บทที่ 649 จื่ออีมาบอกลา

"จื่ออี ทำไมเจ้าถึงพูดจาน่าฟังเช่นนี้? แค่พูดว่าเจ้าจะไปแล้ว และเจ้าจะไม่อยากรับใช้พระชายาอีกต่อไป เจ้าอยากกลับไปที่เผ่าอูเซินเพื่อเป็นปราชญ์หญิง" ลีว์อีพูดอย่างหนักขณะเช็ดน้ำตา เพราะนางแอบร้องไห้อยู่

จื่ออีมองย้อนกลับไปที่นาง และไม่ปฏิเสธคำพูดของลีว์อี นางพยักหน้าแทน "ใช่เพคะ ลีว์อีพูดถูก พระชายาอย่าเศร้าเลยเพคะ ข้าจะเขียนจดหมายส่งถึงพระองค์เป็นครั้งคราว"

"จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเจ้าไม่กลับไป?" ไป๋ชิงหลิงกระชับข้อมือของนางแล้วถาม

จื่ออียิ้มอย่างขมขื่น "ถ้าอย่างนั้นฮูหยินยี่สิบก็ต้องกลับไปเป็นนักปราชญ์หญิงอีกครั้ง ข้าสงสัยว่าพระชายารู้จักตัวตนของฮูหยินยี่สิบหรือไม่เพคะ ท่านอ๋องได้บอกความจริงกับพระองค์หรือไม่"

ไป๋ชิงหลิงมองย้อนกลับไปที่หรงเยี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดว่า "นางเป็นท่านแม่ของข้า?"

"เพคะ ฮูหยินยี่สิบก็เป็นแม่หญิงเพียงคนเดียวในเผ่าอูเซินที่เป็นชาวต่างเมืองแต่มีพลังทางจิตวิญญาณ หากบ่าวยังคงอยู่ที่นี่ต่อไป ฮูหยินยี่สิบจะต้องแสดงตัวตนของการเป็นปราชญ์หญิงต่อ อายุขัยของชาวอูเซิน อาศัยปราชญ์หญิงที่หล่อเลี้ยงด้วยพลังจิตดำรงอยู่ สถานที่นั้นให้กำเนิดบ่าว เลี้ยงดูบ่าว แม้ว่าบ่าวจะเกลียดชังที่แห่งนั้นสักเพียงใด บ่าวก็ทิ้งที่นั่นไม่ได้ เพคะ บ่าวแบกภาระนี้ไว้แล้ว และจะต้องกลับไป" จื่ออีเต็มไปด้วยสะอื้นขณะที่นางกล่าว

นางกลั้นไม่ให้ร้องไห้ เพราะกลัวว่าไป๋ชิงหลิงจะเสียใจ

นางเงยหน้าขึ้น และยิ้มให้ไป๋ชิงหลิงอีกครั้ง "จริง ๆ แล้ว การเป็นปราชญ์ไม่มีอะไรผิด บ่าวสามารถได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับราชินี ผู้คนมากกว่า สองหมื่นคนในเผ่าต้องเชื่อฟังคำสั่งของบ่าว อยากได้อะไรบ่าวต้องได้ บ่าวจะกลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุข พระชายาโปรดอวยพรให้บ่าวด้วยเพคะ"

ไป๋ชิงหลิงร้องไห้ แต่เมื่อนางได้ยินคำพูดของจื่ออี นางก็ยิ้มเช่นกัน

ฝ่ามือของนางลูบไล้ใบหน้าของจื่ออีอย่างอ่อนโยน "เจ้าพูดถูก เจ้าไม่ได้ตาย ดังนั้นข้าต้องไม่ร้องไห้!"

"พระชายา บ่าวจะไม่รบกวนการพักผ่อนของพระองค์อีกต่อไป ฮูหยินขอให้บ่าวบอกพระชายาว่าพระองค์ควรพักผ่อนให้มากขึ้น พูดให้น้อยลง และเสวยยาให้ตรงเวลา"

จื่ออียืนขึ้น จัดหมอนไว้ข้างหลังนาง และช่วยพยุงไป๋ชิงหลิงนอนลง

ไป๋ชิงหลิงจับมือของนาง และจ้องมองนางเป็นเวลานาน และในที่สุดก็ผล็อยหลับไป

เมื่อจื่ออีเห็นว่านางหลับอยู่ นางจึงค่อย ๆ ถอนมือออก หันหลังกลับ และเดินไปที่ลีว์อี และพูดว่า "ลีว์อี ข้าจะไปก่อน"

"เจ้าจะจากไปเช่นนี้หรือ? เจ้ายังไม่ได้บอกลาพระชายาไม่ใช่หรือ?"

"ข้าได้กล่าวคำอำลาพระชายาแล้ว ข้าอยู่ได้ไม่นาน ผู้คนที่แคว้นหรงจัดให้รอข้าอยู่ข้างนอกมานานแล้ว" จื่ออีเหลือบมองหรงเยี่ย แล้วพูดเบา ๆ "เจ้ายังต้องบอกลาฮูหยินยี่สิบ เจ้าอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย พี่สาว!"

นางยื่นมือออกมาเช็ดน้ำตาจากใบหน้าของลีว์อี

ลีว์อีมองย้อนกลับไปที่ไป๋ชิงหลิง จับมือจื่ออี แล้วเดินออกจากห้อง หลังจากเดินออกจากสนาม นางถามว่า "เจ้าจะไม่กลับมาอีกในอนาคตหรือ?"

"ข้ากลับมาไม่ได้แล้ว" จื่ออีหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมามอบให้นาง "เมื่อใดก็ตามที่ข้ามีผู้สืบทอดเช่นฮูหยินยี่สิบ ข้าจะกลับมาแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะใช้การฝึกฝนทั้งหมดของข้าให้หมด และใช้ตัวตนของข้าในฐานะคนธรรมดา"

"เมื่อไหร่?" ลีว์อีร้องอย่างดุเดือดยิ่งขึ้น "รอจนกว่าข้าจะแก่ หรือรอจนกว่าลูกของข้าจะสูงเท่ากับข้า"

ลีว์อีเงียบไป...

เป็นการยากที่จะหาปราชญ์หญิงจากเผ่าอูเซิน ไม่เช่นนั้น ชนเผ่าอูเซินก็คงไม่ตายจากสมาชิกชนเผ่าเดิม ในอดีตมีประชากรหนึ่งแสนคน ทว่าตอนนี้คนเหลือน้อยกว่าสองหมื่นคน

ปราชญ์หญิงจากเผ่าอูเซินบางคนใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อรอผู้สืบทอด

"อย่างไรก็ตาม จะต้องมีโอกาสได้พบกันอีกอย่างแน่นอน" จื่ออีหยิบยันต์ดอกบัวหยกออกมาจากปกเสื้อผ้าของนาง "หากเจ้าหญิงมีอะไรจะขอ ให้นำยันต์ดอกบัวหยกไปที่ชนเผ่าอูเซินเพื่อตามหาข้า"

หลังจากพูดอย่างนั้น นางก็ยื่นยันต์ให้ลีว์อี แล้วหันหลังกลับและจากไป...

ลีว์อีมองไปที่แผ่นหลังของจื่ออี และน้ำตาไหล "จื่ออี เจ้าไม่มีจิตสำนึก หากเจ้าอยู่ต่ออีกหนึ่งวันล่ะ? พระชายาเพิ่งกลับบ้านแล้วเจ้าก็จากไป พระองค์จะไม่ได้พบเจ้าอีกเลยเมื่อตื่นขึ้นมา พระชายาจะต้องเสียใจอย่างน้อยอีกหลายวัน เจ้าก็รู้ว่าพระชายาสุขภาพไม่ดี แต่เจ้ายังปฏิบัติต่อพระองค์เช่นนี้"

จื่ออีหยุดชั่วคราว และมองลงไปที่สร้อยข้อมือสีม่วงเข้มบนข้อมือของนาง

ในยุคนี้ นางเป็นดอกบัวสีม่วง สร้อยข้อมือที่นางสวมจึงเป็นสีม่วง

ซึ่งหมายความว่า นางเป็นปราชญ์หญิงจากเผ่าอูเซิน และไม่มีอะไรสามารถเปลี่ยนแปลงข้อเท็จจริงได้