเหตุครั้งนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา

ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นเย็นชา นางขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "นางเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ขาของนางโดนรถม้าทับตรงที่เกิดเหตุ แต่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต เมื่อวานนางจงใจคุกเข่าอยู่หน้าร้านอาหาร นางบอกว่าอยากให้พี่เจ็ดอภัยโทษให้นาง แล้วจะจากไปอย่างสงบ หลังจากรู้ว่าพี่สะใภ้เจ็ดฟื้นแล้ว ฉันไม่ได้ประทับใจฉางเล่ออันมากนัก แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่เหมือนกัน ข้าแค่รู้สึกว่า การเข้าใกล้กับฉางเล่ออันนั้น ค่อนข้างเสแสร้ง และอึดอัดมาก!"

นางทำให้หลวนอี๋รู้สึกเหมือนคนถูกห่อด้วยกระดาษ ไม่สามารถมองผ่านความคิดที่แท้จริงของบุคคลนี้ได้

หรงเยี่ยจับมือของนางแล้วพูดว่า "ไม่ต้องกังวล ข้าจะตรวจสอบอย่างรอบคอบอย่างแน่นอน"

"เจ้ายังไม่พบอะไรหรือ?"

"องครักษ์เหยี่ยวดำพบว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุ!"

"ข้าไม่เชื่อ!" ไป๋ชิงหลิงโพล่งออกมา

นางยกมืออีกข้างขึ้นแล้ววางลงบนท้องของนาง ลูบท้องของนางเบา ๆ

อุบัติเหตุเมื่อวานเกือบทำให้นางต้องสูญเสียลูกไปนางไป นางไม่เชื่อว่าฉางเล่ออันจะไร้เดียงสาจริง ๆ

"ข้าเองก็ไม่เชื่อ" หรงเยี่ยจับมือนาง วางไว้ที่ริมฝีปากของเขาแล้วจูบ "ข้าจะค้นหาความจริงอย่างแน่นอน และจะให้คำอธิบายแก่เจ้าและลูกของเจ้า"

ไป๋ชิงหลิงพยักหน้า และพบว่ามือของหรงเยี่ยนั้นสวมสร้อยข้อมือสีเลือดไว้ด้วยเช่นกัน

นางรีบยกมืออีกข้างขึ้น แล้วมองดู

กำไลสีเลือดที่ติ้งเป่ยโหวมอบให้นางก่อนหน้านี้ยังอยู่ที่นั่น แล้วสร้อยข้อมืออีกอันมาจากไหน?

"เกิดอะไรขึ้น?" นางจ้องมองไปที่มือของหรงเยี่ยแล้วถาม

หรงเยี่ยมองลงไป และเห็นสร้อยข้อมือเลือดสีแดงสด

ดวงตาของเขามืดลง และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขาก็ตอบด้วยเสียงอ่อนโยน "การที่พระชายาสามารถรอดชีวิตมาได้ เจ้าต้องขอบคุณคนสองคน!"

"สร้อยข้อมือเส้นนี้เกิดอะไรขึ้น?" นางมองดูมัน และพบว่ากำไลทั้งสองนั้นเหมือนกันทุกประการ